ทำไมต้องวัด ITIL แบบคล่องตัว
ทีมที่สร้างและให้บริการต้องมีตัวเลขที่ซื่อตรงจำนวนไม่มากเพื่อดูว่างานของตนช่วยผู้ใช้และดีขึ้นหรือไม่ โดยแนวทางแบบคล่องตัวและ ITIL ต่างเติมภาพรวมคนละครึ่ง
ภาพรวมและแรงจูงใจ
ทีมทุกทีมที่สร้างและให้บริการต้องตัดสินใจตลอดวัน ว่าจะทำอะไรต่อไป การปล่อยรุ่นปลอดภัยหรือไม่ เซอร์วิสเดสก์ต้องการคนเพิ่มอีกหนึ่งคนหรือไม่ และเหตุขัดข้องครั้งหนึ่งเป็นเรื่องบังเอิญหรือเป็นแบบแผน หากไม่มีการวัด การตัดสินใจเหล่านี้ต้องพึ่งความทรงจำ เรื่องเล่า และคำพูดของคนที่พูดคนสุดท้าย หากวัดผิด อาจแย่กว่านั้น เพราะตัวเลขมีอำนาจโน้มน้าวที่ความเห็นไม่มี หัวข้อนี้อธิบายว่าเหตุใดการวัดจึงคุ้มค่าที่จะลงแรง แต่ละแนวทางมีส่วนร่วมอย่างไร และการทำผิดพลาดมีต้นทุนเท่าใด
หนังสือเล่มนี้นำสองแนวทางมาพบกัน การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบคล่องตัว คือชุดของค่านิยมและแนวปฏิบัติที่ระบุไว้ในแถลงการณ์แอไจล์ปี 2001 ซึ่งให้ความสำคัญกับซอฟต์แวร์ที่ใช้งานได้ การทำงานร่วมกับลูกค้าอย่างใกล้ชิด และการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง นิสัยการวัดของแนวทางนี้อิงประสบการณ์เชิงประจักษ์และอยู่ในระดับท้องถิ่น กล่าวคือทีมตรวจสอบการไหลของงานของตนเอง ดูสิ่งที่ส่งมอบ แล้วปรับตัว ส่วน ITIL ซึ่งเดิมย่อมาจาก Information Technology Infrastructure Library เป็นชุดแนวทางสำหรับการจัดการบริการไอที (ITSM) คือแนวปฏิบัติในการออกแบบ ส่งมอบ และปรับปรุงบริการไอที นิสัยการวัดของ ITIL มุ่งที่บริการและใช้ร่วมกัน ได้แก่ระดับบริการที่ตกลงกัน แคตตาล็อกบริการ (ITIL สะกดเองว่า "service catalogue") และวินัยการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ใน ITIL 4 ซึ่งเป็นฉบับปี 2019 ของกรอบการทำงาน การวัดผลและการรายงานเป็นหนึ่งในแนวปฏิบัติการบริหารจัดการทั่วไป และการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องเป็นทั้งแนวปฏิบัติและหลักการชี้นำ ควรตรวจสอบเอกสารเผยแพร่ล่าสุดของเจ้าของกรอบการทำงานก่อนพึ่งพารายละเอียดของเวอร์ชัน เพราะกรอบการทำงานยังคงพัฒนาต่อไป
มุมมองทั้งสองต่างกันในแบบที่เป็นประโยชน์ แนวทางแบบคล่องตัวถามว่า "เรากำลังสร้างสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ และงานไหลลื่นเพียงใด" ITIL ถามว่า "บริการตอบสนองความต้องการของผู้ใช้หรือไม่ และเชื่อถือได้ ดูแลสนับสนุนได้ และจ่ายไหวหรือไม่" ทีมที่วัดเฉพาะการไหลของงานอาจส่งมอบได้เร็วไปสู่บริการที่ผู้ใช้เห็นว่าไม่น่าเชื่อถือ ทีมที่วัดเฉพาะระดับบริการอาจบรรลุทุกเป้าหมายแต่ส่งมอบการเปลี่ยนแปลงช้าจนบริการไม่ตรงความต้องการอีกต่อไป ขบวนการ DevOps เติบโตจากข้อสังเกตว่าการสร้างและการให้บริการเป็นระบบเดียวกัน ตัวเลขที่อธิบายระบบนี้จึงควรอ่านร่วมกัน วิศวกรรมความน่าเชื่อถือของไซต์ (SRE) ซึ่งเป็นวินัยที่ Google อธิบายไว้ในหนังสือที่เผยแพร่ เพิ่มความเชื่อมโยงที่ชัดเจนระหว่างเป้าหมายด้านความน่าเชื่อถือกับจังหวะของการเปลี่ยนแปลง
มีสามคำที่ปรากฏซ้ำตลอดทั้งเล่ม การวัด (measure) อธิบายบางสิ่งเกี่ยวกับงานหรือบริการ ตัวชี้วัด (metric) คือการวัดที่มีสูตร หน่วย และแหล่งข้อมูลที่กำหนดไว้ ทำให้สองคนที่คำนวณได้คำตอบเดียวกัน มาตรการป้องกัน (guardrail) คือการวัดหรือแนวปฏิบัติอีกอย่างที่เลือกไว้ล่วงหน้า และจะขยับเมื่อการวัดแรกถูกบิดเบือน คำเตือนเบื้องหลังมาตรการป้องกันคือกฎของกูดฮาร์ต: เมื่อการวัดกลายเป็นเป้าหมาย ผู้คนจะเริ่มบังคับตัวเลขแทนที่จะบังคับงาน (ดูหัวข้อ 1.2 “กฎของกูดฮาร์ตและจิตวิทยาของตัวชี้วัด”)
การวัดมีไว้เพื่ออะไร
การวัดมีที่ยืนของตนเมื่อทำหน้าที่อย่างใดอย่างหนึ่งในสี่อย่างต่อไปนี้
- มองเห็น ทำให้งานที่มองไม่เห็นปรากฏชัด เช่น คิวที่ไม่มีใครดู แบบแผนเหตุขัดข้องที่ข้ามสามทีม หรือการเปลี่ยนแปลงที่รอคิวเก้าวัน
- ตัดสินใจ ให้ข้อมูลประกอบการเลือกระหว่างสองทางเลือก เช่น จะทำระบบอัตโนมัติให้กับคำขอประเภทหนึ่ง หรือแก้ข้อบกพร่องที่เป็นต้นเหตุของคำขอนั้น
- เรียนรู้ ทดสอบความเชื่อ หากทีมคิดว่าแนวปฏิบัติการทบทวนแบบใหม่จะลดงานแก้ซ้ำ ตัวเลขบอกได้ว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่
- รายงานต่อผู้เกี่ยวข้อง ให้ผู้ใช้ ลูกค้า และผู้นำได้รับรายงานที่ซื่อตรงว่าบริการส่งมอบอะไร เพื่อให้ความไว้วางใจตั้งอยู่บนหลักฐาน
ตัวเลขที่ไม่ทำหน้าที่ใดในสี่อย่างนี้เป็นภาระส่วนเกิน หัวข้อต่อ ๆ ไปทบทวนเกณฑ์ทดสอบนี้ซ้ำสำหรับตัวชี้วัดแต่ละกลุ่ม
ต้นทุนของการไม่วัดอะไรเลย
ทีมที่ไม่วัดอะไรเลยไม่ได้ปราศจากตัวเลข แต่ทำงานด้วยตัวเลขโดยนัย ได้แก่เสียงบ่นที่ดังที่สุด เหตุขัดข้องล่าสุด และความรู้สึกของผู้จัดการว่าผู้คนดูยุ่งแค่ไหน ผลที่ตามมามีสองต้นทุน
- ข้อมูลป้อนกลับช้า ปัญหาที่แนวโน้มจะบอกได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ กลับมาเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด การติดต่อซ้ำที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นดูเหมือนโชคร้ายไปจนกลายเป็นวิกฤต
- ไม่มีฐานสำหรับการปรับปรุง ทีมบอกไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงช่วยหรือไม่ จึงเรียนรู้ไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงใดควรทำซ้ำ
ต้นทุนของการวัดสิ่งที่ผิด
การวัดสิ่งที่ผิดมักแย่กว่าการไม่วัดอะไรเลย เพราะชี้นำความพยายามด้วยความมั่นใจที่ไม่มีมูล จำนวนตั๋วที่ปิด จำนวนบรรทัดโค้ด สตอรีพอยต์ที่เสร็จ และชั่วโมงที่บันทึก ล้วนเก็บง่ายและทำแผนภูมิง่าย แต่แต่ละอย่างเป็นการวัดกิจกรรม ไม่ใช่การวัดคุณค่าต่อผู้ใช้ งานวิจัยเบื้องหลังกรอบ SPACE (Forsgren และคณะ, 2021) โต้แย้งว่าผลิตภาพไม่อาจจับได้ด้วยมิติเดียว และจำนวนกิจกรรมที่ใช้โดดเดี่ยวทำให้เข้าใจผิด
หลักการสำคัญ
- วัดเพื่อการตัดสินใจ ตัวชี้วัดแต่ละตัวตอบคำถามที่เขียนไว้ และให้ข้อมูลแก่การเลือกที่ระบุชื่อได้ หากไม่มีใครบอกได้ว่าคือการเลือกใด ให้เลิกใช้
- ผนวกสองมุมมองเข้าด้วยกัน อ่านการไหลของงานส่งมอบและสุขภาพบริการในหน้าเดียวกัน เพื่อไม่ให้ความเร็วถูกซื้อด้วยเสถียรภาพ หรือกลับกัน
- วัดผลลัพธ์ก่อน กิจกรรมทีหลัง ผู้ใช้ได้รับประโยชน์ดีขึ้นคือเกณฑ์ทดสอบ จำนวนกิจกรรมช่วยประกอบเรื่องราวแต่ไม่ได้เล่าเรื่องนั้น (ดูหัวข้อ 1.3 “ผลลัพธ์สำคัญกว่าผลผลิต: การเลือกสิ่งที่จะวัด”)
- อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล การจัดอันดับบุคคลทำให้ข้อมูลเสียหายและทำลายการทำงานร่วมกัน
- เริ่มเล็กแล้วขยาย ตัวชี้วัดที่เชื่อถือได้ไม่กี่ตัวดีกว่ากำแพงตัวชี้วัดที่กำกับดูแลหลวม ๆ
- แสดงให้ทีมเห็นก่อน ผู้ที่ทำงานคือผู้ชมกลุ่มแรก และเป็นเครื่องตรวจสอบที่ดีที่สุดว่าข้อมูลถูกต้องหรือไม่
- คาดว่าจะเปลี่ยนแปลง นิยาม ตัวชี้วัด และเป้าหมายจะได้รับการปรับเมื่อไม่ช่วยการตัดสินใจอีกต่อไป
นิยามตัวชี้วัด
ตัวชี้วัดด้านล่างอธิบายสุขภาพของแนวปฏิบัติการวัดผลเอง ซึ่งเป็นจุดที่ "ทำไมต้องวัด" ทดสอบได้จริง ทีมที่แสดงตัวชี้วัดเหล่านี้ได้คือทีมที่วัดอย่างมีเหตุผล สูตรทุกสูตรที่อิงเวลาหรืออิงจำนวนระบุขอบเขตไว้ชัดเจน
| ตัวชี้วัด | นิยาม | สูตร | หน่วย | แหล่งข้อมูล | แนวปฏิบัติ ITIL | คู่เทียบแบบคล่องตัว | รอบเวลา |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| สัดส่วนตัวชี้วัดที่เชื่อมกับการตัดสินใจ | สัดส่วนของตัวชี้วัดที่รายงานซึ่งมีคำถามที่เขียนไว้และการตัดสินใจที่ระบุชื่อซึ่งตัวชี้วัดนั้นให้ข้อมูล | ตัวชี้วัดที่มีคำถามและการตัดสินใจบันทึกไว้ / ตัวชี้วัดที่รายงานบนแดชบอร์ด ณ สิ้นไตรมาส | ร้อยละ | ทะเบียนตัวชี้วัด (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”) | การวัดผลและการรายงาน; การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง | ข้อปฏิบัติจากการทบทวนย้อนหลัง; ข้อตกลงการทำงาน | รายไตรมาส |
| ความครอบคลุมของเส้นฐาน | สัดส่วนของบริการและทีมในขอบเขตที่มีค่าเริ่มต้นที่บันทึกไว้สำหรับแต่ละการวัดหลักที่ตกลงกัน | คู่บริการ-การวัดที่มีเส้นฐานบันทึกไว้ใน 12 เดือนที่ผ่านมา / คู่บริการ-การวัดทั้งหมดในขอบเขต; บริการนอกแคตตาล็อกไม่นับ | ร้อยละ | แคตตาล็อกบริการและทะเบียนตัวชี้วัด | การจัดการระดับบริการ; การวัดผลและการรายงาน | การทบทวนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย; แดชบอร์ดของทีม | รายไตรมาส |
| ความพยายามในการวัด | เวลาของบุคลากรที่ใช้เก็บ ทำความสะอาด และรายงานตัวชี้วัดด้วยมือ | ชั่วโมงที่บันทึกกับการเก็บและรายงานด้วยมือในเดือนนั้น ไม่รวมเวลาที่ใช้ลงมือตามข้อค้นพบ | ชั่วโมงต่อทีมต่อเดือน | บันทึกเวลาหรือแบบสำรวจทีมสั้น ๆ | การวัดผลและการรายงาน | งบเวลาในการทบทวนย้อนหลัง | รายไตรมาส |
| อายุข้อมูล ณ การทบทวน | จุดข้อมูลล่าสุดมีอายุเท่าใดเมื่อกลุ่มประชุมเพื่ออภิปราย | เวลาประชุมทบทวนลบด้วยเวลาของจุดข้อมูลล่าสุดบนแดชบอร์ด; คำนวณรายตัวชี้วัด รายงานเป็นค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 | วัน | บันทึกการรีเฟรชแดชบอร์ด | การวัดผลและการรายงาน | การทบทวนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย | ต่อการทบทวนแต่ละครั้ง |
| การดำเนินการต่อเนื่องของการปรับปรุง | สัดส่วนของข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงที่เกิดจากการทบทวนตัวชี้วัด ซึ่งเสร็จสิ้นหรือปิดโดยเจตนาภายในกรอบเวลาที่ตกลงกัน | ข้อปฏิบัติที่เสร็จหรือปิดพร้อมเหตุผลภายใน 90 วันนับจากที่เสนอ / ข้อปฏิบัติที่เสนอในช่วงนั้น นับจากวันที่บันทึกในทะเบียนการปรับปรุง | ร้อยละ | ทะเบียนหรือแบ็กล็อกการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง | การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง | ข้อปฏิบัติจากการทบทวนย้อนหลัง | รายไตรมาส |
ความพยายามในการวัดนับเฉพาะงานที่ทำด้วยมือโดยเจตนา เวลาที่ใช้อ่านข้อมูลและตัดสินใจว่าจะทำอะไรคือจุดมุ่งหมายของการวัด จึงไม่รวมไว้ เพื่อให้การทำระบบอัตโนมัติสำหรับการเก็บข้อมูลปรากฏเป็นความก้าวหน้า
ข้อเสนอแนะ
เริ่มจากจุดประสงค์
1. เขียนเหตุผลก่อนเขียนตัวชี้วัด สำหรับแต่ละการวัดที่เสนอ ให้เขียนหนึ่งประโยคว่า "เราวัด X เพื่อตัดสินใจ Y" หากเขียนประโยคนี้ไม่ได้ แสดงว่าการวัดนั้นยังไม่พร้อม นิสัยเดียวนี้ขจัดตัวชี้วัดเพื่อความสวยงามส่วนใหญ่ก่อนที่จะเข้าสู่แดชบอร์ด
2. ระบุผู้อ่านและการตัดสินใจ ตัวเลขเดียวกันมีความหมายต่างกันสำหรับทีม เจ้าของบริการ และผู้บริหาร เขียนไว้ว่าใครจะอ่านและตัวเลขสนับสนุนการเลือกอะไร มุมมองการทำงานของทีมอาจมีการวัดได้ถึงยี่สิบรายการ แต่สิ่งที่ส่งถึงผู้นำควรเป็นชุดเล็กที่คงที่ (ดูหัวข้อ 11.1 “การออกแบบแดชบอร์ดตัวชี้วัดบริการ”)
ใช้ทั้งสองแนวทาง
3. จับคู่การวัดการไหลของงานกับการวัดบริการ เลือกอย่างน้อยหนึ่งการวัดที่บอกว่างานเคลื่อนที่อย่างไร เช่น ลีดไทม์หรืออายุของรายการงาน (ดูหัวข้อ 2.2 “ลีดไทม์ รอบเวลา และประสิทธิภาพการไหล”) และอย่างน้อยหนึ่งการวัดที่บอกว่าบริการทำงานอย่างไร เช่น การเกิดซ้ำของเหตุขัดข้องหรือตัวชี้วัดระดับบริการ (ดูหัวข้อ 5.2 “SLI, SLO และงบข้อผิดพลาด”) การแสดงทั้งสองร่วมกันป้องกันความล้มเหลวที่พบบ่อย คือความเร็วและเสถียรภาพถูกจัดการโดยคนละกลุ่มที่ดูคนละแผนภูมิ
4. มองการส่งมอบและปฏิบัติการเป็นระบบเดียว งานวิจัยที่สรุปไว้ใน Accelerate (Forsgren, Humble, and Kim, 2018) รายงานว่าประสิทธิภาพการส่งมอบซอฟต์แวร์อธิบายได้ด้วยสี่การวัดที่สร้างสมดุลระหว่างปริมาณงานกับเสถียรภาพ ไม่ว่าทีมจะรับชุดใด ให้เก็บตัวเลขที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงและตัวเลขที่เกี่ยวกับเหตุขัดข้องไว้ใกล้กันพอที่การเพิ่มขึ้นของอย่างหนึ่งจะกระตุ้นให้ตรวจดูอีกอย่างหนึ่ง (ดูหัวข้อ 2.8 “ตัวชี้วัด DORA”)
วัดอย่างซื่อตรง
5. เลือกการวัดไม่กี่ตัวที่ดึงกันและกัน ตัวเลขเดียวเชิญชวนให้ปรับให้เหมาะสมเกินไป จึงควรเลือกเป็นคู่ เช่น ความเร็วกับคุณภาพ ปริมาณกับผลลัพธ์ และต้นทุนกับประสบการณ์ คู่ไม่จำเป็นต้องเป็นสูตร แต่ต้องปรากฏอยู่ในหน้าเดียวกัน
6. บันทึกเส้นฐานก่อนเปลี่ยนอะไร หากไม่มีค่าเริ่มต้น คำกล่าวอ้างเรื่องการปรับปรุงก็เป็นเพียงเรื่องเล่า เก็บข้อมูลสักสองสามสัปดาห์ก่อน รวมทั้งการกระจายของค่าไม่ใช่เฉพาะค่าเฉลี่ย (ดูหัวข้อ 1.6 “ความรู้ด้านสถิติสำหรับตัวชี้วัดบริการ”) เส้นฐานยังปกป้องทีมด้วย เพราะแสดงว่าไตรมาสที่แย่ตามหลังการเปลี่ยนวิธีนับงาน ไม่ใช่ผลงานที่ถดถอย
สร้างนิสัย
7. ทบทวนตามรอบที่เหมาะกับการตัดสินใจ การวัดการไหลของงานเหมาะกับการสนทนารายสัปดาห์ หรือที่จัดในแต่ละขั้นของการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง การวัดระดับบริการและต้นทุนเหมาะกับรายเดือนหรือรายไตรมาส ตัวชี้วัดที่ทบทวนผิดจังหวะจะสร้างสัญญาณรบกวนหรือพลาดช่วงเวลาที่การลงมือจะเป็นประโยชน์
8. ปิดวงจรด้วยงานปรับปรุง การทบทวนที่จบด้วยคำว่า "น่าสนใจ" คือการทิ้งข้อมูลเปล่า ให้จบการทบทวนแต่ละครั้งด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อหนึ่งหรือสองข้อ พร้อมเจ้าของและวันที่ และติดตามว่าเสร็จหรือไม่ แนวปฏิบัติการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องของ ITIL และการทบทวนย้อนหลังแบบคล่องตัวเป็นสองชื่อของวินัยเดียวกัน (ดูหัวข้อ 9.5 “ตัวชี้วัดการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง”)
9. บอกว่าจะไม่ใช้ตัวเลขเพื่ออะไร ระบุให้ชัดว่าตัวชี้วัดของทีมจะไม่ถูกใช้จัดอันดับหรือให้รางวัลบุคคล และนิยามจะเปลี่ยนอย่างเปิดเผย ผู้คนร่วมมือกับการวัดเมื่อไว้ใจว่าจะนำไปใช้อย่างไร (ดูหัวข้อ 11.3 “เริ่มใช้ตัวชี้วัดโดยไม่สร้างความหวาดกลัว”)
ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน
แม้ตัวชี้วัดเกี่ยวกับการวัดผลก็ถูกบิดเบือนได้ แต่ละแถวด้านล่างจับคู่ตัวชี้วัดกับวิธีที่มักถูกบิดเบือน และการตรวจสอบที่จะเปิดเผยได้
| ตัวชี้วัด | วิธีที่ถูกบิดเบือน | ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่ |
|---|---|---|
| สัดส่วนตัวชี้วัดที่เชื่อมกับการตัดสินใจ | เขียนคำถามและการตัดสินใจที่ฟังดูสมเหตุสมผลให้ทุกตัวชี้วัดภายหลังเพื่อเพิ่มร้อยละ | สุ่มตรวจบันทึกการตัดสินใจ: ถามว่าอะไรเปลี่ยนเพราะตัวชี้วัด และตรวจเทียบวันที่เขียนรายการกับวันที่ตัวชี้วัดปรากฏครั้งแรก |
| ความครอบคลุมของเส้นฐาน | บันทึกเส้นฐานครั้งเดียวแล้วไม่รีเฟรชอีก หรือเลือกช่วงที่เงียบสงบซึ่งสะดวก | กำหนดให้ระบุช่วงวันที่และขนาดตัวอย่างพร้อมเส้นฐานทุกตัว; ทบทวนเส้นฐานหลังการเปลี่ยนแปลงสำคัญของบริการ |
| ความพยายามในการวัด | ย้ายงานเก็บข้อมูลออกจากบัญชีด้วยการทำโดยไม่บันทึก หรือโอนไปให้ผู้จัดหา | เทียบกับแบบสำรวจสั้น ๆ ว่าผู้คนบอกว่าการรายงานใช้เวลานานเท่าใด; รวมความพยายามของผู้จัดหาในการทบทวน |
| อายุข้อมูล ณ การทบทวน | รีเฟรชแดชบอร์ดก่อนประชุมไม่นานทั้งที่บันทึกเบื้องหลังยังเก่า | รายงานอายุของบันทึกล่าสุดในระบบต้นทางควบคู่กับเวลารีเฟรช |
| การดำเนินการต่อเนื่องของการปรับปรุง | ปิดข้อปฏิบัติด้วยเหตุผลว่า "ไม่เกี่ยวข้องอีกต่อไป" เพื่อให้ได้ร้อยละ หรือแตกข้อปฏิบัติเป็นชิ้นเล็กจิ๊บจ๊อย | ทบทวนเหตุผลที่ให้ไว้สำหรับข้อปฏิบัติที่ปิดทุกไตรมาส และติดตามว่าการวัดที่ข้อปฏิบัตินั้นมุ่งหมายเปลี่ยนไปหรือไม่ |
การอ่านค่าที่ดีคือแนวปฏิบัติที่มีชีวิตอย่างเห็นได้ชัด ตัวชี้วัดเข้าและออกจากทะเบียนด้วยเหตุผลที่เขียนไว้ เส้นฐานเป็นปัจจุบัน ข้อปฏิบัติจากการทบทวนเสร็จสิ้นหรือถูกยกเลิกอย่างซื่อตรง และทีมใช้เวลากับการลงมือตามข้อมูลมากกว่าการเก็บข้อมูล คะแนนเต็มในทุกแถวคือสัญญาณให้สุ่มตรวจบันทึกเบื้องหลัง ไม่ใช่เหตุให้ฉลอง
ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย
| ทางเลือก | จุดแข็ง | จุดอ่อน |
|---|---|---|
| วัดน้อย | ต้นทุนต่ำ; ความเสี่ยงต่อการบิดเบือนต่ำ; ความไว้วางใจสูง | มีจุดบอด; การตัดสินใจพึ่งเรื่องเล่า |
| วัดมาก | ครอบคลุมกว้าง; เตือนล่วงหน้าได้ในหลายด้าน | ความสนใจกระจาย; การกำกับดูแลบาง; ต้นทุนการเก็บข้อมูลเพิ่มขึ้น |
| มุมมองที่ผนวกกัน | สร้างสมดุลระหว่างความเร็วและเสถียรภาพ; สนับสนุนความเป็นเจ้าของร่วม | ต้องมีนิยามที่ตกลงกันข้ามทีมและที่กลางสำหรับดู |
| เป้าหมายบนตัวชี้วัด | ให้ทิศทางและความเร่งด่วน | เชิญชวนให้บิดเบือน; ต้องมีมาตรการป้องกันที่จับคู่ |
| ตัวชี้วัดที่ไม่มีเป้าหมาย | ส่งเสริมการอภิปรายที่ซื่อตรง | อาจลื่นไหลเป็นรายงานที่ไม่มีใครลงมือ |
คำตอบเชิงปฏิบัติคือชุดเล็กที่ผนวกกัน โดยใช้เป้าหมายอย่างประหยัดสำหรับเงื่อนไขที่เข้าใจดีและผู้ใช้ร้องขอ เช่น วัตถุประสงค์ระดับบริการ ส่วนที่เหลือคือคำถามให้อภิปราย เป้าหมายไม่ใช่การขจัดวิจารณญาณออกจากการตัดสินใจ แต่คือการป้อนหลักฐานที่ดีกว่าให้แก่วิจารณญาณนั้น
คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม
1. การตัดสินใจใดเมื่อไตรมาสที่แล้วที่ตัวเลขเปลี่ยนไปจริง ๆ ขอให้กลุ่มนึกถึงการตัดสินใจเฉพาะเจาะจง แล้วหาว่ามีข้อใด หากมี ที่พึ่งข้อมูล หากรายการสั้น นั่นเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เพราะหมายความว่าการรายงานปัจจุบันส่วนใหญ่ไม่คุ้มกับที่ลงทุน ผู้อำนวยความสะดวกควรบันทึกตัวชี้วัดที่เปลี่ยนการตัดสินใจได้จริง เพราะเป็นตัวเลือกที่ควรปกป้อง จากนั้นถามว่าการตัดสินใจใดตัดสินด้วยสัญชาตญาณ และตัวเลขจะช่วยได้หรือไม่
2. ตัวเลขปัจจุบันของเราตัวใดอธิบายกิจกรรม และตัวใดอธิบายคุณค่าต่อผู้ใช้ นำแดชบอร์ดปัจจุบันขึ้นจอ แล้วทำเครื่องหมายแต่ละตัวชี้วัดว่าเป็นกิจกรรม (ตั๋วที่ปิด บิลด์ที่รัน พอยต์ที่เสร็จ) หรือผลลัพธ์ (ผู้ใช้ทำงานได้ ปัญหาไม่เกิดซ้ำ) อย่าเถียงกรณีกำกวมนาน จุดประสงค์คือดูสมดุล หากมีแต่กิจกรรม ให้ถามว่ากิจกรรมนั้นควรก่อให้เกิดผลลัพธ์อะไร และทีมจะรู้ได้อย่างไร
3. ตัวเลขการส่งมอบและปฏิบัติการอยู่ที่ไหนในปัจจุบัน และคนกลุ่มเดียวกันดูทั้งสองหรือไม่ ตามรอยว่าการวัดแต่ละกลุ่มเก็บไว้ที่ใดและใครทบทวน ทีมมักประหลาดใจที่พบว่าข้อมูลการเปลี่ยนแปลงถูกทบทวนโดยกลุ่มหนึ่งและข้อมูลเหตุขัดข้องโดยอีกกลุ่มหนึ่ง โดยไม่มีการประชุมร่วมกัน ถามว่าแบบแผนใดอาจถูกมองข้ามเพราะไม่เคยเห็นทั้งสองร่วมกัน ตกลงกันเลือกที่เดียวหรือการประชุมเดียวที่ทั้งสองมาพบกัน
4. เราไม่ได้วัดอะไรที่หากไม่รู้เราจะเสียใจ เชิญให้พูดถึงความกังวลแทนที่จะเป็นตัวชี้วัด: "ฉันกลัวว่าเราจะไม่สังเกตเห็นหาก..." ทำงานจากคำตอบไปสู่การวัดที่เป็นตัวเลือก และไปสู่ข้อมูลที่ถูกที่สุดที่จะแสดงสิ่งเหล่านั้น เก็บรายการให้สั้น
5. เราต้องเชื่ออะไรเกี่ยวกับตัวเลขของเราก่อนนำไปแสดงต่อผู้นำ อภิปรายว่าอะไรทำให้ข้อมูลน่าเชื่อถือ ได้แก่นิยามที่คงที่ การตรวจสอบความถูกต้องแบบสุ่ม และข้อตกลงเรื่องข้อยกเว้น ระบุความสงสัยที่ทีมมี แม้เล็กน้อย เช่น สถานะที่ใช้ไม่สม่ำเสมอ ตัดสินใจว่าความสงสัยใดต้องแก้ก่อนเผยแพร่วงกว้าง และความสงสัยใดเปิดเผยควบคู่กับตัวเลขได้
6. หากเก็บตัวชี้วัดได้เพียงสามตัวสำหรับไตรมาสหน้า จะเป็นตัวใดและเพราะเหตุใด ข้อจำกัดบังคับให้จัดลำดับความสำคัญ ให้แต่ละคนเขียนสามตัวแล้วเปรียบเทียบ มองหาความเห็นพ้องเรื่องผลลัพธ์และความเห็นต่างเรื่องการวัดกิจกรรม ถามว่าแต่ละตัวในสามตัวต้องมีมาตรการป้องกันอะไร
สี่มุมมอง
ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ
ทีมส่งมอบได้ประโยชน์สูงสุดจากข้อมูลป้อนกลับที่เร็วและอยู่ในท้องถิ่น ได้แก่งานรอนานเท่าใด คิวอยู่ที่ไหน และการเปลี่ยนแปลงก่อให้เกิดปัญหาบ่อยเพียงใด ทีมควรเก็บมุมมองการทำงานที่หลากหลายไว้ใช้เอง และเผยแพร่ออกไปเพียงชุดเล็ก ทีมควรต้านทานแรงดึงที่จะวัดปริมาณผลผลิตเป็นตัวแทนของคุณค่า และควรจับคู่การวัดความเร็วกับการวัดคุณภาพตั้งแต่ต้น (ดูหัวข้อ 2.1 “การวัดการไหลของงาน”)
ทีมบริการและปฏิบัติการ
ทีมปฏิบัติการอยู่กับตัวเลขอยู่แล้ว ได้แก่ปริมาณ เวลาตอบสนองและแก้ไข และความพร้อมใช้งาน โอกาสคือการเปลี่ยนจากการรายงานว่าเกิดอะไรขึ้นไปสู่การอธิบายว่าทำไม ผ่านการเกิดซ้ำ สาเหตุราก และสัดส่วนของงานที่ไม่ได้วางแผน (ดูหัวข้อ 2.9 “งานปฏิบัติการและงานที่ไม่ได้วางแผน”) ทีมควรนำข้อมูลของตนเข้าสู่การสนทนาด้านการวางแผนกับทีมส่งมอบด้วย เพื่อให้งานด้านความน่าเชื่อถือถูกโต้แย้งจากหลักฐานแทนที่จะเป็นจากเสียงบ่น
ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล
ผู้นำกำหนดแรงจูงใจ มักโดยไม่ตั้งใจ ผ่านคำถามที่ตนถาม ผู้นำที่ถามว่า "ทำไมตัวนี้เป็นสีแดง" สอนทีมให้ซ่อนสีแดง ผู้นำที่ถามว่า "คุณเรียนรู้อะไร และต้องการอะไร" สอนทีมให้รายงานอย่างซื่อตรง หน่วยงานกำกับดูแลควรขอทะเบียน มาตรการป้องกัน และข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงควบคู่ไปกับตัวเลข และควรสนับสนุนงบประมาณสำหรับงานที่ตัวเลขแย่เปิดเผยขึ้น (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”)
ลูกค้าและผู้ใช้
ผู้ใช้ตัดสินบริการจากว่าใช้งานได้และปัญหาได้รับการแก้ไขหรือไม่ ไม่ใช่จากการวัดภายใน ถ้อยคำของผู้ใช้เองในแบบสำรวจ เรื่องร้องเรียน และความคิดเห็น ควรอยู่เคียงข้างตัวเลขปฏิบัติการ เป็นเครื่องตรวจสอบว่าทีมวัดสิ่งที่สำคัญหรือไม่ (ดูหัวข้อ 6.1 “ตัวชี้วัดความพึงพอใจของลูกค้า”)
ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว
ผู้ค้าปลีกออนไลน์ขนาดกลางรายหนึ่งมีเซอร์วิสเดสก์ ทีมปฏิบัติการ และทีมผลิตภัณฑ์สามทีมที่สร้างบริการหน้าร้าน การชำระเงิน และการจัดส่งสินค้า ตัวเลขด้านล่างเป็นตัวเลขตัวอย่าง
ผู้นำถามว่าเหตุใดลูกค้าจึงร้องเรียนว่าการชำระเงินช้า ทั้งที่ทีมส่งมอบรายงานว่าส่งมอบทุกวัน และทีมปฏิบัติการรายงานว่าความพร้อมใช้งานอยู่ที่ร้อยละ 99.9 แต่ละกลุ่มถูกต้องตามการวัดของตน และไม่มีใครดูทั้งหมดร่วมกัน หัวหน้าฝ่ายจัดการบริการเสนอมุมมองรวมหนึ่งหน้าสำหรับบริการชำระเงิน สร้างจากข้อมูลที่ทีมเก็บอยู่แล้ว
มุมมองนี้แสดงสี่อย่างสำหรับสิบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ลีดไทม์ของการเปลี่ยนแปลงมีค่ามัธยฐาน 2 วัน และเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 เท่ากับ 9 วัน อัตราความล้มเหลวของการเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ร้อยละ 8 เหตุขัดข้องบนการชำระเงินมี 14 ครั้ง ซึ่ง 6 ครั้งมีสาเหตุเดียวกัน คือแบบสอบถามฐานข้อมูลที่ช้าซึ่งเกิดจากรุ่นที่ปล่อยเมื่อเร็ว ๆ นี้ เวลากู้คืนมัธยฐานคือ 40 นาที แต่เวลาโหลดหน้าที่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 95 ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตลอดหกสัปดาห์ ซึ่งเป็นแบบแผนที่ตัวเลขความพร้อมใช้งานไม่แสดง เพราะบริการยังคงทำงานอยู่ในทางเทคนิค
กลุ่มเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ ความพร้อมใช้งานถูกวัดเป็น "การชำระเงินตอบสนอง" ขณะที่ผู้ใช้ประสบกับ "การชำระเงินตอบสนองเร็วพอ" ทีมผลิตภัณฑ์และทีมปฏิบัติการตกลงเพิ่มตัวชี้วัดความหน่วงสำหรับการชำระเงิน โดยวัตถุประสงค์กำหนดโดยเจ้าของผลิตภัณฑ์หลังอ่านความคิดเห็นของลูกค้า ปฏิบัติต่อสาเหตุเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำเป็นระเบียนปัญหาที่มีเจ้าของ และทบทวนมุมมองรวมทุกสองสัปดาห์ พวกเขาบันทึกการตัดสินใจหนึ่งข้อ คือหยุดฟีเจอร์การชำระเงินใหม่ช่วงหนึ่งของการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง เพื่อแก้แบบสอบถามและเพิ่มการตรวจสอบประสิทธิภาพในสายงานการปล่อยรุ่น
ความเสี่ยงของการบิดเบือนปรากฏภายในหนึ่งเดือน ทีมปฏิบัติการสังเกตว่าเหตุขัดข้องสองครั้งจาก 14 ครั้งถูกเปิดเป็น "คำขอบริการ" เพราะหมวดคำขอไม่มีเป้าหมายการแก้ไข ทีมตระหนักว่าเป้าหมายบนเหตุขัดข้องผลักดันให้ผู้คนจัดหมวดกรณีก้ำกึ่งเป็นคำขอ จึงเพิ่มสัดส่วนที่จัดหมวดใหม่เข้าไปในมุมมอง และสุ่มตรวจสิบตั๋วทุกเดือน หลังการเปลี่ยนแปลง เวลาโหลดหน้าที่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 95 ลดลง เหตุขัดข้องซ้ำลดลง และทีมเก็บมุมมองนี้ไว้เพราะมันเปลี่ยนการตัดสินใจได้
มุมมองตามประเภทองค์กร
สตาร์ทอัป ทีมเล็กมีกระบวนการน้อยและความไว้วางใจสูง ซึ่งเป็นประโยชน์ ความเสี่ยงคือการนำแดชบอร์ดขนาดใหญ่ระดับองค์กรมาใช้ก่อนจะมีความจำเป็น เริ่มด้วยสองหรือสามการวัดที่ผู้ก่อตั้งจะอ่านทุกสัปดาห์ เช่น ลีดไทม์ของการเปลี่ยนแปลง ตัวชี้วัดความน่าเชื่อถืออย่างง่าย และข้อมูลป้อนกลับจากผู้ใช้โดยตรง และเขียนนิยามไว้
ธุรกิจขนาดเล็ก ผู้ดูแลไอทีมักรายงานต่อเจ้าของ และเรื่องร้องเรียนจากลูกค้ารายเดียวอาจมีน้ำหนักกว่าแผนภูมิใด ๆ เก็บชุดให้เล็ก ใช้ข้อมูลที่เครื่องมือของท่านสร้างอยู่แล้ว และให้ความสำคัญกับการสนทนากับผู้ใช้ ปฏิบัติต่อรายงานที่ผู้ขายจัดให้ด้วยความระมัดระวัง เพราะผู้ขายมีแรงจูงใจของตนเอง
องค์กรขนาดใหญ่ ขนาดทำให้ความต้องการตัวเลขที่เปรียบเทียบได้และแรงกดดันให้บิดเบือนเพิ่มทวีคูณ ใช้ชุดมาตรฐานเล็กที่มีนิยามเป็นลายลักษณ์อักษร แยกมุมมองการทำงานของทีมออกจากการรวมยอด และหลีกเลี่ยงการเปรียบเทียบทีมที่ให้บริการต่างชนิดกันมาก ทะเบียนตัวชี้วัด นิยามร่วม และรอบการทบทวนกลายเป็นสิ่งจำเป็น
ภาครัฐและหน่วยงานสาธารณะ ระดับบริการตามสัญญา ข้อกำหนดการตรวจสอบ และพันธะการรายงานต่อสาธารณะอาจทำให้บางการวัดต่อรองไม่ได้ ปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้เป็นข้อมูลนำเข้าการออกแบบ คือปฏิบัติตาม แสดงมาตรการป้องกันเคียงข้าง และระบุนิยามที่ใช้ ความรับผิดชอบต่อสาธารณะเพิ่มต้นทุนของการปกปิดข่าวร้าย จึงควรสร้างช่องทางภายในที่ปลอดภัยสำหรับการรายงานอย่างตรงไปตรงมา (ดูหัวข้อ 8.5 “การรายงานตามข้อกำหนดและต่อภาครัฐ”)
กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO
แรงจูงใจของการวัดคือการตัดสินใจที่ดีขึ้นด้วยต้นทุนที่ต่ำลง การวัดสนับสนุนการจัดลำดับความสำคัญ แสดงว่าความสูญเปล่าอยู่ที่ใด เตือนล่วงหน้าเมื่อบริการเสื่อมถอย และให้หลักฐานสำหรับคำขอลงทุน
ต้นทุนมีหลายส่วน มีเครื่องมือ ซึ่งมักเป็นของที่มีอยู่แล้ว ได้แก่ระบบตั๋ว ระบบติดตามประเด็น ระบบควบคุมเวอร์ชัน และการเฝ้าติดตาม มีเวลาของบุคลากรในการนิยามตัวชี้วัด สร้างมุมมอง และดูแลทะเบียน มีต้นทุนต่อเนื่องของการประชุมทบทวน ซึ่งใหญ่ที่สุดและคุ้มค่าที่สุด ต้นทุนรวมตลอดอายุการเป็นเจ้าของ (TCO) ของแนวปฏิบัติการวัดผลยังรวมต้นทุนของการลงมือตามข้อค้นพบ เพราะข้อมูลเชิงลึกที่ไม่มีงบสำหรับการแก้ไขให้ผลตอบแทนน้อย
ผลตอบแทนยากที่จะระบุด้วยตัวเลขสากล และหนังสือเล่มนี้ไม่ประดิษฐ์ตัวเลขขึ้นมา วิธีที่มีประโยชน์ในการสร้างกรณีคือวัดเส้นฐานของท่านเองก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลง ได้แก่เวลาที่ใช้กับการรายงานด้วยมือ การติดต่อซ้ำ การตัดสินใจที่ถูกย้อนกลับเพราะข้อมูลผิด และเรื่องที่ไม่คาดคิดที่พบช้า แบบแผนที่คาดหวังคือเรื่องที่ไม่คาดคิดน้อยลง การถกเถียงที่สั้นลง และความสอดคล้องที่ดีขึ้นระหว่างตัวเลขปฏิบัติการกับประสบการณ์ของผู้ใช้ การเปรียบเทียบผลตอบแทนจากการลงทุน (ROI) อย่างง่ายระหว่างความพยายามที่ใช้ไปกับความพยายามที่ประหยัดได้เป็นจุดเริ่มต้นที่สมเหตุสมผล และหัวข้อ 7.7 “ผลตอบแทนจากการลงทุนและกรณีทางธุรกิจ” ครอบคลุมวิธีการ
รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง
- แดชบอร์ดของทุกสิ่ง แผนภูมิหลายสิบรายการ ไม่มีเจ้าของ ไม่มีการตัดสินใจ เลือกไม่กี่ตัว ระบุการตัดสินใจที่แต่ละตัวให้ข้อมูล และเลิกใช้ที่เหลือ
- การวัดด้านเดียว ความเร็วโดยไม่มีเสถียรภาพ หรือเสถียรภาพโดยไม่มีความเกี่ยวข้อง จับคู่การวัดการไหลของงานกับการวัดบริการ
- การวัดตัวบุคคล การจัดอันดับบุคคลทำให้ข้อมูลเสียหายและลดการช่วยเหลือกัน รายงานในระดับทีมและบริการ
- เป้าหมายก่อนเส้นฐาน เป้าหมายที่ไม่มีค่าเริ่มต้นเป็นเพียงการเดา บันทึกเส้นฐานก่อน และตั้งเป้าหมายหลังจากผ่านรอบการทบทวนอย่างน้อยหนึ่งรอบ
- รายงานที่ไม่มีข้อปฏิบัติ การทบทวนที่ไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสอนให้ผู้คนเพิกเฉย จบการทบทวนแต่ละครั้งด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อ เจ้าของ และวันที่
- การเปลี่ยนนิยามอย่างเงียบ ๆ เส้นแนวโน้มไร้ความหมาย บันทึกทุกการเปลี่ยนแปลงพร้อมเหตุผลและทำเครื่องหมายบนแผนภูมิ
แบบจำลองวุฒิภาวะ
| มิติ | 1 เริ่มต้น | 2 พัฒนา | 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน | 4 บริหารจัดการ | 5 ประสานจัดการ |
|---|---|---|---|---|---|
| จุดประสงค์และการเลือก | เลือกตัวชี้วัดเพราะเครื่องมือมีให้ | ตัวชี้วัดบางตัวมีจุดประสงค์ที่ระบุไว้ | ตัวชี้วัดที่รายงานทุกตัวมีคำถามและการตัดสินใจที่เขียนไว้ | ชุดตัวชี้วัดได้รับการทบทวนเทียบกับการตัดสินใจ และเลิกใช้เมื่อไม่ได้ใช้ | ตัวชี้วัดร่วมออกแบบกับผู้ใช้และผู้จัดหาโดยยึดผลลัพธ์ร่วม |
| มุมมองรวมของแนวทางแบบคล่องตัวและ ITIL | เก็บข้อมูลการส่งมอบและบริการแยกกัน | บางทีมดูทั้งสองร่วมกัน | มีมุมมองร่วมของการไหลของงานและสุขภาพบริการต่อบริการ | มุมมองรวมมีแนวโน้มและเชื่อมกับงานปรับปรุง | มุมมองข้ามทีมและผู้จัดหาผูกกับผลลัพธ์ของผู้ใช้ |
| เส้นฐานและความพยายาม | ไม่มีเส้นฐาน; เก็บข้อมูลด้วยมือ | มีเส้นฐานสำหรับบางบริการ; เก็บข้อมูลแบบผสม | บันทึกเส้นฐานสำหรับการวัดหลัก; เก็บข้อมูลอัตโนมัติเป็นส่วนใหญ่ | รีเฟรชเส้นฐานหลังการเปลี่ยนแปลง; ติดตามและลดความพยายาม | ปรับเส้นฐานและนิยามอย่างต่อเนื่องตามที่บริการเปลี่ยนไป |
| การใช้ในการปรับปรุง | จดตัวเลขแล้วลืม | มีข้อปฏิบัติเป็นครั้งคราวหลังสัปดาห์ที่แย่ | ทุกการทบทวนจบด้วยข้อปฏิบัติที่ระบุชื่อ | วัดและสนับสนุนงบประมาณการดำเนินการต่อเนื่องของข้อปฏิบัติ | การปรับปรุงไหลมาจากทุกคนและมองเห็นได้ข้ามทีม |
รายการตรวจสอบ
- ตัวชี้วัดที่รายงานทุกตัวมีคำถามที่เขียนไว้และการตัดสินใจที่ระบุชื่อซึ่งตัวชี้วัดนั้นให้ข้อมูล
- ระบุผู้อ่านของแต่ละมุมมอง และแยกมุมมองของทีมออกจากมุมมองของผู้นำ
- การวัดการไหลของงานอย่างน้อยหนึ่งรายการและการวัดบริการอย่างน้อยหนึ่งรายการปรากฏในหน้าเดียวกัน
- มีเส้นฐานที่ระบุช่วงวันที่และขนาดตัวอย่างสำหรับแต่ละการวัดหลัก
- การวัดเวลาทุกตัวระบุว่านาฬิกาเริ่มและหยุดที่ใด
- ตัวชี้วัดทุกตัวมีมาตรการป้องกันแสดงเคียงข้าง
- ทราบความพยายามในการเก็บข้อมูลด้วยมือ และทบทวนงานด้วยมือที่ใหญ่ที่สุดเพื่อพิจารณาทำระบบอัตโนมัติแล้ว
- ทีมเห็นข้อมูลของตนเองก่อนผู้นำ
- ไม่ผูกการจัดอันดับ ค่าตอบแทน หรือการลงโทษทางวินัยของบุคคลกับตัวชี้วัดใด
- การทบทวนแต่ละครั้งจบด้วยข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงที่ระบุชื่อ เจ้าของ และวันที่อย่างน้อยหนึ่งข้อ
- มีตัวชี้วัดอย่างน้อยหนึ่งตัวที่เลิกใช้หรือนิยามใหม่ในปีที่ผ่านมา
พรอมต์ AI
ร่างข้อความจุดประสงค์สำหรับแต่ละตัวชี้วัด
เราคือ [ชื่อทีม] รับผิดชอบ [บริการหรือผลิตภัณฑ์] แดชบอร์ดปัจจุบันของเรา
แสดงตัวชี้วัดเหล่านี้: [รายการตัวชี้วัดพร้อมนิยาม] สำหรับแต่ละตัว
ให้ร่างข้อความหนึ่งประโยคในรูปแบบ "เราวัด X เพื่อตัดสินใจ Y" และทำเครื่องหมาย
ตัวชี้วัดใดก็ตามที่คุณอนุมานการตัดสินใจจากสิ่งที่ฉันให้ไม่ได้ เสนอคำถาม
ที่ฉันควรตอบเพื่อให้ข้อความแต่ละข้อสมบูรณ์ ห้ามประดิษฐ์ค่าเกณฑ์เปรียบเทียบ
หรือเป้าหมาย ระบุข้อสมมติของคุณ
ผนวกมุมมองการส่งมอบและบริการ
การวัดการส่งมอบของเราคือ [รายการ พร้อมนิยามและแหล่งข้อมูล] และ
การวัดบริการของเราคือ [รายการ พร้อมนิยามและแหล่งข้อมูล] สำหรับ [ชื่อ
บริการ] เสนอผังหนึ่งหน้าที่แสดงทั้งสองร่วมกัน จับคู่การวัดความเร็วแต่ละตัว
กับการวัดเสถียรภาพหรือคุณภาพ และระบุข้อมูลที่แต่ละตัวต้องใช้ ระบุนิยามใด ๆ
ที่ขัดแย้งกันระหว่างสองชุด ห้ามประดิษฐ์ค่าหรือเกณฑ์ ระบุข้อสมมติของคุณ
และสิ่งที่คุณไม่สามารถกำหนดได้
วางแผนเส้นฐาน
เราต้องการบันทึกเส้นฐานสำหรับ [ชื่อตัวชี้วัด] ของ [บริการหรือทีม] ก่อน
เปลี่ยน [แนวปฏิบัติหรือเครื่องมือ] ข้อมูลมาจาก [แหล่งข้อมูล] เสนอว่าควรเก็บ
ข้อมูลนานเท่าใด ควรบันทึกสถิติสรุปอะไรบ้าง (รวมเปอร์เซ็นไทล์) ควรตัดอะไรออก
และเพราะเหตุใด และจะบันทึกการเปลี่ยนแปลงวิธีนับงานในช่วงนั้นอย่างไร ห้าม
สมมติค่า ระบุข้อสมมติของคุณและความเสี่ยงด้านคุณภาพข้อมูลที่คุณเห็น
เตรียมการทบทวนที่นำไปสู่การลงมือ
เราจัดการทบทวน [รายสัปดาห์ รายเดือน หรือรายไตรมาส] ของ [ชุดตัวชี้วัด] กับ
[ผู้เข้าร่วม] ร่างวาระและชุดคำถามสั้น ๆ สำหรับการอำนวยความสะดวกที่
เคลื่อนจากการอ่านตัวเลขไปสู่การเลือกข้อปฏิบัติเพื่อการปรับปรุงหนึ่งหรือสองข้อ
แต่ละข้อมีเจ้าของและวันที่ รวมข้อกระตุ้นให้ตรวจสอบการบิดเบือนเทียบกับ
มาตรการป้องกันของแต่ละตัวชี้วัด ห้ามประดิษฐ์ข้อมูล ระบุข้อสมมติของคุณ
เกี่ยวกับกลุ่มและวัฒนธรรมของกลุ่ม
ทักษะ AI
- ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อค้นหาหัวข้อที่ครอบคลุมตัวชี้วัดที่ท่านกำลังพิจารณาและมาตรการป้องกันที่จับคู่
- ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจสอบว่าหัวข้อตัวชี้วัดใหม่หรือที่แก้ไขยังคงมีข้อความจุดประสงค์ ช่องทางการบิดเบือน และมาตรการป้องกัน
ข้อสรุปสำคัญ
- วัดเพื่อมองเห็น ตัดสินใจ เรียนรู้ และรายงานต่อผู้เกี่ยวข้อง ตัวเลขที่ไม่ทำหน้าที่ใดเลยเป็นภาระส่วนเกิน
- แนวทางแบบคล่องตัวให้ข้อมูลป้อนกลับที่เร็วและอยู่ในท้องถิ่นเกี่ยวกับการไหลของงาน; ITIL ให้มุมมองร่วมในระดับบริการเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือและคุณค่า อ่านทั้งสองร่วมกัน
- การไม่วัดอะไรเลยปล่อยให้การตัดสินใจพึ่งเรื่องเล่า และการวัดสิ่งที่ผิดชี้นำความพยายามด้วยความมั่นใจที่ไม่มีมูล
- เริ่มด้วยตัวชี้วัดไม่กี่ตัว แต่ละตัวมีจุดประสงค์ที่เขียนไว้ เส้นฐาน และมาตรการป้องกัน
- อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล และให้ทีมเห็นข้อมูลของตนก่อน
- ปิดวงจร: การทบทวนที่ไม่ก่อให้เกิดการลงมือทำให้ข้อมูลสูญเปล่า
เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม
- Beck, K., et al., Manifesto for Agile Software Development, 2001, https://agilemanifesto.org/.
- Forsgren, N., Humble, J., and Kim, G., Accelerate: The Science of Lean Software and DevOps, IT Revolution, 2018.
- Forsgren, N., Storey, M.-A., Maddila, C., Zimmermann, T., Houck, B., and Butler, J., "The SPACE of Developer Productivity," ACM Queue, 19(1), 2021.
- Beyer, B., Jones, C., Petoff, J., and Murphy, N. R. (eds.), Site Reliability Engineering: How Google Runs Production Systems, O'Reilly Media, 2016.
- Vacanti, D., Actionable Agile Metrics for Predictability: An Introduction, Daniel S. Vacanti, Inc., 2015.
- Vacanti, D., Yeret, Y., et al., The Kanban Guide, 2020, https://kanbanguides.org/.
- AXELOS, ITIL Foundation: ITIL 4 Edition, TSO, 2019.
- Goodhart, C. A. E., "Problems of Monetary Management: The U.K. Experience," in Papers in Monetary Economics, Reserve Bank of Australia, 1975.
- Strathern, M., "'Improving ratings': audit in the British University system," European Review, 5(3), 1997.
- Muller, J. Z., The Tyranny of Metrics, Princeton University Press, 2018.
- Wikipedia, Agile software development.
- Wikipedia, ITIL.
- Wikipedia, Information technology service management.
- Wikipedia, DevOps.
- Wikipedia, Site reliability engineering.
- Wikipedia, Goodhart's law.
- Wikipedia, Return on investment.