ตัวชี้วัดการนำบริการไปใช้และแคตตาล็อก
บริการที่ไม่มีใครเลือก ค้นพบ หรือส่งคำขอให้สำเร็จยังไม่ได้ส่งมอบคุณค่า ดังนั้นจึงควรวัดว่าผู้คนค้นพบและใช้สิ่งที่คุณเสนออย่างไร และรักษาแคตตาล็อกให้ซื่อตรงเหมือนแบ็กล็อก
ภาพรวมและแรงจูงใจ
ทีมลงทุนกับบริการแล้วพบว่าผู้คนไม่ใช้ พอร์ทัลบริการด้วยตนเองใหม่ถูกเมินไปใช้อีเมลแทน รายการแคตตาล็อกสำหรับการขอสิทธิ์ซอฟต์แวร์ที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถันได้รับคำขอปีละสองครั้ง ขณะที่ร้อยคำขอต่อเดือนเข้ามาทางแชต บริการเฝ้าติดตามเปิดตัวแล้ว แต่ครึ่งหนึ่งของทีมที่บริการนั้นสร้างมาเพื่อไม่เคยเชื่อมต่อ การนำไปใช้คือครึ่งที่ขาดหายของการส่งมอบ: บริการมีคุณค่าก็ต่อเมื่อผู้ใช้ที่ตั้งใจไว้เริ่มใช้ ใช้ต่อเนื่อง และใช้จนเสร็จ
แคตตาล็อกบริการ (ITIL สะกดว่า “service catalogue”) คือรายการบริการและรายการที่ขอได้ซึ่งองค์กรเสนอ อธิบายด้วยถ้อยคำที่ผู้ใช้เข้าใจ แคตตาล็อกบริการมักมีมุมมองที่หันหน้าสู่ลูกค้า ซึ่งแสดงสิ่งที่ผู้ใช้ขอได้และขอด้วยวิธีใด และมุมมองทางเทคนิค ซึ่งบันทึกว่าแต่ละบริการสร้างและสนับสนุนอย่างไร ทีมแบบคล่องตัวจะจำรูปแบบนี้ได้: แคตตาล็อกเป็นแบ็กล็อกของผลิตภัณฑ์ในทิศทางตรงกันข้าม แบ็กล็อกแสดงรายการสิ่งที่ตั้งใจจะสร้าง ส่วนแคตตาล็อกแสดงรายการสิ่งที่เสนออยู่แล้ว และทั้งสองต้องการการดูแลแบบเดียวกัน: การจัดลำดับ การตัดแต่ง ถ้อยคำที่ชัดเจน และข้อมูลป้อนกลับจากผู้ใช้อย่างสม่ำเสมอ (ดูหัวข้อ 2.6 “ตัวชี้วัดแบ็กล็อกและการปรับแต่งรายการงาน”)
การนำไปใช้ คือระดับที่ผู้ใช้ตามเป้าหมายรับบริการมาใช้และใช้ต่อเนื่อง การศึกษาว่าแนวปฏิบัติใหม่แพร่กระจายอย่างไรมีประวัติยาวนาน ทฤษฎีการแพร่กระจายนวัตกรรมอธิบายการนำไปใช้เป็นกระบวนการตามเวลา โดยมีผู้รับไปใช้กลุ่มแรก ผู้รับไปใช้กลุ่มส่วนใหญ่ และผู้ที่ตามหลัง สำหรับบริการภายใน บทเรียนเชิงปฏิบัติคือการนำไปใช้แทบไม่เกิดขึ้นเพราะประกาศ แต่เกิดเมื่อบริการหาง่าย ใช้ง่าย และดีกว่าวิธีเลี่ยงอย่างชัดเจน
มาตรวัดการนำไปใช้ชวนให้แปลงเป็นเป้าหมาย การบังคับช่องทางทำให้ตัวเลขการใช้ดูดีขณะที่ผู้ใช้ไม่พอใจและสร้างวิธีเลี่ยง การผลักทุกคำขอเข้ารายการแคตตาล็อกทำให้การครอบคลุมของแคตตาล็อกสูงขึ้นขณะที่การทำสำเร็จลดลง มาตรการป้องกันจากกฎของกูดฮาร์ตใช้ได้ ดังนั้นแต่ละมาตรวัดในที่นี้จึงจับคู่กับการตรวจสอบว่าคุณค่าที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงการใช้งาน กำลังเพิ่มขึ้น (ดูหัวข้อ 1.2 “กฎของกูดฮาร์ตและจิตวิทยาของตัวชี้วัด”)
หัวข้อนี้ครอบคลุมสี่เรื่อง: ผู้คนใช้บริการหรือไม่ (การนำไปใช้) พวกเขาหาและทำสิ่งที่มาทำให้เสร็จได้หรือไม่ (แคตตาล็อกและการไหลของคำขอ) แคตตาล็อกทันสมัยและซื่อตรงหรือไม่ (สุขอนามัย) และการใช้งานกระจุกตัวอยู่ที่รายการไม่กี่รายการหรือไม่ (รูปทรง) เชื่อมโยงกับการดำเนินการตามคำขอ (ดูหัวข้อ 3.5 “ตัวชี้วัดการดำเนินการตามคำขอบริการ”) และบริการด้วยตนเอง (ดูหัวข้อ 3.7 “ตัวชี้วัดบริการด้วยตนเองและระบบอัตโนมัติ”) ซึ่งครอบคลุมสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากส่งคำขอแล้ว
หลักการสำคัญ
- การนำไปใช้เป็นผลลัพธ์ ดังนั้นให้ถามว่าผู้ใช้พยายามทำอะไร นับเป้าหมายที่ทำสำเร็จ ไม่ใช่การเปิดดูหน้า
- วัดช่องทางผ่าน ไม่ใช่เฉพาะยอดรวม จุดที่ผู้คนออกกลางทางบอกว่าควรแก้อะไร
- เปรียบเทียบกับทางเลือกอื่น บริการแข่งกับอีเมล แชต โทรศัพท์ และวิธีเลี่ยง
- รักษาแคตตาล็อกให้เล็กและทันสมัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ รายการที่ล้าสมัยสอนผู้ใช้ให้เลิกหา
- แบ่งกลุ่มก่อนสรุป ค่าเฉลี่ยของผู้ใช้ทั้งหมดซ่อนกลุ่มที่บริการใช้ไม่ได้ผล
- อย่าบังคับให้ใช้เพื่อเพิ่มตัวเลข การบังคับสร้างตัวเลข ไม่ใช่การนำไปใช้
- มองการใช้ที่ต่ำเป็นคำถามสำหรับเจ้าของและผู้ใช้ อาจหมายความว่าบริการนั้นไม่จำเป็น
นิยามตัวชี้วัด
| ตัวชี้วัด | นิยาม | สูตร | หน่วย | แหล่งข้อมูล | แนวปฏิบัติ ITIL | สิ่งที่สอดคล้องในแนวทางแบบคล่องตัว | ความถี่ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| อัตราการนำไปใช้ | สัดส่วนของผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ซึ่งใช้บริการอย่างน้อยหนึ่งครั้งในรอบเวลา | ผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ไม่ซ้ำกันซึ่งมีการใช้ที่เสร็จสมบูรณ์อย่างน้อยหนึ่งครั้ง / ผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ | ร้อยละ | บันทึกการใช้บริการที่เชื่อมกับสมุดรายชื่อผู้ใช้ | การจัดการแคตตาล็อกบริการ การจัดการระดับบริการ | การนำฟีเจอร์ไปใช้ การทบทวนผลลัพธ์ของผลิตภัณฑ์ | รายเดือน |
| อัตราการใช้งานต่อเนื่อง | สัดส่วนของผู้ที่นำไปใช้แล้วยังคงใช้บริการตามเวลา | ผู้ใช้ที่ใช้งานในรอบเวลานี้และใช้บริการในรอบก่อนด้วย / ผู้ใช้ที่ใช้งานในรอบก่อน | ร้อยละ | บันทึกการใช้งาน ตารางกลุ่มผู้ใช้ตามรุ่น | การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง | การคงอยู่ของผู้ใช้ในการวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ | รายเดือน |
| การครอบคลุมของแคตตาล็อก | สัดส่วนของคำขอที่เข้ามาผ่านแคตตาล็อกแทนช่องทางเฉพาะกิจ | คำขอที่สร้างผ่านแคตตาล็อก / คำขอทั้งหมดจากทุกช่องทาง | ร้อยละ | เครื่องมือจัดการคำขอ แท็กของกล่องจดหมายและแชต | การจัดการคำขอบริการ การจัดการแคตตาล็อกบริการ | รายการในแบ็กล็อกที่มีนิยามเป็นลายลักษณ์อักษร | รายเดือน |
| อัตราการละทิ้งคำขอ | สัดส่วนของคำขอที่เริ่มแล้วแต่ผู้ใช้ไม่ส่ง | คำขอที่เริ่มแต่ไม่ส่งภายใน 24 ชั่วโมง / คำขอที่เริ่ม | ร้อยละ | การวิเคราะห์พอร์ทัล | การจัดการคำขอบริการ | การละทิ้งงานในการทดสอบการใช้งาน | รายเดือน |
| อัตราความสำเร็จของการค้นหา | สัดส่วนของการค้นหาแคตตาล็อกที่จบด้วยคำขอหรือการดูคำตอบ | การค้นหาที่ตามด้วยคำขอหรือการดูองค์ความรู้ภายในเซสชัน / การค้นหา | ร้อยละ | บันทึกการค้นหาของพอร์ทัล | การจัดการความรู้ การจัดการแคตตาล็อกบริการ | ความสามารถในการค้นพบในการวิจัยผู้ใช้ | รายเดือน |
| สัดส่วนรายการที่ล้าสมัย | สัดส่วนของรายการแคตตาล็อกที่เลยวันทบทวนหรือไม่มีการใช้ในรอบเวลาที่กำหนด | รายการที่เลยกำหนดทบทวนหรือมีคำขอเป็นศูนย์ใน 12 เดือน / รายการในแคตตาล็อก | ร้อยละ | ทะเบียนแคตตาล็อก | การจัดการแคตตาล็อกบริการ | อายุของแบ็กล็อกและการตัดแต่ง | รายไตรมาส |
| ความกระจุกตัวของคำขอ | สัดส่วนของคำขอที่มาจากรายการที่ถูกขอมากที่สุด | คำขอของห้ารายการแรก / คำขอแคตตาล็อกทั้งหมด | ร้อยละ | เครื่องมือจัดการคำขอ | การจัดการคำขอบริการ | พาเรโตของงานตามประเภท | รายไตรมาส |
ระบุฐานผู้ใช้ของแต่ละมาตรวัด ต้องนิยาม “ผู้ใช้ที่มีสิทธิ์” ก่อนวัด เช่น พนักงานในบทบาทที่อาจใช้บริการได้ และบันทึกรายการไว้ในทะเบียนตัวชี้วัด นับการใช้เฉพาะเมื่อจบด้วยผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์ เช่น การให้สิทธิ์เข้าใช้ที่ส่งมอบแล้ว ไม่ใช่เมื่อหน้าโหลด ตัดบัญชีทดสอบและทราฟฟิกอัตโนมัติออก
ข้อเสนอแนะ
รู้จักบริการและผู้ใช้ของคุณ
1. นิยามกลุ่มเป้าหมายของแต่ละบริการ ก่อนวัดการนำไปใช้ ให้เขียนว่าบริการนี้มีไว้เพื่อใคร และเหตุใดพวกเขาจึงใช้แทนทางเลือกอื่น บริการวิเคราะห์ใหม่ที่สร้างให้พนักงานการเงินไม่ใช่ “การนำไปใช้ต่ำ” หากตั้งใจให้เฉพาะพนักงานการเงินใช้ หากไม่มีกลุ่มเป้าหมายที่นิยามไว้ อัตราการนำไปใช้ก็เป็นตัวเลขเกี่ยวกับไม่มีใคร
2. บันทึกทางเลือกอื่น สำหรับแต่ละบริการหลัก ให้ทำรายการสิ่งที่ผู้คนทำเมื่อไม่ใช้บริการนั้น: ถามเพื่อนร่วมงาน ส่งอีเมล ซื้อเครื่องมือ ใช้สเปรดชีต ให้มองทางเลือกอื่นเป็นคู่แข่งในความหมายที่สำคัญ: คือที่ที่ผู้ใช้ไปเมื่อบริการของคุณยากกว่า เปรียบเทียบความพยายามของทั้งสองเส้นทางระหว่างการออกแบบและการทบทวน
3. อธิบายรายการด้วยภาษาของผู้ใช้ ชื่ออย่าง “การขอสิทธิ์ซอฟต์แวร์ แบบมาตรฐาน” และ “เปลี่ยนแล็ปท็อป กรณีเสียหาย” หาง่ายกว่าชื่อภายใน ทดสอบชื่อโดยขอให้ผู้ใช้ไม่กี่คนหารายการจากสถานการณ์สั้น ๆ ปัญหาถ้อยคำปรากฏเร็วในบันทึกการค้นหา
4. มีเจ้าของสำหรับทุกรายการ แต่ละรายการแคตตาล็อกมีเจ้าของที่ระบุชื่อ วันทบทวน คำอธิบายกลุ่มเป้าหมาย และปริมาณที่คาดไว้ รายการที่ไม่มีเจ้าของจะลอยไปเรื่อย ๆ หากไม่มีใครบอกได้ว่าใครใช้รายการหนึ่งและเพราะเหตุใด รายการนั้นเป็นตัวเลือกสำหรับการนำออก
วัดเส้นทางผู้ใช้
5. ติดตั้งเครื่องมือวัดช่องทางผ่าน สำหรับแต่ละบริการสำคัญ บันทึกขั้นตอนจากการค้นพบถึงผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์: หารายการ เริ่มคำขอ กรอกแบบฟอร์ม ส่ง รับผล มุมมองช่องทางการแปลงแสดงว่าผู้ใช้ออกไปที่ใด แก้การหลุดที่ใหญ่ที่สุดก่อน ตรวจว่าการแก้ไขทำให้แบบฟอร์มสั้นลงหรือชัดขึ้นจริง ไม่ใช่แค่ทำให้ข้อมูลดูสวยขึ้น
6. ใช้กลุ่มผู้ใช้ตามรุ่นเพื่อดูการคงอยู่ การวิเคราะห์กลุ่มผู้ใช้ตามรุ่นจัดผู้ใช้ตามเวลาที่เริ่มใช้บริการครั้งแรกและติดตามแต่ละกลุ่ม แยกบริการที่รักษาผู้ใช้ไว้ได้ออกจากบริการที่ดึงดูดผู้ใช้เพียงครั้งเดียวแล้วสูญเสียไป ใช้กับบริการที่ควรถูกใช้ซ้ำ เช่น พอร์ทัลเซอร์วิสเดสก์หรือสายธารการติดตั้งใช้งาน
7. อ่านบันทึกการค้นหาเพื่อหาสิ่งที่ผู้คนหาไม่เจอ การค้นหาที่ไม่มีผลลัพธ์หรือการค้นหาที่ซ้ำด้วยคำต่างกันชี้ถึงช่องว่างในการตั้งชื่อ เนื้อหา หรือตัวแคตตาล็อกเอง ทบทวนการค้นหาที่ไม่มีผลลัพธ์อันดับต้น ๆ ทุกเดือนและตัดสินใจแต่ละรายการ: เปลี่ยนชื่อรายการ เพิ่มคำพ้องความหมาย เขียนบทความ หรือสร้างรายการใหม่ เครื่องมือการวิเคราะห์เว็บให้ข้อมูลนี้ได้ และบันทึกของพอร์ทัลเองก็ให้ได้
8. แบ่งกลุ่มตามกลุ่มผู้ใช้ แยกการนำไปใช้และการละทิ้งตามบทบาท สถานที่ อุปกรณ์ และความต้องการด้านการเข้าถึง โดยที่คุณเข้าถึงข้อมูลนั้นได้อย่างถูกกฎหมายและมีจริยธรรม ภาพรวมอาจดูดีขณะที่พนักงานกะกลางคืนหรือผู้ใช้อุปกรณ์เคลื่อนที่ล้มเหลวมากกว่าสองเท่า ปิดกลุ่มขนาดเล็กเพื่อคุ้มครองผู้คน และรวมกับมาตรวัดประสบการณ์ในหัวข้อก่อนหน้า (ดูหัวข้อ 6.2 “ข้อตกลงระดับประสบการณ์”)
รักษาแคตตาล็อกให้ซื่อตรง
9. ตัดแต่งตามตารางเวลา ทบทวนแคตตาล็อกทุกไตรมาส นำออกหรือรวมรายการที่ไม่มีการใช้ เลิกใช้รายการของบริการที่ยุติแล้ว และแก้รายการที่มีการละทิ้งสูง แคตตาล็อกที่เล็กและถูกต้องรับใช้ผู้ใช้ดีกว่าแคตตาล็อกที่ครบถ้วนแต่ล้าสมัย ถือการนำออกเป็นเรื่องปกติและบันทึกเหตุผล
10. ดูรูปทรงของอุปสงค์ ในแคตตาล็อกส่วนใหญ่ รายการไม่กี่รายการคิดเป็นคำขอส่วนมาก รูปแบบที่มักอธิบายด้วยหลักการพาเรโต ใช้เพื่อมุ่งความพยายามออกแบบไปที่รายการที่ถี่ และทำให้รายการที่เป็นงานประจำเป็นอัตโนมัติ (ดูหัวข้อ 3.7 “ตัวชี้วัดบริการด้วยตนเองและระบบอัตโนมัติ”) อย่าทิ้งหางยาวโดยไม่ตรวจดู เพราะรายการที่พบน้อยอาจสำคัญมากสำหรับผู้ที่ต้องการ
11. อย่าบังคับการนำไปใช้ หากบริการจำเป็น ผู้ใช้จะมาเองเมื่อมันง่าย หากองค์กรกำหนดช่องทางด้วยเหตุผลด้านการควบคุมหรือการตรวจสอบ ให้บอกชัดเจนและเปิดเผยว่าตัวเลขสะท้อนกฎ ไม่ใช่ความชอบ หลีกเลี่ยงรูปแบบหลอกลวง เช่น ซ่อนหมายเลขโทรศัพท์หรือทำให้ทางเลือกอื่นยากขึ้น เพราะเพิ่มการใช้แต่ลดความไว้วางใจ
12. ปิดวงจรกับเจ้าของและผู้ใช้ แบ่งปันช่องทางผ่าน ช่องว่างการค้นหา และรายการล้าสมัยกับเจ้าของรายการทุกเดือน ถามผู้ใช้ในแบบสำรวจและในการทบทวนว่าเหตุใดจึงใช้หรือเลี่ยงบริการ (ดูหัวข้อ 6.1 “ตัวชี้วัดความพึงพอใจของลูกค้า”) บันทึกสิ่งที่เปลี่ยนในทะเบียนและบอกผู้ใช้ว่าเกิดขึ้นแล้ว
ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน
| ตัวชี้วัด | วิธีที่ถูกบิดเบือน | ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่กัน |
|---|---|---|
| อัตราการนำไปใช้ | บังคับให้ใช้ นับการล็อกอินหรือการเปิดดูหน้าเป็นการใช้ จำกัด “ผู้ใช้ที่มีสิทธิ์” ให้แคบลงเหลือผู้ที่ใช้อยู่แล้ว | นิยามผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์ เปรียบเทียบกับคะแนนความพึงพอใจและความพยายาม เผยแพร่กฎผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ |
| อัตราการใช้งานต่อเนื่อง | ลงทะเบียนผู้ใช้อัตโนมัติให้ดูเหมือนใช้งานอยู่ ส่งการแจ้งเตือนที่นับเป็นกิจกรรม | นับเฉพาะการกระทำที่ผู้ใช้เริ่มและเสร็จสมบูรณ์ สัมภาษณ์ตัวอย่างผู้ใช้ที่เลิกใช้ |
| การครอบคลุมของแคตตาล็อก | ผลักทุกคำขอเข้ารายการแคตตาล็อกทั่วไป ปิดคำขอทางอีเมลด้วย “โปรดใช้พอร์ทัล” | อัตราการละทิ้งคำขอและความพึงพอใจ นับจำนวนคำขอที่ถูกยกใหม่ผ่านช่องทางอื่น |
| อัตราการละทิ้งคำขอ | นำช่องแบบฟอร์มที่จำเป็นออก ซึ่งย้ายงานไปที่การดำเนินการ นับคำขอที่ถูกละทิ้งหลังหน้าต่างเวลาที่ยาวเท่านั้น | อัตราการทำซ้ำและการขอคำชี้แจงที่การดำเนินการ (ดูหัวข้อ 3.5 “ตัวชี้วัดการดำเนินการตามคำขอบริการ”) |
| อัตราความสำเร็จของการค้นหา | นับการคลิกใด ๆ เป็นความสำเร็จ เพิ่มบทความที่ไม่เกี่ยวข้องซึ่งตรงกับทุกคำค้น | ตรวจว่าผลลัพธ์ถูกนำไปใช้ (มีคำขอ บทความได้รับการให้คะแนนว่ามีประโยชน์) อ่านการค้นหาที่ไม่มีผลลัพธ์ |
| สัดส่วนรายการที่ล้าสมัย | ทำเครื่องหมายว่าทบทวนแล้วโดยไม่อ่าน รีเซ็ตวันทบทวนเป็นชุด | สุ่มตัวอย่างรายการที่ทบทวนแล้วเพื่อตรวจความถูกต้อง แสดงวันที่เปลี่ยนแปลงจริงล่าสุด |
| ความกระจุกตัวของคำขอ | แยกรายการยอดนิยมเป็นหลายรายการ รวมรายการที่ไม่เกี่ยวกันเพื่อซ่อนอุปสงค์หางยาว | อนุกรมวิธานรายการคงที่พร้อมบันทึกการเปลี่ยนแปลง ดูหางยาวตามหมวดหมู่ |
การอ่านค่าที่แข็งแรงคือแคตตาล็อกที่รายการที่ใช้มากที่สุดทำงานได้ดีและง่ายขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ใช้เลือกบริการเพราะดีกว่าทางเลือกอื่น และการนำรายการออกเป็นเรื่องปกติ
ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย
| แนวทาง | จุดแข็ง | จุดอ่อน |
|---|---|---|
| ช่องทางที่บังคับ | ปริมาณคาดการณ์ได้ ตรวจสอบง่าย | ความไม่พอใจ วิธีเลี่ยง ตัวเลขที่พองเกินจริง |
| การนำไปใช้โดยสมัครใจ | สัญญาณที่ซื่อตรงของคุณค่า | ช้ากว่า บางบริการอาจไม่เคยถูกนำไปใช้ |
| แคตตาล็อกขนาดใหญ่ | ครบถ้วน ครอบคลุมความต้องการที่พบน้อย | ค้นหายาก ล้าสมัย |
| แคตตาล็อกขนาดเล็ก | หาและดูแลง่าย | ความต้องการที่พบน้อยตกนอกแคตตาล็อก ผู้ใช้หันไปใช้อีเมล |
| มาตรวัดช่องทางผ่าน | ชี้จุดที่ผู้ใช้ออกกลางทาง | ต้องมีเครื่องมือวัด อาจส่งเสริมการเพิ่มประสิทธิภาพแบบฟอร์มโดยแลกกับผลลัพธ์ |
| แบบสำรวจถามเหตุผล | อธิบายพฤติกรรม | มีอคติจากผู้ที่ตอบ ขยายขนาดยาก |
คำตอบเชิงบรรยายคือให้เลือกการนำไปใช้โดยสมัครใจที่หนุนด้วยข้อได้เปรียบด้านคุณภาพที่ชัดเจน และใช้การบังคับเฉพาะที่การควบคุมหรือการปฏิบัติตามข้อกำหนดต้องการ โดยติดป้ายตัวเลขให้สอดคล้อง รักษาแคตตาล็อกให้เล็กพอที่จะดูแลได้ และใส่หางยาวไว้ในฐานองค์ความรู้ที่ค้นหาได้ ไม่ใช่ในรายการที่ใช้ไม่เต็มที่นับร้อย
คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม
1. บริการหลักแต่ละรายการของเรามีไว้สำหรับใคร และเราจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาใช้ ทำรายการบริการห้ารายการที่ทีมใช้เวลามากที่สุด และเขียนกลุ่มเป้าหมายของแต่ละรายการ จากนั้นถามว่าจะวัดการนำไปใช้ของบริการเหล่านั้นได้อย่างไร ผู้อำนวยความสะดวกควรมองหาบริการที่ไม่มีใครระบุกลุ่มเป้าหมายได้ เพราะน่าจะไม่มีแผนการนำไปใช้
2. ผู้คนทำอะไรเมื่อไม่ใช้บริการของเรา และเพราะเหตุใด สำหรับบริการหนึ่งที่มีการนำไปใช้ต่ำ ให้สัมภาษณ์หรือสำรวจผู้ใช้ไม่กี่คนที่เลี่ยงบริการนั้น ทางเลือกอื่นมักให้ข้อมูลที่เปิดเผย: อาจเร็วกว่า คุ้นเคยกว่า หรือยืดหยุ่นกว่า ตัดสินใจว่าจะปรับปรุงบริการ เปลี่ยนทางเลือกอื่น หรือยอมรับว่าบริการนั้นไม่จำเป็น
3. ผู้ใช้ออกกลางทางที่ใดในรายการที่ถูกขอมากที่สุดของเรา แสดงช่องทางผ่านของรายการอันดับหนึ่ง จากการดูครั้งแรกถึงการส่ง ขอให้ทีมเดาว่าการหลุดที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่ใด แล้วเปรียบเทียบ ตกลงการเปลี่ยนแปลงหนึ่งอย่างที่จะทดสอบ และบอกว่าจะตรวจว่าช่วยได้อย่างไรโดยไม่ย้ายปัญหาไปที่อื่น
4. เราจะนำอะไรออกจากแคตตาล็อกหากกล้าพอ พิมพ์รายการที่ไม่มีคำขอในหนึ่งปี ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากแต่ละรายการหายไป บทสนทนามักพบว่ารายการหนึ่งมีอยู่เพราะมีคนเคยขอ ตกลงวันที่จะนำออกหรือรวมห้ารายการแรก และหมายเหตุถึงผู้ใช้
5. เรากำลังผลักดันหรือบังคับผู้ใช้ตรงไหน และคุ้มกับต้นทุนหรือไม่ ทำรายการทุกจุดที่กฎหรือการออกแบบผลักผู้ใช้เข้าช่องทางหนึ่ง ถามว่าจุดใดจำเป็นจริงและจุดใดเป็นความเคยชิน ผู้อำนวยความสะดวกควรสำรวจว่าผู้ใช้รู้สึกอย่างไรกับแต่ละจุด และตัวเลขที่ได้มีความหมายตามที่ผู้นำคิดหรือไม่
6. ผู้คนค้นหาอะไรที่เราไม่มี ทบทวนการค้นหาที่ไม่มีผลลัพธ์อันดับต้น ๆ สำหรับแต่ละรายการ ตัดสินใจว่าจะเพิ่มรายการ เขียนบทความ หรืออธิบายว่าไม่มีบริการนั้น ถามว่าใครเป็นเจ้าของการทบทวนนี้และจะทำบ่อยเพียงใด
สี่มุมมอง
ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ
ทีมส่งมอบสร้างบริการและฟีเจอร์ที่ต้องมีการนำไปใช้จึงจะมีความหมาย ควรนิยามกลุ่มเป้าหมายตั้งแต่ต้น สร้างมาตรวัดการใช้ไว้ในบริการ และทบทวนช่องทางผ่านหลังเปิดตัว ข้อมูลการนำไปใช้เป็นข้อมูลป้อนกลับต่องาน และอยู่ในการปรับแต่งรายการงานและการทบทวน ทีมควรหลีกเลี่ยงการประกาศว่าการปล่อยรุ่นเสร็จสมบูรณ์เมื่อส่งมอบ ความเสร็จสมบูรณ์หมายถึงผู้ใช้ที่ตั้งใจไว้ได้รับประโยชน์
ทีมบริการและปฏิบัติการ
ทีมปฏิบัติการดูแลแคตตาล็อกและเห็นคำขอที่เข้ามาทุกช่องทาง ควรรักษาแคตตาล็อกให้ทันสมัย ติดแท็กคำขอที่ข้ามแคตตาล็อก และถามว่าเพราะเหตุใด ไม่ควรปิดคำขอด้วยการเปลี่ยนเส้นทาง เพราะซ่อนสัญญาณ ช่องว่างการค้นหาและการละทิ้งคือแหล่งที่ดีที่สุดของการปรับปรุงพอร์ทัล
ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล
ผู้นำตัดสินว่าการนำไปใช้เป็นบทสนทนาหรือโควตา ควรถามว่าบริการมีไว้เพื่ออะไร ช่วยใคร และเหตุใดผู้คนจึงเลือก ควรหลีกเลี่ยงการตั้งเป้าหมายการนำไปใช้สำหรับทีมหรือบุคคล สนับสนุนการเลิกใช้บริการที่ไม่มีคนใช้ และคาดหวังที่จะเห็นการนำไปใช้ควบคู่กับความพึงพอใจและความพยายาม หากการบังคับมีเหตุผลรองรับ ผู้นำควรอธิบายให้ผู้ใช้ทราบ
ลูกค้าและผู้ใช้
ผู้ใช้ต้องการได้สิ่งที่ต้องการโดยใช้ความพยายามน้อย พวกเขาสังเกตเห็นเมื่อพอร์ทัลค้นหายาก เมื่อแบบฟอร์มถามสิ่งที่องค์กรรู้อยู่แล้ว และเมื่อวิธีเก่าเร็วกว่า พฤติกรรมและสิ่งที่พวกเขาพูดคือสัญญาณการนำไปใช้ที่ซื่อตรงที่สุด ควรถามพวกเขาว่าเหตุใดจึงเลี่ยงบริการ และบอกพวกเขาว่าอะไรเปลี่ยนไปเป็นผล
ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว
แผนกไอทีของหน่วยงานขนส่งระดับชาติแห่งหนึ่งดำเนินงานเซอร์วิสเดสก์ พอร์ทัลบริการด้วยตนเองที่มีแคตตาล็อกประมาณ 140 รายการ และทีมผลิตภัณฑ์หลายทีม ตัวเลขด้านล่างเป็นตัวเลขสมมติเพื่อประกอบตัวอย่าง
พอร์ทัลเปิดตัวเมื่อหนึ่งปีก่อน และผู้บริหารตั้งเป้าหมายให้ร้อยละ 80 ของคำขอผ่านพอร์ทัล รายงานรายเดือนแสดงการครอบคลุมร้อยละ 78 และหัวหน้าฝ่ายจัดการบริการพอใจ จนกระทั่งอ่านความคิดเห็นจากแบบสำรวจผู้ใช้ พนักงานในสำนักงานภูมิภาคบอกว่าพอร์ทัลช้าและแบบฟอร์มยาว เธอขอให้ผู้จัดการแคตตาล็อกดูช่องทางผ่านและบันทึกการค้นหา
ช่องทางผ่านของ “อุปกรณ์สำหรับพนักงานใหม่” แสดงการเริ่ม 1,100 ครั้งต่อไตรมาสและการส่ง 640 ครั้ง อัตราการละทิ้งร้อยละ 42 แบบฟอร์มมี 23 ช่อง บันทึกการค้นหาแสดงว่าคำว่า “laptop” ให้ผลลัพธ์แปดรายการ และคำว่า “VPN” ไม่ให้ผลลัพธ์เลย ทั้งที่เป็นคำที่ค้นหามากที่สุด จากรายการแคตตาล็อก 140 รายการ มี 38 รายการที่ไม่มีคำขอใน 12 เดือน และ 21 รายการเลยกำหนดทบทวน ห้ารายการแรกคิดเป็นร้อยละ 61 ของคำขอ และอีกร้อยละ 15 ของคำขอเข้ามาทางอีเมลและบันทึกด้วยมือ
ทีมทำการเปลี่ยนแปลงสี่อย่าง ลดแบบฟอร์มพนักงานใหม่เหลือเก้าช่องโดยใช้ข้อมูลที่ระบบ HR มีอยู่แล้ว เพิ่มบทความ VPN และรายการที่มีคำพ้องความหมาย รวมรายการแล็ปท็อปแปดรายการเหลือสองรายการ และเลิกใช้ 19 จากรายการที่ไม่ได้ใช้พร้อมหมายเหตุถึงเจ้าของ นอกจากนี้ยังเปลี่ยนวิธีอ่านรายงานรายเดือน: แสดงการครอบคลุมพร้อมอัตราการละทิ้งและคำถามจากแบบสำรวจ “ได้สิ่งที่ต้องการง่ายเพียงใด” สามเดือนต่อมา การละทิ้งรายการพนักงานใหม่ลดเหลือร้อยละ 24 การครอบคลุมของพอร์ทัลเป็นร้อยละ 74 และคะแนนความพยายามจากสำนักงานภูมิภาคสูงขึ้น ผู้อำนวยการถามว่าเหตุใดการครอบคลุมจึงลดลง หัวหน้าฝ่ายจัดการบริการอธิบายว่าก่อนหน้านี้คำขอทางอีเมลถูกบังคับปิด ตัวเลขที่ต่ำลงจึงซื่อตรงกว่าและประสบการณ์ดีกว่า บันทึกการตัดสินใจระบุว่าเป้าหมายถูกแทนที่ด้วยทิศทาง: ลดการละทิ้งและเพิ่มคะแนนความพยายาม โดยทบทวนการครอบคลุมแต่ไม่ตั้งเป็นเป้าหมาย
มุมมองตามประเภทองค์กร
สตาร์ตอัป มักไม่มีแคตตาล็อก หน้าเรียบง่ายที่บอก “วิธีขอ X” และช่องทางร่วมก็เพียงพอ สังเกตสิ่งที่ผู้คนขอและเปลี่ยนห้าคำขออันดับแรกเป็นคู่มือสั้น ๆ วัดการนำเครื่องมือภายในไปใช้ด้วยการถามผู้ใช้ และข้ามช่องทางผ่านอย่างเป็นทางการ
ธุรกิจขนาดเล็ก มีคนให้บริการไอทีน้อยและคำขอเข้ามาทุกช่องทาง แคตตาล็อกขนาดพอเหมาะ 10 ถึง 20 รายการครอบคลุมความต้องการส่วนใหญ่ อย่าบังคับผู้ใช้เข้าพอร์ทัลที่ดูแลแพงกว่าคำขอที่จัดการ ทบทวนรายการปีละสองครั้ง
องค์กรขนาดใหญ่ ขนาดที่ใหญ่ทำให้มีแคตตาล็อกใหญ่พอที่ต้องมีการกำกับดูแล: เจ้าของ วันทบทวน และอนุกรมวิธาน แบ่งกลุ่มการนำไปใช้ตามหน่วยธุรกิจและภูมิภาค และหลีกเลี่ยงการบังคับทั้งองค์กรที่ไม่คำนึงถึงความต้องการท้องถิ่น ระวังผู้ให้บริการที่รายการแคตตาล็อกถูกนับแต่ไม่ถูกใช้
ภาครัฐและหน่วยงานสาธารณะ บริการเข้าถึงประชาชนและพนักงาน โดยมีหน้าที่เรื่องการเข้าถึง ภาษา และการเข้าถึงอย่างเท่าเทียม ให้รวมช่องทางที่มีผู้ช่วย (โทรศัพท์ ต่อหน้า) ไว้ในมาตรวัดเพื่อไม่ให้การนำไปใช้ดิจิทัลซ่อนการกีดกัน หากกฎหมายหรือนโยบายกำหนดช่องทาง ให้ระบุในรายงาน (ดูหัวข้อ 8.5 “การรายงานตามข้อกำหนดและต่อภาครัฐ”)
กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO
ต้นทุนไม่สูง บันทึกการใช้งานและข้อมูลคำขอมักมีอยู่แล้ว การวิเคราะห์ช่องทางผ่านและการค้นหาต้องเข้าถึงการวิเคราะห์พอร์ทัล ซึ่งแพลตฟอร์มส่วนใหญ่มีให้ ต้นทุนเวลาหลักคือการทบทวนแคตตาล็อกรายไตรมาสและการดูช่องว่างการค้นหาและการหลุดรายเดือน ครั้งละไม่กี่ชั่วโมง การแก้แบบฟอร์มและการรวมรายการใช้เวลาออกแบบและกำหนดค่า
ผลตอบแทนมาจากบริการที่ถูกใช้ คำขอที่เสร็จ และความสูญเปล่าที่ลดลงในการดำเนินการ แบบฟอร์มที่สั้นลงซึ่งลดการละทิ้งช่วยลดการติดต่อซ้ำและการจัดการด้วยมือ การตัดแต่งรายการที่ไม่ได้ใช้ช่วยลดการบำรุงรักษา ให้สร้างกรณีจากตัวเลขของตนเอง: อัตราการละทิ้ง เวลาจัดการด้วยมือต่อคำขอทางอีเมล และต้นทุนการดูแลรายการที่ไม่ได้ใช้ ก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลง หลีกเลี่ยงข้ออ้างที่เผยแพร่เกี่ยวกับ ROI ของพอร์ทัลที่คุณสืบย้อนไม่ได้ เพราะขึ้นอยู่กับองค์กรและวิธีการ
รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง
- นับการเปิดตัวเป็นการนำไปใช้ บริการถูกนำไปใช้เมื่อผู้ใช้ที่ตั้งใจไว้ทำผลลัพธ์สำเร็จด้วยบริการนั้น ให้วัดการใช้ ไม่ใช่การประกาศ
- บังคับช่องทางเพื่อเพิ่มตัวเลข ผู้ใช้จะหาทางเลี่ยง ให้ปรับปรุงบริการและปล่อยให้ตัวเลขตามมา
- เพิ่มรายการโดยไม่เคยนำออก แคตตาล็อกกลายเป็นค้นหาไม่ได้ ให้ตัดแต่งทุกไตรมาส
- ดูเฉพาะยอดรวม ให้แบ่งกลุ่มตามกลุ่มผู้ใช้และดูช่องทางผ่าน
- ปิดคำขอทางอีเมลด้วยการเปลี่ยนเส้นทาง ซ่อนอุปสงค์และรบกวนผู้ใช้ ให้จัดการคำขอและแก้เส้นทาง
- ใช้การเปิดดูหน้าเป็นการใช้ ให้นับผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์
- มองการใช้ที่ต่ำเป็นความล้มเหลวของผู้ใช้ ให้ถามว่าบริการนั้นจำเป็นและใช้ง่ายหรือไม่
- ปล่อยให้เจ้าของรายการหลุดหาย กำหนดเจ้าของและวันทบทวนสำหรับทุกรายการ
แบบจำลองวุฒิภาวะ
| มิติ | 1 เริ่มต้น | 2 พัฒนา | 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน | 4 บริหารจัดการ | 5 ประสานจัดการ |
|---|---|---|---|---|---|
| การออกแบบแคตตาล็อก | รายการที่เติบโตตามคำขอ | มีแคตตาล็อก ถ้อยคำไม่สม่ำเสมอ | รายการด้วยภาษาของผู้ใช้พร้อมเจ้าของและวันทบทวน | ตัดแต่งรายไตรมาส บริหารอนุกรมวิธาน | แคตตาล็อกใช้ร่วมกันข้ามทีมและผู้ให้บริการ ออกแบบรายการร่วมกับผู้ใช้ |
| การวัดการนำไปใช้ | เรื่องเล่า | จำนวนคำขอตามรายการ | นิยามการนำไปใช้ด้วยผู้ใช้ที่มีสิทธิ์และผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์ | ทบทวนช่องทางผ่าน กลุ่มผู้ใช้ตามรุ่น และส่วนแบ่งกลุ่มรายเดือน | เชื่อมการนำไปใช้กับประสบการณ์และผลลัพธ์ข้ามบริการ |
| การปรับปรุง | แก้ไขเฉพาะกิจ | แก้ไขหลังมีข้อร้องเรียน | ทบทวนช่องว่างการค้นหาและการหลุดรายเดือน | จัดลำดับความสำคัญและติดตามการแก้ไขบนแบ็กล็อก | ประสานการปรับปรุงกับผู้ใช้ รายงานบริการที่เลิกใช้อย่างเปิดเผย |
รายการตรวจสอบ
- แต่ละบริการหลักมีกลุ่มเป้าหมายที่เขียนไว้และเส้นทางทางเลือก
- นิยามการนำไปใช้เป็นผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์โดยผู้ใช้ที่มีสิทธิ์
- รายการแคตตาล็อกมีเจ้าของ คำอธิบายด้วยภาษาของผู้ใช้ และวันทบทวน
- ติดตั้งเครื่องมือวัดช่องทางผ่านสำหรับรายการที่ถูกขอมากที่สุด
- ทบทวนการค้นหาที่ไม่มีผลลัพธ์ทุกเดือน
- แบ่งกลุ่มการนำไปใช้และการละทิ้งตามกลุ่มผู้ใช้ โดยปิดกลุ่มขนาดเล็ก
- ติดแท็กและนับคำขอที่เข้ามานอกแคตตาล็อก
- ตัดแต่งแคตตาล็อกทุกไตรมาส พร้อมบันทึกเหตุผล
- แสดงการนำไปใช้ข้างมาตรวัดความพึงพอใจหรือความพยายาม
- ไม่ตั้งเป้าหมายการนำไปใช้สำหรับทีมหรือบุคคล
พรอมต์ AI
วิเคราะห์ช่องทางผ่านของคำขอ
สำหรับรายการแคตตาล็อก [ชื่อรายการ] ใน [ประเภทองค์กร] ข้อมูลพอร์ทัลของเราในช่วง
[รอบเวลา] คือ: การดู [จำนวน] การเริ่ม [จำนวน] การส่ง [จำนวน] และดำเนินการ
เสร็จ [จำนวน] แบบฟอร์มมี [จำนวน] ช่อง: [รายการ] อธิบายว่าผู้ใช้น่าจะติดขัดตรงไหน
เสนอการเปลี่ยนแปลงสามอย่างที่จะทดสอบ และบอกว่าฉันจะตรวจอย่างไรว่าแต่ละอย่าง
ช่วยได้โดยไม่ย้ายปัญหาไปที่การดำเนินการ อย่าคิดค่าเกณฑ์เปรียบเทียบขึ้นเอง
ระบุข้อสมมติของคุณและข้อมูลเพิ่มเติมที่ต้องการ
ทบทวนบันทึกการค้นหาเพื่อหาช่องว่างของแคตตาล็อก
นี่คือการค้นหาแคตตาล็อกอันดับต้น [จำนวน] รายการจาก [รอบเวลา] พร้อมจำนวนผลลัพธ์:
[วางข้อมูล] จัดเป็นกลุ่มประเด็น ชี้การค้นหาที่ไม่ให้ผลลัพธ์หรือให้มากเกินไป และ
เสนอว่าแต่ละรายการต้องการรายการใหม่ การเปลี่ยนชื่อ คำพ้องความหมาย หรือ
บทความองค์ความรู้ อย่าเดาถึงบริการที่เราอาจไม่ได้เสนอ ระบุข้อสมมติของคุณและ
คำถามที่ฉันควรถามเจ้าของรายการ
วางแผนการทบทวนเพื่อตัดแต่งแคตตาล็อก
ฉันดูแลแคตตาล็อก [จำนวน] รายการ สำหรับแต่ละรายการ ฉันมีจำนวนคำขอ 12 เดือน
วันทบทวน และเจ้าของ: [วางสรุป] เสนอเกณฑ์สำหรับการนำออก การรวม หรือการคงรายการ
หมายเหตุสั้น ๆ ถึงเจ้าของ และวิธีหลีกเลี่ยงการทิ้งรายการที่พบน้อยแต่สำคัญ รวมการ
ตรวจว่าเราไม่ได้เพียงย้ายคำขอไปอีเมล ระบุข้อสมมติของคุณ
ร่างนิยามการนำไปใช้ของบริการ
บริการ: [ชื่อ] ผู้ใช้ที่ตั้งใจไว้: [บทบาท] เส้นทางทางเลือกในปัจจุบัน: [สิ่งที่พวกเขา
ทำอยู่ตอนนี้] ร่างนิยามการนำไปใช้หนึ่งหน้าที่ครอบคลุมผู้ใช้ที่มีสิทธิ์ อะไรนับเป็น
การใช้ที่เสร็จสมบูรณ์ แหล่งข้อมูล วิธีตัดทราฟฟิกทดสอบและอัตโนมัติ มาตรวัดอาจถูก
บิดเบือนได้อย่างไร และมาตรการป้องกัน อย่าคิดเป้าหมายขึ้นเอง ระบุข้อสมมติของคุณ
และสิ่งที่ฉันต้องยืนยัน
ทักษะ AI
- ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อหามาตรการป้องกันที่จับคู่กับตัวชี้วัดการนำไปใช้หรือแคตตาล็อก
- ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจว่ารายการตัวชี้วัดแคตตาล็อกใหม่มีช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน
ข้อสรุปสำคัญ
- การนำไปใช้หมายถึงผู้ใช้ที่ตั้งใจไว้ทำผลลัพธ์สำเร็จด้วยบริการ ดังนั้นให้นิยามกลุ่มเป้าหมายและนับการทำสำเร็จ
- วัดช่องทางผ่าน ช่องว่างการค้นหา และการคงอยู่ของผู้ใช้ และแบ่งกลุ่มตามกลุ่มผู้ใช้
- เปรียบเทียบบริการกับทางเลือกที่ผู้ใช้มีอยู่ในปัจจุบัน
- รักษาแคตตาล็อกให้เล็ก มีเจ้าของ และตัดแต่งทุกไตรมาส
- อย่าบังคับการใช้เพื่อเพิ่มตัวเลข และจับคู่การนำไปใช้กับความพึงพอใจและความพยายาม
- มองการใช้ที่ต่ำเป็นคำถามเกี่ยวกับความจำเป็นและความง่าย ไม่ใช่ความล้มเหลวของผู้ใช้
เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม
- Rogers, E. M., Diffusion of Innovations, 5th ed., Free Press, 2003.
- Hunnebeck, L., ITIL Service Design (service catalogue management), The Stationery Office, 2011.
- Hunt, A. and Thomas, D., The Pragmatic Programmer, Addison-Wesley, for the habit of removing what is no longer useful.
- Wikipedia, Service catalog.
- Wikipedia, Product backlog.
- Wikipedia, Diffusion of innovations.
- Wikipedia, Goodhart's law.
- Wikipedia, Conversion funnel.
- Wikipedia, Cohort analysis.
- Wikipedia, Web analytics.
- Wikipedia, Pareto principle.
- Wikipedia, Dark pattern.