ภาพรวมและแรงจูงใจ

ทีมทุกทีมที่สร้างและให้บริการต้องตัดสินใจตลอดวัน ว่าจะทำอะไรต่อไป การปล่อยรุ่นปลอดภัยหรือไม่ เซอร์วิสเดสก์ต้องการคนเพิ่มอีกหนึ่งคนหรือไม่ และเหตุขัดข้องครั้งหนึ่งเป็นเรื่องบังเอิญหรือเป็นแบบแผน หากไม่มีการวัด การตัดสินใจเหล่านี้ต้องพึ่งความทรงจำ เรื่องเล่า และคำพูดของคนที่พูดคนสุดท้าย หากวัดผิด อาจแย่กว่านั้น เพราะตัวเลขมีอำนาจโน้มน้าวที่ความเห็นไม่มี หัวข้อนี้อธิบายว่าเหตุใดการวัดจึงคุ้มค่าที่จะลงแรง แต่ละแนวทางมีส่วนร่วมอย่างไร และการทำผิดพลาดมีต้นทุนเท่าใด

หนังสือเล่มนี้นำสองแนวทางมาพบกัน การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบคล่องตัว คือชุดของค่านิยมและแนวปฏิบัติที่ระบุไว้ในแถลงการณ์แอไจล์ปี 2001 ซึ่งให้ความสำคัญกับซอฟต์แวร์ที่ใช้งานได้ การทำงานร่วมกับลูกค้าอย่างใกล้ชิด และการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง นิสัยการวัดของแนวทางนี้อิงประสบการณ์เชิงประจักษ์และอยู่ในระดับท้องถิ่น กล่าวคือทีมตรวจสอบการไหลของงานของตนเอง ดูสิ่งที่ส่งมอบ แล้วปรับตัว ส่วน ITIL ซึ่งเดิมย่อมาจาก Information Technology Infrastructure Library เป็นชุดแนวทางสำหรับการจัดการบริการไอที (ITSM) คือแนวปฏิบัติในการออกแบบ ส่งมอบ และปรับปรุงบริการไอที นิสัยการวัดของ ITIL มุ่งที่บริการและใช้ร่วมกัน ได้แก่ระดับบริการที่ตกลงกัน แคตตาล็อกบริการ (ITIL สะกดเองว่า "service catalogue") และวินัยการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ใน ITIL 4 ซึ่งเป็นฉบับปี 2019 ของกรอบการทำงาน การวัดผลและการรายงานเป็นหนึ่งในแนวปฏิบัติการบริหารจัดการทั่วไป และการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องเป็นทั้งแนวปฏิบัติและหลักการชี้นำ ควรตรวจสอบเอกสารเผยแพร่ล่าสุดของเจ้าของกรอบการทำงานก่อนพึ่งพารายละเอียดของเวอร์ชัน เพราะกรอบการทำงานยังคงพัฒนาต่อไป

มุมมองทั้งสองต่างกันในแบบที่เป็นประโยชน์ แนวทางแบบคล่องตัวถามว่า "เรากำลังสร้างสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ และงานไหลลื่นเพียงใด" ITIL ถามว่า "บริการตอบสนองความต้องการของผู้ใช้หรือไม่ และเชื่อถือได้ ดูแลสนับสนุนได้ และจ่ายไหวหรือไม่" ทีมที่วัดเฉพาะการไหลของงานอาจส่งมอบได้เร็วไปสู่บริการที่ผู้ใช้เห็นว่าไม่น่าเชื่อถือ ทีมที่วัดเฉพาะระดับบริการอาจบรรลุทุกเป้าหมายแต่ส่งมอบการเปลี่ยนแปลงช้าจนบริการไม่ตรงความต้องการอีกต่อไป ขบวนการ DevOps เติบโตจากข้อสังเกตว่าการสร้างและการให้บริการเป็นระบบเดียวกัน ตัวเลขที่อธิบายระบบนี้จึงควรอ่านร่วมกัน วิศวกรรมความน่าเชื่อถือของไซต์ (SRE) ซึ่งเป็นวินัยที่ Google อธิบายไว้ในหนังสือที่เผยแพร่ เพิ่มความเชื่อมโยงที่ชัดเจนระหว่างเป้าหมายด้านความน่าเชื่อถือกับจังหวะของการเปลี่ยนแปลง

มีสามคำที่ปรากฏซ้ำตลอดทั้งเล่ม การวัด (measure) อธิบายบางสิ่งเกี่ยวกับงานหรือบริการ ตัวชี้วัด (metric) คือการวัดที่มีสูตร หน่วย และแหล่งข้อมูลที่กำหนดไว้ ทำให้สองคนที่คำนวณได้คำตอบเดียวกัน มาตรการป้องกัน (guardrail) คือการวัดหรือแนวปฏิบัติอีกอย่างที่เลือกไว้ล่วงหน้า และจะขยับเมื่อการวัดแรกถูกบิดเบือน คำเตือนเบื้องหลังมาตรการป้องกันคือกฎของกูดฮาร์ต: เมื่อการวัดกลายเป็นเป้าหมาย ผู้คนจะเริ่มบังคับตัวเลขแทนที่จะบังคับงาน (ดูหัวข้อ 1.2 “กฎของกูดฮาร์ตและจิตวิทยาของตัวชี้วัด”)

การวัดมีไว้เพื่ออะไร

การวัดมีที่ยืนของตนเมื่อทำหน้าที่อย่างใดอย่างหนึ่งในสี่อย่างต่อไปนี้

  • มองเห็น ทำให้งานที่มองไม่เห็นปรากฏชัด เช่น คิวที่ไม่มีใครดู แบบแผนเหตุขัดข้องที่ข้ามสามทีม หรือการเปลี่ยนแปลงที่รอคิวเก้าวัน
  • ตัดสินใจ ให้ข้อมูลประกอบการเลือกระหว่างสองทางเลือก เช่น จะทำระบบอัตโนมัติให้กับคำขอประเภทหนึ่ง หรือแก้ข้อบกพร่องที่เป็นต้นเหตุของคำขอนั้น
  • เรียนรู้ ทดสอบความเชื่อ หากทีมคิดว่าแนวปฏิบัติการทบทวนแบบใหม่จะลดงานแก้ซ้ำ ตัวเลขบอกได้ว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่
  • รายงานต่อผู้เกี่ยวข้อง ให้ผู้ใช้ ลูกค้า และผู้นำได้รับรายงานที่ซื่อตรงว่าบริการส่งมอบอะไร เพื่อให้ความไว้วางใจตั้งอยู่บนหลักฐาน

ตัวเลขที่ไม่ทำหน้าที่ใดในสี่อย่างนี้เป็นภาระส่วนเกิน หัวข้อต่อ ๆ ไปทบทวนเกณฑ์ทดสอบนี้ซ้ำสำหรับตัวชี้วัดแต่ละกลุ่ม

ต้นทุนของการไม่วัดอะไรเลย

ทีมที่ไม่วัดอะไรเลยไม่ได้ปราศจากตัวเลข แต่ทำงานด้วยตัวเลขโดยนัย ได้แก่เสียงบ่นที่ดังที่สุด เหตุขัดข้องล่าสุด และความรู้สึกของผู้จัดการว่าผู้คนดูยุ่งแค่ไหน ผลที่ตามมามีสองต้นทุน

  • ข้อมูลป้อนกลับช้า ปัญหาที่แนวโน้มจะบอกได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ กลับมาเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด การติดต่อซ้ำที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นดูเหมือนโชคร้ายไปจนกลายเป็นวิกฤต
  • ไม่มีฐานสำหรับการปรับปรุง ทีมบอกไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงช่วยหรือไม่ จึงเรียนรู้ไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงใดควรทำซ้ำ

ต้นทุนของการวัดสิ่งที่ผิด

การวัดสิ่งที่ผิดมักแย่กว่าการไม่วัดอะไรเลย เพราะชี้นำความพยายามด้วยความมั่นใจที่ไม่มีมูล จำนวนตั๋วที่ปิด จำนวนบรรทัดโค้ด สตอรีพอยต์ที่เสร็จ และชั่วโมงที่บันทึก ล้วนเก็บง่ายและทำแผนภูมิง่าย แต่แต่ละอย่างเป็นการวัดกิจกรรม ไม่ใช่การวัดคุณค่าต่อผู้ใช้ งานวิจัยเบื้องหลังกรอบ SPACE (Forsgren และคณะ, 2021) โต้แย้งว่าผลิตภาพไม่อาจจับได้ด้วยมิติเดียว และจำนวนกิจกรรมที่ใช้โดดเดี่ยวทำให้เข้าใจผิด

หลักการสำคัญ

  • วัดเพื่อการตัดสินใจ ตัวชี้วัดแต่ละตัวตอบคำถามที่เขียนไว้ และให้ข้อมูลแก่การเลือกที่ระบุชื่อได้ หากไม่มีใครบอกได้ว่าคือการเลือกใด ให้เลิกใช้
  • ผนวกสองมุมมองเข้าด้วยกัน อ่านการไหลของงานส่งมอบและสุขภาพบริการในหน้าเดียวกัน เพื่อไม่ให้ความเร็วถูกซื้อด้วยเสถียรภาพ หรือกลับกัน
  • วัดผลลัพธ์ก่อน กิจกรรมทีหลัง ผู้ใช้ได้รับประโยชน์ดีขึ้นคือเกณฑ์ทดสอบ จำนวนกิจกรรมช่วยประกอบเรื่องราวแต่ไม่ได้เล่าเรื่องนั้น (ดูหัวข้อ 1.3 “ผลลัพธ์สำคัญกว่าผลผลิต: การเลือกสิ่งที่จะวัด”)
  • อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล การจัดอันดับบุคคลทำให้ข้อมูลเสียหายและทำลายการทำงานร่วมกัน
  • เริ่มเล็กแล้วขยาย ตัวชี้วัดที่เชื่อถือได้ไม่กี่ตัวดีกว่ากำแพงตัวชี้วัดที่กำกับดูแลหลวม ๆ
  • แสดงให้ทีมเห็นก่อน ผู้ที่ทำงานคือผู้ชมกลุ่มแรก และเป็นเครื่องตรวจสอบที่ดีที่สุดว่าข้อมูลถูกต้องหรือไม่
  • คาดว่าจะเปลี่ยนแปลง นิยาม ตัวชี้วัด และเป้าหมายจะได้รับการปรับเมื่อไม่ช่วยการตัดสินใจอีกต่อไป

นิยามตัวชี้วัด

ตัวชี้วัดด้านล่างอธิบายสุขภาพของแนวปฏิบัติการวัดผลเอง ซึ่งเป็นจุดที่ "ทำไมต้องวัด" ทดสอบได้จริง ทีมที่แสดงตัวชี้วัดเหล่านี้ได้คือทีมที่วัดอย่างมีเหตุผล สูตรทุกสูตรที่อิงเวลาหรืออิงจำนวนระบุขอบเขตไว้ชัดเจน

ตัวชี้วัด นิยาม สูตร หน่วย แหล่งข้อมูล แนวปฏิบัติ ITIL คู่เทียบแบบคล่องตัว รอบเวลา
สัดส่วนตัวชี้วัดที่เชื่อมกับการตัดสินใจ สัดส่วนของตัวชี้วัดที่รายงานซึ่งมีคำถามที่เขียนไว้และการตัดสินใจที่ระบุชื่อซึ่งตัวชี้วัดนั้นให้ข้อมูล ตัวชี้วัดที่มีคำถามและการตัดสินใจบันทึกไว้ / ตัวชี้วัดที่รายงานบนแดชบอร์ด ณ สิ้นไตรมาส ร้อยละ ทะเบียนตัวชี้วัด (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”) การวัดผลและการรายงาน; การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ข้อปฏิบัติจากการทบทวนย้อนหลัง; ข้อตกลงการทำงาน รายไตรมาส
ความครอบคลุมของเส้นฐาน สัดส่วนของบริการและทีมในขอบเขตที่มีค่าเริ่มต้นที่บันทึกไว้สำหรับแต่ละการวัดหลักที่ตกลงกัน คู่บริการ-การวัดที่มีเส้นฐานบันทึกไว้ใน 12 เดือนที่ผ่านมา / คู่บริการ-การวัดทั้งหมดในขอบเขต; บริการนอกแคตตาล็อกไม่นับ ร้อยละ แคตตาล็อกบริการและทะเบียนตัวชี้วัด การจัดการระดับบริการ; การวัดผลและการรายงาน การทบทวนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย; แดชบอร์ดของทีม รายไตรมาส
ความพยายามในการวัด เวลาของบุคลากรที่ใช้เก็บ ทำความสะอาด และรายงานตัวชี้วัดด้วยมือ ชั่วโมงที่บันทึกกับการเก็บและรายงานด้วยมือในเดือนนั้น ไม่รวมเวลาที่ใช้ลงมือตามข้อค้นพบ ชั่วโมงต่อทีมต่อเดือน บันทึกเวลาหรือแบบสำรวจทีมสั้น ๆ การวัดผลและการรายงาน งบเวลาในการทบทวนย้อนหลัง รายไตรมาส
อายุข้อมูล ณ การทบทวน จุดข้อมูลล่าสุดมีอายุเท่าใดเมื่อกลุ่มประชุมเพื่ออภิปราย เวลาประชุมทบทวนลบด้วยเวลาของจุดข้อมูลล่าสุดบนแดชบอร์ด; คำนวณรายตัวชี้วัด รายงานเป็นค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 วัน บันทึกการรีเฟรชแดชบอร์ด การวัดผลและการรายงาน การทบทวนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ต่อการทบทวนแต่ละครั้ง
การดำเนินการต่อเนื่องของการปรับปรุง สัดส่วนของข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงที่เกิดจากการทบทวนตัวชี้วัด ซึ่งเสร็จสิ้นหรือปิดโดยเจตนาภายในกรอบเวลาที่ตกลงกัน ข้อปฏิบัติที่เสร็จหรือปิดพร้อมเหตุผลภายใน 90 วันนับจากที่เสนอ / ข้อปฏิบัติที่เสนอในช่วงนั้น นับจากวันที่บันทึกในทะเบียนการปรับปรุง ร้อยละ ทะเบียนหรือแบ็กล็อกการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ข้อปฏิบัติจากการทบทวนย้อนหลัง รายไตรมาส

ความพยายามในการวัดนับเฉพาะงานที่ทำด้วยมือโดยเจตนา เวลาที่ใช้อ่านข้อมูลและตัดสินใจว่าจะทำอะไรคือจุดมุ่งหมายของการวัด จึงไม่รวมไว้ เพื่อให้การทำระบบอัตโนมัติสำหรับการเก็บข้อมูลปรากฏเป็นความก้าวหน้า

ข้อเสนอแนะ

เริ่มจากจุดประสงค์

1. เขียนเหตุผลก่อนเขียนตัวชี้วัด สำหรับแต่ละการวัดที่เสนอ ให้เขียนหนึ่งประโยคว่า "เราวัด X เพื่อตัดสินใจ Y" หากเขียนประโยคนี้ไม่ได้ แสดงว่าการวัดนั้นยังไม่พร้อม นิสัยเดียวนี้ขจัดตัวชี้วัดเพื่อความสวยงามส่วนใหญ่ก่อนที่จะเข้าสู่แดชบอร์ด

2. ระบุผู้อ่านและการตัดสินใจ ตัวเลขเดียวกันมีความหมายต่างกันสำหรับทีม เจ้าของบริการ และผู้บริหาร เขียนไว้ว่าใครจะอ่านและตัวเลขสนับสนุนการเลือกอะไร มุมมองการทำงานของทีมอาจมีการวัดได้ถึงยี่สิบรายการ แต่สิ่งที่ส่งถึงผู้นำควรเป็นชุดเล็กที่คงที่ (ดูหัวข้อ 11.1 “การออกแบบแดชบอร์ดตัวชี้วัดบริการ”)

ใช้ทั้งสองแนวทาง

3. จับคู่การวัดการไหลของงานกับการวัดบริการ เลือกอย่างน้อยหนึ่งการวัดที่บอกว่างานเคลื่อนที่อย่างไร เช่น ลีดไทม์หรืออายุของรายการงาน (ดูหัวข้อ 2.2 “ลีดไทม์ รอบเวลา และประสิทธิภาพการไหล”) และอย่างน้อยหนึ่งการวัดที่บอกว่าบริการทำงานอย่างไร เช่น การเกิดซ้ำของเหตุขัดข้องหรือตัวชี้วัดระดับบริการ (ดูหัวข้อ 5.2 “SLI, SLO และงบข้อผิดพลาด”) การแสดงทั้งสองร่วมกันป้องกันความล้มเหลวที่พบบ่อย คือความเร็วและเสถียรภาพถูกจัดการโดยคนละกลุ่มที่ดูคนละแผนภูมิ

4. มองการส่งมอบและปฏิบัติการเป็นระบบเดียว งานวิจัยที่สรุปไว้ใน Accelerate (Forsgren, Humble, and Kim, 2018) รายงานว่าประสิทธิภาพการส่งมอบซอฟต์แวร์อธิบายได้ด้วยสี่การวัดที่สร้างสมดุลระหว่างปริมาณงานกับเสถียรภาพ ไม่ว่าทีมจะรับชุดใด ให้เก็บตัวเลขที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงและตัวเลขที่เกี่ยวกับเหตุขัดข้องไว้ใกล้กันพอที่การเพิ่มขึ้นของอย่างหนึ่งจะกระตุ้นให้ตรวจดูอีกอย่างหนึ่ง (ดูหัวข้อ 2.8 “ตัวชี้วัด DORA”)

วัดอย่างซื่อตรง

5. เลือกการวัดไม่กี่ตัวที่ดึงกันและกัน ตัวเลขเดียวเชิญชวนให้ปรับให้เหมาะสมเกินไป จึงควรเลือกเป็นคู่ เช่น ความเร็วกับคุณภาพ ปริมาณกับผลลัพธ์ และต้นทุนกับประสบการณ์ คู่ไม่จำเป็นต้องเป็นสูตร แต่ต้องปรากฏอยู่ในหน้าเดียวกัน

6. บันทึกเส้นฐานก่อนเปลี่ยนอะไร หากไม่มีค่าเริ่มต้น คำกล่าวอ้างเรื่องการปรับปรุงก็เป็นเพียงเรื่องเล่า เก็บข้อมูลสักสองสามสัปดาห์ก่อน รวมทั้งการกระจายของค่าไม่ใช่เฉพาะค่าเฉลี่ย (ดูหัวข้อ 1.6 “ความรู้ด้านสถิติสำหรับตัวชี้วัดบริการ”) เส้นฐานยังปกป้องทีมด้วย เพราะแสดงว่าไตรมาสที่แย่ตามหลังการเปลี่ยนวิธีนับงาน ไม่ใช่ผลงานที่ถดถอย

สร้างนิสัย

7. ทบทวนตามรอบที่เหมาะกับการตัดสินใจ การวัดการไหลของงานเหมาะกับการสนทนารายสัปดาห์ หรือที่จัดในแต่ละขั้นของการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง การวัดระดับบริการและต้นทุนเหมาะกับรายเดือนหรือรายไตรมาส ตัวชี้วัดที่ทบทวนผิดจังหวะจะสร้างสัญญาณรบกวนหรือพลาดช่วงเวลาที่การลงมือจะเป็นประโยชน์

8. ปิดวงจรด้วยงานปรับปรุง การทบทวนที่จบด้วยคำว่า "น่าสนใจ" คือการทิ้งข้อมูลเปล่า ให้จบการทบทวนแต่ละครั้งด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อหนึ่งหรือสองข้อ พร้อมเจ้าของและวันที่ และติดตามว่าเสร็จหรือไม่ แนวปฏิบัติการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องของ ITIL และการทบทวนย้อนหลังแบบคล่องตัวเป็นสองชื่อของวินัยเดียวกัน (ดูหัวข้อ 9.5 “ตัวชี้วัดการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง”)

9. บอกว่าจะไม่ใช้ตัวเลขเพื่ออะไร ระบุให้ชัดว่าตัวชี้วัดของทีมจะไม่ถูกใช้จัดอันดับหรือให้รางวัลบุคคล และนิยามจะเปลี่ยนอย่างเปิดเผย ผู้คนร่วมมือกับการวัดเมื่อไว้ใจว่าจะนำไปใช้อย่างไร (ดูหัวข้อ 11.3 “เริ่มใช้ตัวชี้วัดโดยไม่สร้างความหวาดกลัว”)

ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน

แม้ตัวชี้วัดเกี่ยวกับการวัดผลก็ถูกบิดเบือนได้ แต่ละแถวด้านล่างจับคู่ตัวชี้วัดกับวิธีที่มักถูกบิดเบือน และการตรวจสอบที่จะเปิดเผยได้

ตัวชี้วัด วิธีที่ถูกบิดเบือน ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่
สัดส่วนตัวชี้วัดที่เชื่อมกับการตัดสินใจ เขียนคำถามและการตัดสินใจที่ฟังดูสมเหตุสมผลให้ทุกตัวชี้วัดภายหลังเพื่อเพิ่มร้อยละ สุ่มตรวจบันทึกการตัดสินใจ: ถามว่าอะไรเปลี่ยนเพราะตัวชี้วัด และตรวจเทียบวันที่เขียนรายการกับวันที่ตัวชี้วัดปรากฏครั้งแรก
ความครอบคลุมของเส้นฐาน บันทึกเส้นฐานครั้งเดียวแล้วไม่รีเฟรชอีก หรือเลือกช่วงที่เงียบสงบซึ่งสะดวก กำหนดให้ระบุช่วงวันที่และขนาดตัวอย่างพร้อมเส้นฐานทุกตัว; ทบทวนเส้นฐานหลังการเปลี่ยนแปลงสำคัญของบริการ
ความพยายามในการวัด ย้ายงานเก็บข้อมูลออกจากบัญชีด้วยการทำโดยไม่บันทึก หรือโอนไปให้ผู้จัดหา เทียบกับแบบสำรวจสั้น ๆ ว่าผู้คนบอกว่าการรายงานใช้เวลานานเท่าใด; รวมความพยายามของผู้จัดหาในการทบทวน
อายุข้อมูล ณ การทบทวน รีเฟรชแดชบอร์ดก่อนประชุมไม่นานทั้งที่บันทึกเบื้องหลังยังเก่า รายงานอายุของบันทึกล่าสุดในระบบต้นทางควบคู่กับเวลารีเฟรช
การดำเนินการต่อเนื่องของการปรับปรุง ปิดข้อปฏิบัติด้วยเหตุผลว่า "ไม่เกี่ยวข้องอีกต่อไป" เพื่อให้ได้ร้อยละ หรือแตกข้อปฏิบัติเป็นชิ้นเล็กจิ๊บจ๊อย ทบทวนเหตุผลที่ให้ไว้สำหรับข้อปฏิบัติที่ปิดทุกไตรมาส และติดตามว่าการวัดที่ข้อปฏิบัตินั้นมุ่งหมายเปลี่ยนไปหรือไม่

การอ่านค่าที่ดีคือแนวปฏิบัติที่มีชีวิตอย่างเห็นได้ชัด ตัวชี้วัดเข้าและออกจากทะเบียนด้วยเหตุผลที่เขียนไว้ เส้นฐานเป็นปัจจุบัน ข้อปฏิบัติจากการทบทวนเสร็จสิ้นหรือถูกยกเลิกอย่างซื่อตรง และทีมใช้เวลากับการลงมือตามข้อมูลมากกว่าการเก็บข้อมูล คะแนนเต็มในทุกแถวคือสัญญาณให้สุ่มตรวจบันทึกเบื้องหลัง ไม่ใช่เหตุให้ฉลอง

ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย

ทางเลือก จุดแข็ง จุดอ่อน
วัดน้อย ต้นทุนต่ำ; ความเสี่ยงต่อการบิดเบือนต่ำ; ความไว้วางใจสูง มีจุดบอด; การตัดสินใจพึ่งเรื่องเล่า
วัดมาก ครอบคลุมกว้าง; เตือนล่วงหน้าได้ในหลายด้าน ความสนใจกระจาย; การกำกับดูแลบาง; ต้นทุนการเก็บข้อมูลเพิ่มขึ้น
มุมมองที่ผนวกกัน สร้างสมดุลระหว่างความเร็วและเสถียรภาพ; สนับสนุนความเป็นเจ้าของร่วม ต้องมีนิยามที่ตกลงกันข้ามทีมและที่กลางสำหรับดู
เป้าหมายบนตัวชี้วัด ให้ทิศทางและความเร่งด่วน เชิญชวนให้บิดเบือน; ต้องมีมาตรการป้องกันที่จับคู่
ตัวชี้วัดที่ไม่มีเป้าหมาย ส่งเสริมการอภิปรายที่ซื่อตรง อาจลื่นไหลเป็นรายงานที่ไม่มีใครลงมือ

คำตอบเชิงปฏิบัติคือชุดเล็กที่ผนวกกัน โดยใช้เป้าหมายอย่างประหยัดสำหรับเงื่อนไขที่เข้าใจดีและผู้ใช้ร้องขอ เช่น วัตถุประสงค์ระดับบริการ ส่วนที่เหลือคือคำถามให้อภิปราย เป้าหมายไม่ใช่การขจัดวิจารณญาณออกจากการตัดสินใจ แต่คือการป้อนหลักฐานที่ดีกว่าให้แก่วิจารณญาณนั้น

คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม

1. การตัดสินใจใดเมื่อไตรมาสที่แล้วที่ตัวเลขเปลี่ยนไปจริง ๆ ขอให้กลุ่มนึกถึงการตัดสินใจเฉพาะเจาะจง แล้วหาว่ามีข้อใด หากมี ที่พึ่งข้อมูล หากรายการสั้น นั่นเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เพราะหมายความว่าการรายงานปัจจุบันส่วนใหญ่ไม่คุ้มกับที่ลงทุน ผู้อำนวยความสะดวกควรบันทึกตัวชี้วัดที่เปลี่ยนการตัดสินใจได้จริง เพราะเป็นตัวเลือกที่ควรปกป้อง จากนั้นถามว่าการตัดสินใจใดตัดสินด้วยสัญชาตญาณ และตัวเลขจะช่วยได้หรือไม่

2. ตัวเลขปัจจุบันของเราตัวใดอธิบายกิจกรรม และตัวใดอธิบายคุณค่าต่อผู้ใช้ นำแดชบอร์ดปัจจุบันขึ้นจอ แล้วทำเครื่องหมายแต่ละตัวชี้วัดว่าเป็นกิจกรรม (ตั๋วที่ปิด บิลด์ที่รัน พอยต์ที่เสร็จ) หรือผลลัพธ์ (ผู้ใช้ทำงานได้ ปัญหาไม่เกิดซ้ำ) อย่าเถียงกรณีกำกวมนาน จุดประสงค์คือดูสมดุล หากมีแต่กิจกรรม ให้ถามว่ากิจกรรมนั้นควรก่อให้เกิดผลลัพธ์อะไร และทีมจะรู้ได้อย่างไร

3. ตัวเลขการส่งมอบและปฏิบัติการอยู่ที่ไหนในปัจจุบัน และคนกลุ่มเดียวกันดูทั้งสองหรือไม่ ตามรอยว่าการวัดแต่ละกลุ่มเก็บไว้ที่ใดและใครทบทวน ทีมมักประหลาดใจที่พบว่าข้อมูลการเปลี่ยนแปลงถูกทบทวนโดยกลุ่มหนึ่งและข้อมูลเหตุขัดข้องโดยอีกกลุ่มหนึ่ง โดยไม่มีการประชุมร่วมกัน ถามว่าแบบแผนใดอาจถูกมองข้ามเพราะไม่เคยเห็นทั้งสองร่วมกัน ตกลงกันเลือกที่เดียวหรือการประชุมเดียวที่ทั้งสองมาพบกัน

4. เราไม่ได้วัดอะไรที่หากไม่รู้เราจะเสียใจ เชิญให้พูดถึงความกังวลแทนที่จะเป็นตัวชี้วัด: "ฉันกลัวว่าเราจะไม่สังเกตเห็นหาก..." ทำงานจากคำตอบไปสู่การวัดที่เป็นตัวเลือก และไปสู่ข้อมูลที่ถูกที่สุดที่จะแสดงสิ่งเหล่านั้น เก็บรายการให้สั้น

5. เราต้องเชื่ออะไรเกี่ยวกับตัวเลขของเราก่อนนำไปแสดงต่อผู้นำ อภิปรายว่าอะไรทำให้ข้อมูลน่าเชื่อถือ ได้แก่นิยามที่คงที่ การตรวจสอบความถูกต้องแบบสุ่ม และข้อตกลงเรื่องข้อยกเว้น ระบุความสงสัยที่ทีมมี แม้เล็กน้อย เช่น สถานะที่ใช้ไม่สม่ำเสมอ ตัดสินใจว่าความสงสัยใดต้องแก้ก่อนเผยแพร่วงกว้าง และความสงสัยใดเปิดเผยควบคู่กับตัวเลขได้

6. หากเก็บตัวชี้วัดได้เพียงสามตัวสำหรับไตรมาสหน้า จะเป็นตัวใดและเพราะเหตุใด ข้อจำกัดบังคับให้จัดลำดับความสำคัญ ให้แต่ละคนเขียนสามตัวแล้วเปรียบเทียบ มองหาความเห็นพ้องเรื่องผลลัพธ์และความเห็นต่างเรื่องการวัดกิจกรรม ถามว่าแต่ละตัวในสามตัวต้องมีมาตรการป้องกันอะไร

สี่มุมมอง

ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ

ทีมส่งมอบได้ประโยชน์สูงสุดจากข้อมูลป้อนกลับที่เร็วและอยู่ในท้องถิ่น ได้แก่งานรอนานเท่าใด คิวอยู่ที่ไหน และการเปลี่ยนแปลงก่อให้เกิดปัญหาบ่อยเพียงใด ทีมควรเก็บมุมมองการทำงานที่หลากหลายไว้ใช้เอง และเผยแพร่ออกไปเพียงชุดเล็ก ทีมควรต้านทานแรงดึงที่จะวัดปริมาณผลผลิตเป็นตัวแทนของคุณค่า และควรจับคู่การวัดความเร็วกับการวัดคุณภาพตั้งแต่ต้น (ดูหัวข้อ 2.1 “การวัดการไหลของงาน”)

ทีมบริการและปฏิบัติการ

ทีมปฏิบัติการอยู่กับตัวเลขอยู่แล้ว ได้แก่ปริมาณ เวลาตอบสนองและแก้ไข และความพร้อมใช้งาน โอกาสคือการเปลี่ยนจากการรายงานว่าเกิดอะไรขึ้นไปสู่การอธิบายว่าทำไม ผ่านการเกิดซ้ำ สาเหตุราก และสัดส่วนของงานที่ไม่ได้วางแผน (ดูหัวข้อ 2.9 “งานปฏิบัติการและงานที่ไม่ได้วางแผน”) ทีมควรนำข้อมูลของตนเข้าสู่การสนทนาด้านการวางแผนกับทีมส่งมอบด้วย เพื่อให้งานด้านความน่าเชื่อถือถูกโต้แย้งจากหลักฐานแทนที่จะเป็นจากเสียงบ่น

ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล

ผู้นำกำหนดแรงจูงใจ มักโดยไม่ตั้งใจ ผ่านคำถามที่ตนถาม ผู้นำที่ถามว่า "ทำไมตัวนี้เป็นสีแดง" สอนทีมให้ซ่อนสีแดง ผู้นำที่ถามว่า "คุณเรียนรู้อะไร และต้องการอะไร" สอนทีมให้รายงานอย่างซื่อตรง หน่วยงานกำกับดูแลควรขอทะเบียน มาตรการป้องกัน และข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงควบคู่ไปกับตัวเลข และควรสนับสนุนงบประมาณสำหรับงานที่ตัวเลขแย่เปิดเผยขึ้น (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”)

ลูกค้าและผู้ใช้

ผู้ใช้ตัดสินบริการจากว่าใช้งานได้และปัญหาได้รับการแก้ไขหรือไม่ ไม่ใช่จากการวัดภายใน ถ้อยคำของผู้ใช้เองในแบบสำรวจ เรื่องร้องเรียน และความคิดเห็น ควรอยู่เคียงข้างตัวเลขปฏิบัติการ เป็นเครื่องตรวจสอบว่าทีมวัดสิ่งที่สำคัญหรือไม่ (ดูหัวข้อ 6.1 “ตัวชี้วัดความพึงพอใจของลูกค้า”)

ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว

ผู้ค้าปลีกออนไลน์ขนาดกลางรายหนึ่งมีเซอร์วิสเดสก์ ทีมปฏิบัติการ และทีมผลิตภัณฑ์สามทีมที่สร้างบริการหน้าร้าน การชำระเงิน และการจัดส่งสินค้า ตัวเลขด้านล่างเป็นตัวเลขตัวอย่าง

ผู้นำถามว่าเหตุใดลูกค้าจึงร้องเรียนว่าการชำระเงินช้า ทั้งที่ทีมส่งมอบรายงานว่าส่งมอบทุกวัน และทีมปฏิบัติการรายงานว่าความพร้อมใช้งานอยู่ที่ร้อยละ 99.9 แต่ละกลุ่มถูกต้องตามการวัดของตน และไม่มีใครดูทั้งหมดร่วมกัน หัวหน้าฝ่ายจัดการบริการเสนอมุมมองรวมหนึ่งหน้าสำหรับบริการชำระเงิน สร้างจากข้อมูลที่ทีมเก็บอยู่แล้ว

มุมมองนี้แสดงสี่อย่างสำหรับสิบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ลีดไทม์ของการเปลี่ยนแปลงมีค่ามัธยฐาน 2 วัน และเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 เท่ากับ 9 วัน อัตราความล้มเหลวของการเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ร้อยละ 8 เหตุขัดข้องบนการชำระเงินมี 14 ครั้ง ซึ่ง 6 ครั้งมีสาเหตุเดียวกัน คือแบบสอบถามฐานข้อมูลที่ช้าซึ่งเกิดจากรุ่นที่ปล่อยเมื่อเร็ว ๆ นี้ เวลากู้คืนมัธยฐานคือ 40 นาที แต่เวลาโหลดหน้าที่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 95 ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตลอดหกสัปดาห์ ซึ่งเป็นแบบแผนที่ตัวเลขความพร้อมใช้งานไม่แสดง เพราะบริการยังคงทำงานอยู่ในทางเทคนิค

กลุ่มเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ ความพร้อมใช้งานถูกวัดเป็น "การชำระเงินตอบสนอง" ขณะที่ผู้ใช้ประสบกับ "การชำระเงินตอบสนองเร็วพอ" ทีมผลิตภัณฑ์และทีมปฏิบัติการตกลงเพิ่มตัวชี้วัดความหน่วงสำหรับการชำระเงิน โดยวัตถุประสงค์กำหนดโดยเจ้าของผลิตภัณฑ์หลังอ่านความคิดเห็นของลูกค้า ปฏิบัติต่อสาเหตุเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำเป็นระเบียนปัญหาที่มีเจ้าของ และทบทวนมุมมองรวมทุกสองสัปดาห์ พวกเขาบันทึกการตัดสินใจหนึ่งข้อ คือหยุดฟีเจอร์การชำระเงินใหม่ช่วงหนึ่งของการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง เพื่อแก้แบบสอบถามและเพิ่มการตรวจสอบประสิทธิภาพในสายงานการปล่อยรุ่น

ความเสี่ยงของการบิดเบือนปรากฏภายในหนึ่งเดือน ทีมปฏิบัติการสังเกตว่าเหตุขัดข้องสองครั้งจาก 14 ครั้งถูกเปิดเป็น "คำขอบริการ" เพราะหมวดคำขอไม่มีเป้าหมายการแก้ไข ทีมตระหนักว่าเป้าหมายบนเหตุขัดข้องผลักดันให้ผู้คนจัดหมวดกรณีก้ำกึ่งเป็นคำขอ จึงเพิ่มสัดส่วนที่จัดหมวดใหม่เข้าไปในมุมมอง และสุ่มตรวจสิบตั๋วทุกเดือน หลังการเปลี่ยนแปลง เวลาโหลดหน้าที่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 95 ลดลง เหตุขัดข้องซ้ำลดลง และทีมเก็บมุมมองนี้ไว้เพราะมันเปลี่ยนการตัดสินใจได้

มุมมองตามประเภทองค์กร

สตาร์ทอัป ทีมเล็กมีกระบวนการน้อยและความไว้วางใจสูง ซึ่งเป็นประโยชน์ ความเสี่ยงคือการนำแดชบอร์ดขนาดใหญ่ระดับองค์กรมาใช้ก่อนจะมีความจำเป็น เริ่มด้วยสองหรือสามการวัดที่ผู้ก่อตั้งจะอ่านทุกสัปดาห์ เช่น ลีดไทม์ของการเปลี่ยนแปลง ตัวชี้วัดความน่าเชื่อถืออย่างง่าย และข้อมูลป้อนกลับจากผู้ใช้โดยตรง และเขียนนิยามไว้

ธุรกิจขนาดเล็ก ผู้ดูแลไอทีมักรายงานต่อเจ้าของ และเรื่องร้องเรียนจากลูกค้ารายเดียวอาจมีน้ำหนักกว่าแผนภูมิใด ๆ เก็บชุดให้เล็ก ใช้ข้อมูลที่เครื่องมือของท่านสร้างอยู่แล้ว และให้ความสำคัญกับการสนทนากับผู้ใช้ ปฏิบัติต่อรายงานที่ผู้ขายจัดให้ด้วยความระมัดระวัง เพราะผู้ขายมีแรงจูงใจของตนเอง

องค์กรขนาดใหญ่ ขนาดทำให้ความต้องการตัวเลขที่เปรียบเทียบได้และแรงกดดันให้บิดเบือนเพิ่มทวีคูณ ใช้ชุดมาตรฐานเล็กที่มีนิยามเป็นลายลักษณ์อักษร แยกมุมมองการทำงานของทีมออกจากการรวมยอด และหลีกเลี่ยงการเปรียบเทียบทีมที่ให้บริการต่างชนิดกันมาก ทะเบียนตัวชี้วัด นิยามร่วม และรอบการทบทวนกลายเป็นสิ่งจำเป็น

ภาครัฐและหน่วยงานสาธารณะ ระดับบริการตามสัญญา ข้อกำหนดการตรวจสอบ และพันธะการรายงานต่อสาธารณะอาจทำให้บางการวัดต่อรองไม่ได้ ปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้เป็นข้อมูลนำเข้าการออกแบบ คือปฏิบัติตาม แสดงมาตรการป้องกันเคียงข้าง และระบุนิยามที่ใช้ ความรับผิดชอบต่อสาธารณะเพิ่มต้นทุนของการปกปิดข่าวร้าย จึงควรสร้างช่องทางภายในที่ปลอดภัยสำหรับการรายงานอย่างตรงไปตรงมา (ดูหัวข้อ 8.5 “การรายงานตามข้อกำหนดและต่อภาครัฐ”)

กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO

แรงจูงใจของการวัดคือการตัดสินใจที่ดีขึ้นด้วยต้นทุนที่ต่ำลง การวัดสนับสนุนการจัดลำดับความสำคัญ แสดงว่าความสูญเปล่าอยู่ที่ใด เตือนล่วงหน้าเมื่อบริการเสื่อมถอย และให้หลักฐานสำหรับคำขอลงทุน

ต้นทุนมีหลายส่วน มีเครื่องมือ ซึ่งมักเป็นของที่มีอยู่แล้ว ได้แก่ระบบตั๋ว ระบบติดตามประเด็น ระบบควบคุมเวอร์ชัน และการเฝ้าติดตาม มีเวลาของบุคลากรในการนิยามตัวชี้วัด สร้างมุมมอง และดูแลทะเบียน มีต้นทุนต่อเนื่องของการประชุมทบทวน ซึ่งใหญ่ที่สุดและคุ้มค่าที่สุด ต้นทุนรวมตลอดอายุการเป็นเจ้าของ (TCO) ของแนวปฏิบัติการวัดผลยังรวมต้นทุนของการลงมือตามข้อค้นพบ เพราะข้อมูลเชิงลึกที่ไม่มีงบสำหรับการแก้ไขให้ผลตอบแทนน้อย

ผลตอบแทนยากที่จะระบุด้วยตัวเลขสากล และหนังสือเล่มนี้ไม่ประดิษฐ์ตัวเลขขึ้นมา วิธีที่มีประโยชน์ในการสร้างกรณีคือวัดเส้นฐานของท่านเองก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลง ได้แก่เวลาที่ใช้กับการรายงานด้วยมือ การติดต่อซ้ำ การตัดสินใจที่ถูกย้อนกลับเพราะข้อมูลผิด และเรื่องที่ไม่คาดคิดที่พบช้า แบบแผนที่คาดหวังคือเรื่องที่ไม่คาดคิดน้อยลง การถกเถียงที่สั้นลง และความสอดคล้องที่ดีขึ้นระหว่างตัวเลขปฏิบัติการกับประสบการณ์ของผู้ใช้ การเปรียบเทียบผลตอบแทนจากการลงทุน (ROI) อย่างง่ายระหว่างความพยายามที่ใช้ไปกับความพยายามที่ประหยัดได้เป็นจุดเริ่มต้นที่สมเหตุสมผล และหัวข้อ 7.7 “ผลตอบแทนจากการลงทุนและกรณีทางธุรกิจ” ครอบคลุมวิธีการ

รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง

  • แดชบอร์ดของทุกสิ่ง แผนภูมิหลายสิบรายการ ไม่มีเจ้าของ ไม่มีการตัดสินใจ เลือกไม่กี่ตัว ระบุการตัดสินใจที่แต่ละตัวให้ข้อมูล และเลิกใช้ที่เหลือ
  • การวัดด้านเดียว ความเร็วโดยไม่มีเสถียรภาพ หรือเสถียรภาพโดยไม่มีความเกี่ยวข้อง จับคู่การวัดการไหลของงานกับการวัดบริการ
  • การวัดตัวบุคคล การจัดอันดับบุคคลทำให้ข้อมูลเสียหายและลดการช่วยเหลือกัน รายงานในระดับทีมและบริการ
  • เป้าหมายก่อนเส้นฐาน เป้าหมายที่ไม่มีค่าเริ่มต้นเป็นเพียงการเดา บันทึกเส้นฐานก่อน และตั้งเป้าหมายหลังจากผ่านรอบการทบทวนอย่างน้อยหนึ่งรอบ
  • รายงานที่ไม่มีข้อปฏิบัติ การทบทวนที่ไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสอนให้ผู้คนเพิกเฉย จบการทบทวนแต่ละครั้งด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อ เจ้าของ และวันที่
  • การเปลี่ยนนิยามอย่างเงียบ ๆ เส้นแนวโน้มไร้ความหมาย บันทึกทุกการเปลี่ยนแปลงพร้อมเหตุผลและทำเครื่องหมายบนแผนภูมิ

แบบจำลองวุฒิภาวะ

มิติ 1 เริ่มต้น 2 พัฒนา 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน 4 บริหารจัดการ 5 ประสานจัดการ
จุดประสงค์และการเลือก เลือกตัวชี้วัดเพราะเครื่องมือมีให้ ตัวชี้วัดบางตัวมีจุดประสงค์ที่ระบุไว้ ตัวชี้วัดที่รายงานทุกตัวมีคำถามและการตัดสินใจที่เขียนไว้ ชุดตัวชี้วัดได้รับการทบทวนเทียบกับการตัดสินใจ และเลิกใช้เมื่อไม่ได้ใช้ ตัวชี้วัดร่วมออกแบบกับผู้ใช้และผู้จัดหาโดยยึดผลลัพธ์ร่วม
มุมมองรวมของแนวทางแบบคล่องตัวและ ITIL เก็บข้อมูลการส่งมอบและบริการแยกกัน บางทีมดูทั้งสองร่วมกัน มีมุมมองร่วมของการไหลของงานและสุขภาพบริการต่อบริการ มุมมองรวมมีแนวโน้มและเชื่อมกับงานปรับปรุง มุมมองข้ามทีมและผู้จัดหาผูกกับผลลัพธ์ของผู้ใช้
เส้นฐานและความพยายาม ไม่มีเส้นฐาน; เก็บข้อมูลด้วยมือ มีเส้นฐานสำหรับบางบริการ; เก็บข้อมูลแบบผสม บันทึกเส้นฐานสำหรับการวัดหลัก; เก็บข้อมูลอัตโนมัติเป็นส่วนใหญ่ รีเฟรชเส้นฐานหลังการเปลี่ยนแปลง; ติดตามและลดความพยายาม ปรับเส้นฐานและนิยามอย่างต่อเนื่องตามที่บริการเปลี่ยนไป
การใช้ในการปรับปรุง จดตัวเลขแล้วลืม มีข้อปฏิบัติเป็นครั้งคราวหลังสัปดาห์ที่แย่ ทุกการทบทวนจบด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อ วัดและสนับสนุนงบประมาณการดำเนินการต่อเนื่องของข้อปฏิบัติ การปรับปรุงไหลมาจากทุกคนและมองเห็นได้ข้ามทีม

รายการตรวจสอบ

  • ตัวชี้วัดที่รายงานทุกตัวมีคำถามที่เขียนไว้และการตัดสินใจที่ระบุชื่อซึ่งตัวชี้วัดนั้นให้ข้อมูล
  • ระบุผู้อ่านของแต่ละมุมมอง และแยกมุมมองของทีมออกจากมุมมองของผู้นำ
  • การวัดการไหลของงานอย่างน้อยหนึ่งรายการและการวัดบริการอย่างน้อยหนึ่งรายการปรากฏในหน้าเดียวกัน
  • มีเส้นฐานที่ระบุช่วงวันที่และขนาดตัวอย่างสำหรับแต่ละการวัดหลัก
  • การวัดเวลาทุกตัวระบุว่านาฬิกาเริ่มและหยุดที่ใด
  • ตัวชี้วัดทุกตัวมีมาตรการป้องกันแสดงเคียงข้าง
  • ทราบความพยายามในการเก็บข้อมูลด้วยมือ และทบทวนงานด้วยมือที่ใหญ่ที่สุดเพื่อพิจารณาทำระบบอัตโนมัติแล้ว
  • ทีมเห็นข้อมูลของตนเองก่อนผู้นำ
  • ไม่ผูกการจัดอันดับ ค่าตอบแทน หรือการลงโทษทางวินัยของบุคคลกับตัวชี้วัดใด
  • การทบทวนแต่ละครั้งจบด้วยข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงที่ระบุชื่อ เจ้าของ และวันที่อย่างน้อยหนึ่งข้อ
  • มีตัวชี้วัดอย่างน้อยหนึ่งตัวที่เลิกใช้หรือนิยามใหม่ในปีที่ผ่านมา

พรอมต์ AI

ร่างข้อความจุดประสงค์สำหรับแต่ละตัวชี้วัด

เราคือ [ชื่อทีม] รับผิดชอบ [บริการหรือผลิตภัณฑ์] แดชบอร์ดปัจจุบันของเรา
แสดงตัวชี้วัดเหล่านี้: [รายการตัวชี้วัดพร้อมนิยาม] สำหรับแต่ละตัว
ให้ร่างข้อความหนึ่งประโยคในรูปแบบ "เราวัด X เพื่อตัดสินใจ Y" และทำเครื่องหมาย
ตัวชี้วัดใดก็ตามที่คุณอนุมานการตัดสินใจจากสิ่งที่ฉันให้ไม่ได้ เสนอคำถาม
ที่ฉันควรตอบเพื่อให้ข้อความแต่ละข้อสมบูรณ์ ห้ามประดิษฐ์ค่าเกณฑ์เปรียบเทียบ
หรือเป้าหมาย ระบุข้อสมมติของคุณ

ผนวกมุมมองการส่งมอบและบริการ

การวัดการส่งมอบของเราคือ [รายการ พร้อมนิยามและแหล่งข้อมูล] และ
การวัดบริการของเราคือ [รายการ พร้อมนิยามและแหล่งข้อมูล] สำหรับ [ชื่อ
บริการ] เสนอผังหนึ่งหน้าที่แสดงทั้งสองร่วมกัน จับคู่การวัดความเร็วแต่ละตัว
กับการวัดเสถียรภาพหรือคุณภาพ และระบุข้อมูลที่แต่ละตัวต้องใช้ ระบุนิยามใด ๆ
ที่ขัดแย้งกันระหว่างสองชุด ห้ามประดิษฐ์ค่าหรือเกณฑ์ ระบุข้อสมมติของคุณ
และสิ่งที่คุณไม่สามารถกำหนดได้

วางแผนเส้นฐาน

เราต้องการบันทึกเส้นฐานสำหรับ [ชื่อตัวชี้วัด] ของ [บริการหรือทีม] ก่อน
เปลี่ยน [แนวปฏิบัติหรือเครื่องมือ] ข้อมูลมาจาก [แหล่งข้อมูล] เสนอว่าควรเก็บ
ข้อมูลนานเท่าใด ควรบันทึกสถิติสรุปอะไรบ้าง (รวมเปอร์เซ็นไทล์) ควรตัดอะไรออก
และเพราะเหตุใด และจะบันทึกการเปลี่ยนแปลงวิธีนับงานในช่วงนั้นอย่างไร ห้าม
สมมติค่า ระบุข้อสมมติของคุณและความเสี่ยงด้านคุณภาพข้อมูลที่คุณเห็น

เตรียมการทบทวนที่นำไปสู่การลงมือ

เราจัดการทบทวน [รายสัปดาห์ รายเดือน หรือรายไตรมาส] ของ [ชุดตัวชี้วัด] กับ
[ผู้เข้าร่วม] ร่างวาระและชุดคำถามสั้น ๆ สำหรับการอำนวยความสะดวกที่
เคลื่อนจากการอ่านตัวเลขไปสู่การเลือกข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงหนึ่งหรือสองข้อ
แต่ละข้อมีเจ้าของและวันที่ รวมข้อกระตุ้นให้ตรวจสอบการบิดเบือนเทียบกับ
มาตรการป้องกันของแต่ละตัวชี้วัด ห้ามประดิษฐ์ข้อมูล ระบุข้อสมมติของคุณ
เกี่ยวกับกลุ่มและวัฒนธรรมของกลุ่ม

ทักษะ AI

  • ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อค้นหาหัวข้อที่ครอบคลุมตัวชี้วัดที่ท่านกำลังพิจารณาและมาตรการป้องกันที่จับคู่
  • ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจสอบว่าหัวข้อตัวชี้วัดใหม่หรือที่แก้ไขยังคงมีข้อความจุดประสงค์ ช่องทางการบิดเบือน และมาตรการป้องกัน

ข้อสรุปสำคัญ

  • วัดเพื่อมองเห็น ตัดสินใจ เรียนรู้ และรายงานต่อผู้เกี่ยวข้อง ตัวเลขที่ไม่ทำหน้าที่ใดเลยเป็นภาระส่วนเกิน
  • แนวทางแบบคล่องตัวให้ข้อมูลป้อนกลับที่เร็วและอยู่ในท้องถิ่นเกี่ยวกับการไหลของงาน; ITIL ให้มุมมองร่วมในระดับบริการเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือและคุณค่า อ่านทั้งสองร่วมกัน
  • การไม่วัดอะไรเลยปล่อยให้การตัดสินใจพึ่งเรื่องเล่า และการวัดสิ่งที่ผิดชี้นำความพยายามด้วยความมั่นใจที่ไม่มีมูล
  • เริ่มด้วยตัวชี้วัดไม่กี่ตัว แต่ละตัวมีจุดประสงค์ที่เขียนไว้ เส้นฐาน และมาตรการป้องกัน
  • อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล และให้ทีมเห็นข้อมูลของตนก่อน
  • ปิดวงจร: การทบทวนที่ไม่ก่อให้เกิดการลงมือทำให้ข้อมูลสูญเปล่า

เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม

  1. Beck, K., et al., Manifesto for Agile Software Development, 2001, https://agilemanifesto.org/.
  2. Forsgren, N., Humble, J., and Kim, G., Accelerate: The Science of Lean Software and DevOps, IT Revolution, 2018.
  3. Forsgren, N., Storey, M.-A., Maddila, C., Zimmermann, T., Houck, B., and Butler, J., "The SPACE of Developer Productivity," ACM Queue, 19(1), 2021.
  4. Beyer, B., Jones, C., Petoff, J., and Murphy, N. R. (eds.), Site Reliability Engineering: How Google Runs Production Systems, O'Reilly Media, 2016.
  5. Vacanti, D., Actionable Agile Metrics for Predictability: An Introduction, Daniel S. Vacanti, Inc., 2015.
  6. Vacanti, D., Yeret, Y., et al., The Kanban Guide, 2020, https://kanbanguides.org/.
  7. AXELOS, ITIL Foundation: ITIL 4 Edition, TSO, 2019.
  8. Goodhart, C. A. E., "Problems of Monetary Management: The U.K. Experience," in Papers in Monetary Economics, Reserve Bank of Australia, 1975.
  9. Strathern, M., "'Improving ratings': audit in the British University system," European Review, 5(3), 1997.
  10. Muller, J. Z., The Tyranny of Metrics, Princeton University Press, 2018.
  11. Wikipedia, Agile software development.
  12. Wikipedia, ITIL.
  13. Wikipedia, Information technology service management.
  14. Wikipedia, DevOps.
  15. Wikipedia, Site reliability engineering.
  16. Wikipedia, Goodhart's law.
  17. Wikipedia, Return on investment.

ตัวชี้วัด ITIL แบบคล่องตัว — วัดบริการไอทีแบบคล่องตัวโดยไม่บิดเบือนงาน

ซอร์สและการมีส่วนร่วม: github.com/agile-itil-metrics. สร้างด้วย Lily Design System™.

สร้างโดย Joel Parker Henderson.