ตัวชี้วัดการจัดการปัญหา
ตัวชี้วัดการจัดการปัญหาแสดงให้เห็นว่าทีมกำลังขจัดสาเหตุของเหตุขัดข้อง หรือเพียงซ่อมแซมอาการ ดังนั้นจึงควรวัดว่าพบสาเหตุกี่รายการ แก้ไขถาวรได้เร็วเพียงใด และเหตุขัดข้องเดิมกลับมาอีกหรือไม่
ภาพรวมและแรงจูงใจ
ทีมที่กู้คืนบริการได้รวดเร็วก็ยังอาจติดอยู่ในวงจรซ้ำซาก ความผิดพลาดเดิมกลับมาทุกไม่กี่สัปดาห์ คนกลุ่มเดิมถูกเรียกตัว และตัวเลขเหตุขัดข้องดูดีเพราะการซ่อมแต่ละครั้งรวดเร็ว การจัดการปัญหาคือแนวปฏิบัติที่พาออกจากวงจรนั้น โดยมองข้ามเหตุขัดข้องแต่ละครั้ง ค้นหาสาเหตุที่อยู่เบื้องหลัง และทำให้สาเหตุนั้นถูกขจัดหรือควบคุมไว้ หัวข้อนี้ครอบคลุมตัวเลขที่บอกว่างานนั้นกำลังเกิดขึ้นหรือไม่ และได้ผลหรือไม่
มีสี่คำที่เป็นหัวใจของหัวข้อนี้ เหตุขัดข้อง (incident) คือการหยุดชะงักโดยไม่ได้วางแผนของบริการ หรือการลดลงของคุณภาพบริการ ตามที่กรอบแนวทาง ITIL ใช้คำนี้ (ดูหัวข้อ 3.3 “เวลาตอบสนองและเวลาแก้ไขเหตุขัดข้อง”) ปัญหา (problem) คือสาเหตุ หรือสาเหตุที่สงสัย ของเหตุขัดข้องตั้งแต่หนึ่งครั้งขึ้นไป ข้อผิดพลาดที่ทราบ (known error) คือปัญหาที่เข้าใจสาเหตุแล้วและมีการบันทึกวิธีแก้ไขชั่วคราวไว้ โดยเก็บในฐานข้อมูลข้อผิดพลาดที่ทราบ เพื่อให้ผู้ที่พบอาการนั้นในครั้งถัดไปค้นหาได้ วิธีแก้ไขชั่วคราว (workaround) ลดหรือหลีกเลี่ยงผลกระทบของเหตุขัดข้องหรือปัญหาโดยไม่ขจัดสาเหตุ ส่วนการแก้ไขถาวรคือการเปลี่ยนแปลงที่ขจัดสาเหตุ
การค้นหาสาเหตุเป็นหน้าที่ของการวิเคราะห์สาเหตุราก เทคนิคที่พบบ่อยได้แก่ ไฮวาย (five whys) แผนภาพอิชิกาวะ และแผนภูมิพาเรโต ซึ่งจัดอันดับสาเหตุตามความถี่ที่เกิดหรือความเสียหายที่ก่อ ระบบที่ซับซ้อนมักมีสาเหตุร่วมหลายประการและไม่มีผู้กระทำผิดเพียงรายเดียว ดังนั้นบันทึกปัญหาที่ดีจึงระบุปัจจัยที่เมื่อขจัดออกแล้วจะหยุดการเกิดซ้ำ และบอกว่าทีมมั่นใจเพียงใด
ตัวชี้วัดมีความสำคัญเพราะการจัดการปัญหามีกับดักด้านการรายงานอยู่ในตัว การเปิดบันทึกปัญหาทำได้ง่ายและให้ความรู้สึกว่าได้ผลงาน การปิดก็ทำได้ง่ายเช่นกัน เพราะปิดบันทึกได้ด้วยหมายเหตุเพียงข้อความเดียว ทั้งสองเหตุการณ์ไม่ได้แสดงว่าผู้ใช้ได้รับสิ่งที่ดีขึ้น ตัวชี้วัดที่ควรเฝ้าดูอยู่ปลายน้ำกว่านั้น ได้แก่ เหตุขัดข้องที่เชื่อมโยงกับปัญหาหยุดเกิดซ้ำหรือไม่ ผู้อยู่เวรเรียกฉุกเฉินใช้ข้อผิดพลาดที่ทราบจริงหรือไม่ และสาเหตุที่วินิจฉัยแล้วต้องรอการแก้ไขนานเท่าใด
มุมมองของ ITIL และมุมมองแบบคล่องตัวมาพบกันตรงนี้โดยไม่ขัดแย้งกันมากนัก ใน ITIL 4 การจัดการปัญหาเป็นแนวปฏิบัติภายในระบบคุณค่าของบริการ ใกล้ชิดกับการจัดการเหตุขัดข้อง การสนับสนุนการเปลี่ยนแปลง และการจัดการความรู้ ส่วนที่เทียบเคียงได้ในแนวทางแบบคล่องตัวคือสายธารของการแก้ไขเล็ก ๆ ที่อิงหลักฐานซึ่งไหลผ่านแบ็กล็อกของทีม การทบทวนย้อนหลังที่สังเกตเห็นรูปแบบ และนิสัยที่ถือว่างานด้านความน่าเชื่อถือเป็นงานผลิตภัณฑ์ตามปกติ มุมมองของ ITIL เน้นบันทึก ความเป็นเจ้าของ และข้อผิดพลาดที่ทราบ ขณะที่มุมมองแบบคล่องตัวเน้นชุดงานขนาดเล็กและข้อมูลป้อนกลับที่รวดเร็ว ทั้งสองต้องการให้เหตุขัดข้องซ้ำน้อยลง และผลลัพธ์นั้นคือตัวชี้วัดที่ควรวางไว้ตรงหน้าทุกคน
หัวข้อนี้ไม่ทวนนาฬิกาจับเวลาของเหตุขัดข้อง (ดูหัวข้อ 3.3 “เวลาตอบสนองและเวลาแก้ไขเหตุขัดข้อง”) หรือตัวชี้วัดเหตุขัดข้องรุนแรง (ดูหัวข้อ 3.4 “ตัวชี้วัดเหตุขัดข้องรุนแรง”) และกล่าวถึงการติดตามผลการทบทวนเฉพาะส่วนที่ป้อนเข้าสู่ปัญหา (ดูหัวข้อ 4.2 “ตัวชี้วัดการทบทวนหลังเหตุการณ์และการเรียนรู้”) งานค้างข้อผิดพลาดที่ทราบและแนวคิดที่กว้างกว่าของหนี้ทางเทคนิคอยู่ในหัวข้อ 4.6 “หนี้ทางเทคนิคและข้อผิดพลาดที่ทราบ” ส่วนในที่นี้เน้นที่บันทึกปัญหาและผลลัพธ์ที่บันทึกนั้นสร้างขึ้น ตัวชี้วัดการกู้คืนและความล้มเหลวที่อิงการติดตั้งใช้งานอยู่ในหัวข้อ 2.8 “ตัวชี้วัด DORA”
หลักการสำคัญ
- วัดการเกิดซ้ำ ไม่ใช่เอกสาร บททดสอบของการจัดการปัญหาคือเหตุขัดข้องที่เชื่อมโยงกันหยุดกลับมา จำนวนบันทึกที่เปิดและปิดอธิบายกิจกรรม และบอกผลลัพธ์ได้น้อย
- แยกสามช่วงเวลา การตรวจพบว่ามีรูปแบบอยู่ การระบุสาเหตุ และการขจัดสาเหตุ เป็นเหตุการณ์ที่ต่างกัน มีนาฬิกาจับเวลาต่างกันและเจ้าของต่างกัน การรวมเข้าด้วยกันซ่อนว่าความล่าช้าอยู่ที่ใด
- วิธีแก้ไขชั่วคราวเป็นขั้นตอน ไม่ใช่จุดจบ บันทึกไว้ ใช้งาน และติดตามว่าเป็นเพียงการป้องกันเดียวอยู่นานเท่าใด วิธีแก้ไขชั่วคราวที่อยู่มานานหลายปีคือหนี้ที่มีเจ้าของซึ่งไม่มีใครบอกได้ว่าเป็นใคร
- วางการแก้ไขไว้ที่ที่งานอยู่ การแก้ไขถาวรมักปรากฏเป็นการเปลี่ยนแปลงหรือรายการแบ็กล็อกที่ทีมผลิตภัณฑ์เป็นเจ้าของ จึงควรวัดในการไหลของงานของทีมเอง และแสดงให้ทีมที่เป็นเจ้าของบริการเห็น
- เชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหาตั้งแต่ต้นทาง ทุกตัวชี้วัดในที่นี้ขึ้นอยู่กับความเชื่อมโยงระหว่างเหตุขัดข้องกับปัญหา หากความเชื่อมโยงอ่อน ตัวเลขก็อ่อนตามไปด้วย
- ใช้การแจกแจงและกลุ่มรุ่นแทนค่าเฉลี่ย ระยะเวลาของปัญหายาวและเบ้ และบันทึกเก่าเพียงไม่กี่รายการครอบงำค่าเฉลี่ยทุกประเภท (ดูหัวข้อ 1.6 “ความรู้ด้านสถิติสำหรับตัวชี้วัดบริการ”)
- อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล ปัญหาเป็นคุณสมบัติของระบบ ตารางปัญหาที่ปิดต่อนักวิเคราะห์เปลี่ยนการสืบสวนให้เป็นโควตา
นิยามตัวชี้วัด
นาฬิกาจับเวลาทั้งหมดใช้ตราเวลาของบันทึกปัญหา บันทึกเหตุขัดข้องที่เชื่อมโยง และการเปลี่ยนแปลงหรือรายการแบ็กล็อกที่เชื่อมโยง เว้นแต่แถวใดระบุไว้เป็นอย่างอื่น ปัญหาจะนับตามบริการและตามทีมเจ้าของ และไม่รวมบันทึกที่ถูกรวมหรือซ้ำ เปอร์เซ็นไทล์เป็นที่นิยมมากกว่าค่าเฉลี่ยสำหรับทุกระยะเวลา ตัวเลขในตัวอย่างของหัวข้อนี้เป็นตัวเลขเพื่อประกอบภาพ
| ตัวชี้วัด | นิยาม | สูตร | หน่วย | แหล่งข้อมูล | แนวปฏิบัติ ITIL | ส่วนที่เทียบเคียงได้แบบคล่องตัว | ความถี่ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ปัญหาที่เปิดและปิด | การไหลของบันทึกปัญหาเข้าและออกจากสถานะเปิด แยกตามบริการ | จำนวนที่เปิดในช่วงเวลาและจำนวนที่ปิดในช่วงเวลา แยกตามรหัสการปิดแต่ละแบบ (แก้ไขแล้ว ยอมรับความเสี่ยง ซ้ำ ทำซ้ำไม่ได้) บันทึกซ้ำแสดงไว้แต่ไม่นับรวมใน “แก้ไขแล้ว” | จำนวนต่อช่วงเวลา | บันทึกปัญหาใน ITSM | การจัดการปัญหา | ปริมาณงานเข้าและผ่านของแบ็กล็อก | รายเดือน |
| อายุของแบ็กล็อกปัญหา | ปัญหาที่ยังเปิดอยู่รอคอยมานานเท่าใด | สำหรับแต่ละปัญหาที่เปิดอยู่ วันที่ถ่ายภาพข้อมูลลบด้วยวันที่สร้างบันทึก รายงานค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของปัญหาที่เปิดอยู่ และรายการที่เก่าที่สุด แยกตามลำดับความสำคัญ | วัน | บันทึกปัญหาใน ITSM | การจัดการปัญหา | อายุของรายการงานบนบอร์ด | รายเดือน |
| อัตราการเชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหา | สัดส่วนเหตุขัดข้องที่ชี้ไปยังปัญหาหรือข้อผิดพลาดที่ทราบ ในกรณีที่คาดว่าควรมี | เหตุขัดข้องในช่วงเวลาที่มีปัญหาหรือข้อผิดพลาดที่ทราบเชื่อมโยงอยู่ / เหตุขัดข้องในช่วงเวลาที่มีลำดับความสำคัญสูงหรือสูงกว่า หรือถูกเปิดซ้ำ หรืออยู่ในหมวดหมู่ที่เกิดซ้ำ เหตุขัดข้องที่ปิดเป็นความผิดพลาดของผู้ใช้หรือซ้ำจะไม่นับรวม | เปอร์เซ็นต์ | บันทึกเหตุขัดข้องและปัญหาใน ITSM | การจัดการเหตุขัดข้อง การจัดการปัญหา | การสังเกตรูปแบบในการทบทวนย้อนหลัง | รายเดือน |
| เวลาจนถึงสาเหตุราก | ปัญหาที่วินิจฉัยใช้เวลานานเท่าใดจึงได้สาเหตุที่บันทึกไว้ | นาฬิกาเริ่มเมื่อสร้างบันทึกปัญหา และหยุดเมื่อบันทึกสาเหตุและมีบุคคลที่สองทบทวนแล้ว ปัญหาที่ปิดโดยไม่มีสาเหตุจะไม่นับรวมและนับแยกต่างหาก รายงานค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 | วัน | บันทึกปัญหาใน ITSM และบันทึกการตรวจสอบ | การจัดการปัญหา | ช่วงเวลาจำกัดสำหรับการสำรวจหรือการสืบสวน | รายเดือน |
| อัตราการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำ | ข้อผิดพลาดที่ทราบถูกนำมาใช้บ่อยเพียงใดเมื่อมีเหตุขัดข้องเข้ามา | เหตุขัดข้องที่แก้ไขด้วยข้อผิดพลาดที่ทราบหรือวิธีแก้ไขชั่วคราวที่เชื่อมโยง / เหตุขัดข้องในช่วงเวลาที่อาการตรงกับข้อผิดพลาดที่ทราบซึ่งมีอยู่ในขณะนั้น เหตุขัดข้องที่ไม่มีข้อผิดพลาดที่ทราบตรงกันจะไม่นับรวม | เปอร์เซ็นต์ | การเชื่อมโยงเหตุขัดข้องใน ITSM การใช้บทความความรู้ | การจัดการความรู้ การจัดการปัญหา | การใช้คู่มือปฏิบัติของทีม | รายเดือน |
| เวลาจนถึงการแก้ไขถาวร | ปัญหาตกอยู่ในความเสี่ยงนานเท่าใด ตั้งแต่การวินิจฉัยจนถึงการแก้ไขที่ทำงานในระบบจริง | นาฬิกาเริ่มเมื่อบันทึกสาเหตุ และหยุดเมื่อการเปลี่ยนแปลงเพื่อแก้ไขที่เชื่อมโยงถูกดำเนินการและยืนยันแล้ว ปัญหาที่ปิดเป็นการยอมรับความเสี่ยงจะไม่นับรวมและนับแยกต่างหาก รายงานค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 | วัน | บันทึกปัญหา บันทึกการเปลี่ยนแปลง หรือเหตุการณ์การติดตั้งใช้งานของไปป์ไลน์ | การจัดการปัญหา การสนับสนุนการเปลี่ยนแปลง | รอบเวลาของรายการแก้ไข | รายเดือน |
| อัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข | สัดส่วนปัญหาที่แก้ไขแล้วซึ่งอาการที่เชื่อมโยงกลับมาอีก | ปัญหาที่ปิดเป็นแก้ไขแล้วในไตรมาสของกลุ่มรุ่นซึ่งมีเหตุขัดข้องใหม่ที่ตรงกันภายใน 90 วันหลังการแก้ไขใช้งานจริง / ปัญหาที่ปิดเป็นแก้ไขแล้วในไตรมาสนั้น ช่วง 90 วันเป็นเพียงตัวอย่างและระบุไว้บนแผนภูมิ | เปอร์เซ็นต์ | บันทึกเหตุขัดข้องและปัญหาใน ITSM เหตุการณ์การติดตั้งใช้งาน | การจัดการปัญหา การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง | อัตราข้อบกพร่องที่หลุดรอดหรือการถดถอย | รายไตรมาส |
| สัดส่วนที่มีเพียงวิธีแก้ไขชั่วคราว | สัดส่วนปัญหาที่ทราบซึ่งได้รับการป้องกันด้วยวิธีแก้ไขชั่วคราวเท่านั้น | ปัญหาที่เปิดอยู่ในสถานะข้อผิดพลาดที่ทราบโดยไม่มีการกำหนดการแก้ไข / ปัญหาที่เปิดอยู่ในสถานะข้อผิดพลาดที่ทราบ ปัญหาที่ยอมรับความเสี่ยงซึ่งมีเจ้าของที่ระบุชื่อและวันทบทวนจะแสดงเป็นกลุ่มแยกต่างหาก | เปอร์เซ็นต์ | บันทึกปัญหาใน ITSM | การจัดการปัญหา การจัดการความเสี่ยง | ทะเบียนหนี้ทางเทคนิค | รายเดือน |
ช่วง 90 วัน กฎการจับคู่อาการ และนิยามของคำว่า “คาดว่าควรมี” ในอัตราการเชื่อมโยง เป็นเพียงตัวอย่าง ทีมเลือกค่าที่เหมาะกับบริการของตนและบันทึกไว้ในทะเบียนตัวชี้วัด (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”) การนับปัญหาที่ปิดเป็น “แก้ไขแล้ว” แยกจากรหัสการปิดอื่นช่วยให้คู่ตัวเลขที่เปิดและปิดซื่อสัตย์
ข้อเสนอแนะ
ตัดสินใจว่าอะไรนับเป็นปัญหา
1. เปิดปัญหาตามหลักฐาน และบอกว่าหลักฐานคืออะไร ตัวกระตุ้นที่ดีได้แก่ เหตุขัดข้องซ้ำที่มีอาการเดียวกัน เหตุขัดข้องรุนแรงที่ไม่ทราบสาเหตุ แนวโน้มที่พบในการทบทวน หรือความเสี่ยงที่สังเกตเห็นก่อนเกิดเหตุขัดข้องใด ๆ เขียนตัวกระตุ้นไว้ในบันทึก เช่น “เหตุขัดข้องห้าครั้งในหกสัปดาห์ที่เชื่อมโยงกับบริการเดียวกัน” หากเหตุขัดข้องผิดปกติทุกครั้งกลายเป็นบันทึกปัญหา แบ็กล็อกจะเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวนและไม่มีใครอ่าน
2. ใช้ชุดรหัสการปิดที่เล็กและใช้ร่วมกัน แก้ไขแล้ว ยอมรับความเสี่ยง ซ้ำ ทำซ้ำไม่ได้ และรวมแล้ว เพียงพอสำหรับทีมส่วนใหญ่ แต่ละรหัสมีความหมายหนึ่งประโยคและมีเจ้าของที่ใช้รหัสนั้นได้ สัดส่วนของรหัสการปิดให้ข้อมูลมากกว่าจำนวนที่ปิด เพราะแสดงว่างานจำนวนเท่าใดขจัดสาเหตุได้ และจำนวนเท่าใดจบลงโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง
เชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหาตั้งแต่ต้นทาง
3. ทำให้การเชื่อมโยงเป็นขั้นตอนหนึ่งในการปิดเหตุขัดข้อง ขอให้ผู้แก้ไขเชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหา ข้อผิดพลาดที่ทราบ หรือ “ไม่พบ” ก่อนปิด ให้เครื่องมือเสนอรายการที่ตรงกันเมื่อทำได้ และให้คนเป็นผู้ตัดสินใจ การเชื่อมโยงที่ทำหลายสัปดาห์ต่อมาในการจัดการรวบยอดนั้นเชื่อถือไม่ได้ (ดูหัวข้อ 1.5 “แหล่งข้อมูลและการติดตั้งเครื่องมือวัด”)
4. ตกลงวิธีจับคู่อาการ การเกิดซ้ำขึ้นอยู่กับการตัดสินว่าเหตุขัดข้องสองครั้ง “เหมือนกัน” เมื่อใด อนุกรมวิธานสาเหตุและอาการแบบสั้นพร้อมนิยามและตัวอย่างดีกว่าข้อความอิสระ ทบทวนตัวอย่างของการจับคู่ทุกไตรมาส เพราะการจับคู่ผิดพลาดทั้งสองทิศทางทำให้อัตราการเกิดซ้ำเอนเอียง
5. ให้การทบทวนรูปแบบป้อนเข้าสู่รายการปัญหา การทบทวนหมวดหมู่เหตุขัดข้องรายเดือน แยกตามบริการและด้วยแผนภูมิพาเรโต แสดงว่าสาเหตุเพียงไม่กี่อย่างก่อความเจ็บปวดส่วนใหญ่ ใช้การทบทวนนี้เพื่อเปิดปัญหาและจัดลำดับความสำคัญ และส่งสาเหตุที่เกิดซ้ำจากการทบทวนเหตุขัดข้องรุนแรงเข้าสู่รายการเดียวกัน (ดูหัวข้อ 3.2 “ปริมาณและลำดับความสำคัญของเหตุขัดข้อง”)
วัดความล่าช้าทั้งสามช่วง
6. จับเวลาแต่ละขั้นตอนแยกกัน วัดจากการสร้างบันทึกถึงสาเหตุที่บันทึกไว้ และจากสาเหตุที่บันทึกไว้ถึงการแก้ไขที่ทำงานในระบบจริง ความล่าช้าช่วงแรกชี้ไปที่ศักยภาพในการสืบสวน การเข้าถึงข้อมูล และทักษะ ช่วงที่สองชี้ไปที่การจัดลำดับความสำคัญ กระบวนการเปลี่ยนแปลง และงานฟีเจอร์ที่แย่งทรัพยากร “เวลาในการปิดปัญหา” ค่าเดียวผสมทั้งสองเข้าด้วยกันและไม่ทำให้ใครเห็นการดำเนินการที่ชัดเจน
7. รายงานรายการที่เก่า แสดงค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของอายุปัญหาที่เปิดอยู่ และระบุรายการที่เก่าที่สุดแยกตามบริการ บันทึกที่เก่าหลายปีเพียงไม่กี่รายการจะเปลี่ยนค่าเฉลี่ยและบอกอะไรได้น้อย ส่วนรายการที่เก่าที่สุดเชิญชวนให้ตัดสินใจ คือแก้ไข ยอมรับความเสี่ยงโดยมีเจ้าของที่ระบุชื่อและวันทบทวน หรือปิดพร้อมเหตุผล
นำการแก้ไขเข้าสู่การไหลของงานตามปกติ
8. ถือว่าการแก้ไขถาวรเป็นรายการแบ็กล็อกที่มีเจ้าของและวันที่ เชื่อมโยงปัญหากับการเปลี่ยนแปลงหรือรายการงานที่ดำเนินการแก้ไข และแสดงการแก้ไขบนบอร์ดเดียวกับงานฟีเจอร์ จัดลำดับความสำคัญด้วยกฎที่ตกลงกัน เช่น การชั่งน้ำหนักต้นทุนของเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำเทียบกับแรงที่ต้องใช้แก้ไข เมื่อการแก้ไขต้องใช้การเปลี่ยนแปลง เส้นทางการเปลี่ยนแปลงมาตรฐานควรรวดเร็วสำหรับการแก้ไขที่มีความเสี่ยงต่ำ (ดูหัวข้อ 4.3 “ตัวชี้วัดการสนับสนุนการเปลี่ยนแปลง”)
9. ขอวิธีแก้ไขชั่วคราวและวันสิ้นสุดพร้อมกัน วิธีแก้ไขชั่วคราวซื้อเวลา บันทึกเป็นข้อผิดพลาดที่ทราบ ทดสอบว่าทีมเวรเรียกฉุกเฉินค้นหาและใช้งานได้ และกำหนดวันทบทวนสำหรับการแก้ไข สัดส่วนที่มีเพียงวิธีแก้ไขชั่วคราวจะกลายเป็นรายการของการตัดสินใจ ไม่ใช่กองหนี้ที่เงียบงัน (ดูหัวข้อ 4.6 “หนี้ทางเทคนิคและข้อผิดพลาดที่ทราบ”)
ตรวจสอบว่าการแก้ไขได้ผล
10. ติดตามทุกการแก้ไขด้วยช่วงเวลาการเกิดซ้ำ หลังการแก้ไขใช้งานจริง ให้เฝ้าดูเหตุขัดข้องที่ตรงกันตลอดช่วงเวลาที่กำหนด และรายงานสัดส่วนของการแก้ไขที่คงอยู่ได้ตามกลุ่มรุ่นรายไตรมาส การเกิดซ้ำเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดกับตัวชี้วัดผลลัพธ์ของแนวปฏิบัตินี้ หากสูง ให้ถามว่าพบสาเหตุจริงหรือเพียงปัจจัยร่วม แล้วเปิดการวิเคราะห์ใหม่
11. วัดการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำในที่ที่ผู้ตอบสนองทำงาน นับว่ามีการใช้ข้อผิดพลาดที่ทราบหรือวิธีแก้ไขชั่วคราวของมันบ่อยเพียงใดเมื่อมีเหตุขัดข้องที่ตรงกันเข้ามา อัตราการนำกลับมาใช้ซ้ำที่ต่ำทั้งที่มีข้อผิดพลาดที่ทราบมากมักหมายความว่ารายการค้นหายาก ล้าสมัย หรือเขียนสำหรับนักวิเคราะห์แทนที่จะเป็นผู้ตอบสนอง ควรแก้ไขบทความและตำแหน่งที่วางก่อนเพิ่มรายการอีก (ดูหัวข้อ 3.6 “ตัวชี้วัดการจัดการความรู้”)
รักษาความซื่อตรงของตัวเลข
12. แสดงกลุ่มรุ่นและข้อควรระวังไว้ข้างทุกแผนภูมิ บันทึกนิยาม สัดส่วนรหัสการปิด และการเปลี่ยนกฎใด ๆ ไว้บนแผนภูมิเอง กลุ่มรุ่นรายไตรมาสของปัญหาที่แก้ไขแล้วแสดงการเกิดซ้ำโดยไม่ปะปนงานเก่าและงานใหม่ จับคู่ทุกตัวเลขนับกับตัวชี้วัดผลลัพธ์ เพื่อไม่ให้ตัวเลขใดอยู่โดยลำพัง (ดูหัวข้อ 1.2 “กฎของกูดฮาร์ตและจิตวิทยาของตัวชี้วัด”)
ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน
| ตัวชี้วัด | วิธีที่ถูกบิดเบือน | ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่กัน |
|---|---|---|
| ปัญหาที่เปิดและปิด | เปิดบันทึกเล็กน้อยจำนวนมาก แยกปัญหาเดียวเป็นหลายรายการ ปิดบันทึกเป็นซ้ำหรือ “ทำซ้ำไม่ได้” เพื่อเคลียร์รายการ | สัดส่วนรหัสการปิด อัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข ตัวอย่างบันทึกที่ปิดแล้วซึ่งอ่านทุกไตรมาส |
| อายุของแบ็กล็อกปัญหา | ปิดบันทึกที่เก่าที่สุดโดยไม่แก้ไข เปิดใหม่เป็นบันทึกใหม่เพื่อรีเซ็ตนาฬิกา จัดประเภทปัญหาใหม่เป็นคำขอ | เชื่อมโยงบันทึกใหม่กับบันทึกต้นฉบับและรายงานอายุจากบันทึกแรก รายการการปิดแยกตามเหตุผล การทบทวนการยอมรับความเสี่ยง |
| อัตราการเชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหา | เชื่อมโยงทุกเหตุขัดข้องกับปัญหาแบบรวม ๆ ที่คลุมเครือเพื่อเพิ่มอัตรา | สัดส่วนของการเชื่อมโยงที่ชี้ไปยังห้าปัญหาที่ใหญ่ที่สุด ตัวอย่างการเชื่อมโยงที่ตรวจสอบว่าตรงกันจริง การเกิดซ้ำของอาการที่เชื่อมโยง |
| เวลาจนถึงสาเหตุราก | บันทึกสาเหตุที่รวดเร็วและตื้นเพื่อหยุดนาฬิกา ระบุว่า “ความผิดพลาดของมนุษย์” ข้ามผู้ทบทวนคนที่สอง | อัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข อนุกรมวิธานสาเหตุที่ไม่ยอมรับ “ความผิดพลาดของมนุษย์” เพียงอย่างเดียว การทบทวนตัวอย่างสาเหตุเทียบกับหลักฐาน |
| อัตราการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำ | นับการเชื่อมโยงที่เพิ่มหลังปิดเหตุขัดข้อง เพิ่มข้อผิดพลาดที่ทราบให้ทุกเหตุขัดข้องของบริการ | เวลาระหว่างการปิดเหตุขัดข้องกับการเชื่อมโยง ข้อมูลป้อนกลับจากผู้ตอบสนองว่ารายการช่วยได้หรือไม่ การทบทวนรายการที่ไม่ได้ใช้ใน 90 วัน |
| เวลาจนถึงการแก้ไขถาวร | ทำเครื่องหมายว่าการเปลี่ยนแปลงดำเนินการแล้วก่อนยืนยันการแก้ไข ปิดเป็นยอมรับความเสี่ยงเพื่อหลีกเลี่ยงงาน | อัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข รายการยอมรับความเสี่ยงพร้อมเจ้าของและวันทบทวน ขั้นตอนการยืนยันก่อนหยุดนาฬิกา |
| อัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข | นิยามอาการให้แคบจนการเกิดซ้ำไม่ตรงกัน ขยายช่วงเวลาปิดเพื่อให้การแก้ไขตกในกลุ่มรุ่นก่อนหน้า ชะลอการเชื่อมโยง | อนุกรมวิธานสาเหตุที่ผู้อยู่นอกทีมเจ้าของทบทวน อัตราการเชื่อมโยงเหตุขัดข้อง ช่วงเวลาคงที่ที่ระบุไว้ล่วงหน้า |
| สัดส่วนที่มีเพียงวิธีแก้ไขชั่วคราว | กำหนดการแก้ไขตัวแทนโดยไม่มีวันที่จริง ย้ายปัญหาไปเป็นการยอมรับความเสี่ยง ลดลำดับความสำคัญของปัญหา | อายุของการแก้ไขที่กำหนดไว้และเลื่อนออกไป รายการยอมรับความเสี่ยงที่ทบทวนโดยเจ้าของระดับผู้บริหารที่ระบุชื่อ ต้นทุนเหตุขัดข้องซ้ำแยกตามปัญหา |
การอ่านค่าที่ดีดูเงียบและค่อนข้างน่าเบื่อ จำนวนที่เปิดและปิดใกล้เคียงกัน ปัญหาที่เปิดอยู่เก่าที่สุดแต่ละรายการมีการตัดสินใจที่บันทึกไว้ สัดส่วนของการแก้ไขที่คงอยู่ได้สูงและเส้นกลุ่มรุ่นคงที่ และผู้ที่พบอาการใช้ข้อผิดพลาดที่ทราบ รูปแบบที่ควรเตือนคือจำนวนปิดที่ยาวและเรียบร้อย ควบคู่กับเหตุขัดข้องที่กลับมาซ้ำ เมื่อตัวเลขกิจกรรมดูยอดเยี่ยมแต่ผู้ใช้ยังเจอความผิดพลาดเดิม ให้เชื่อผู้ใช้
ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย
| แนวทาง | จุดแข็ง | จุดอ่อน |
|---|---|---|
| บันทึกปัญหาอย่างเป็นทางการสำหรับเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำและรุนแรง | เจ้าของ ประวัติ และความเชื่อมโยงกับการแก้ไขชัดเจน รองรับการตรวจสอบ | ภาระของกระบวนการ บันทึกอาจล้าสมัย |
| แก้ไขสาเหตุภายในแบ็กล็อกของทีมโดยไม่มีบันทึกปัญหา | รวดเร็ว เบา ใกล้ชิดกับงาน | มองไม่เห็นรูปแบบข้ามทีม ไม่มีข้อผิดพลาดที่ทราบร่วมกัน |
| รหัสการปิดที่เข้มงวดและกลุ่มรุ่นรายไตรมาส | มุมมองผลลัพธ์ที่ซื่อตรง ต้านทานตัวเลขที่ดูเรียบร้อยเกินจริง | อ่านช้ากว่า ต้องมีวินัยในการป้อนข้อมูล |
| นับปัญหาที่ปิดเป็นเป้าหมาย | อธิบายและทำแผนภูมิง่าย | ชวนให้ปิดเพื่อให้ได้จำนวน ให้รางวัลปัญหาเล็ก |
| ติดตามการเกิดซ้ำของปัญหาที่แก้ไขแล้ว | ตัวชี้วัดที่ใกล้เคียงที่สุดว่าได้ผลหรือไม่ | ต้องจับคู่อาการได้ดีและมีช่วงเวลายาวพอ |
| ติดตามการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำ | แสดงว่าความรู้ช่วยผู้ตอบสนองหรือไม่ | ขึ้นอยู่กับการที่ผู้ตอบสนองเชื่อมโยงรายการ บิดเบือนได้ |
ทีมที่แก้ไขสาเหตุได้รวดเร็วภายในแบ็กล็อกของตนเองควรบันทึกสาเหตุไว้ในที่ที่องค์กรในวงกว้างมองเห็น เพื่อให้ทีมอื่นที่พบอาการเดียวกันได้ประโยชน์ ควรลงทุนก่อนกับความเชื่อมโยงระหว่างเหตุขัดข้องกับปัญหา และช่วงเวลาการเกิดซ้ำ สองส่วนนี้ทำให้ตัวชี้วัดอื่นทั้งหมดตีความได้
คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม
1. เหตุขัดข้องสามรายการใดที่เราซ่อมบ่อยที่สุดในไตรมาสที่ผ่านมา และอะไรขัดขวางไม่ให้เราแก้ไขสาเหตุ ระบุรายการเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำจากเซอร์วิสเดสก์หรือเครื่องมือเหตุขัดข้อง และเรียงตามจำนวนครั้งที่เกิด สำหรับแต่ละรายการ ให้ถามว่าอุปสรรคคืออะไร ได้แก่ ไม่มีเวลาสืบสวน ไม่มีสาเหตุที่ตกลงกัน การแก้ไขที่แย่งทรัพยากรกับฟีเจอร์ หรือการแก้ไขที่ต้องพึ่งทีมอื่น ผู้อำนวยความสะดวกควรมองหาอุปสรรคที่ซ้ำกันทั้งสามรายการ เพราะชี้ไปที่การแก้ไขระดับระบบมากกว่าระดับเทคนิค
2. เมื่อเราเชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหา ใครเป็นผู้ทำ เมื่อใด และเรารู้ได้อย่างไรว่าเป็นปัญหาที่ถูกต้อง ไล่ดูเหตุขัดข้องล่าสุดหนึ่งรายการตั้งแต่การปิดจนถึงการเชื่อมโยง สังเกตว่าการเชื่อมโยงทำระหว่างเหตุขัดข้อง ตอนปิด หรือในการเก็บกวาดภายหลัง ทบทวนตัวอย่างการเชื่อมโยงจำนวนเล็กน้อยร่วมกันว่าตรงกันจริงหรือไม่ ตกลงการเปลี่ยนแปลงหนึ่งอย่างที่ทำให้การเชื่อมโยงง่ายขึ้นหรือเชื่อถือได้มากขึ้น
3. สาเหตุที่วินิจฉัยแล้วต้องรอการแก้ไขนานเท่าใด และใครเป็นผู้ตัดสินลำดับ นำปัญหาที่มีสาเหตุบันทึกไว้มาดูเวลาตั้งแต่การวินิจฉัย ถามว่าใครจัดลำดับความสำคัญและใช้กฎอะไร การอภิปรายมักแสดงว่าความล่าช้าคือคิวที่อยู่หน้าแบ็กล็อกผลิตภัณฑ์ ไม่ใช่ความยากทางเทคนิค ตกลงว่าจะเปรียบเทียบการแก้ไขปัญหากับงานฟีเจอร์อย่างไร
4. วิธีแก้ไขชั่วคราวที่เก่าที่สุดของเราคืออะไร และเราจะสูญเสียอะไรหากเก็บไว้อีกหนึ่งปี ระบุวิธีแก้ไขชั่วคราวสามรายการที่อยู่นานที่สุดและต้นทุนด้านแรงงานด้วยมือ ความเสี่ยง และความรู้ของคนที่ยังจำได้ ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากคนที่รู้วิธีแก้ไขชั่วคราวไม่อยู่ ตัดสินใจสำหรับแต่ละรายการว่าจะแก้ไข ยอมรับความเสี่ยงโดยมีเจ้าของและวันทบทวน หรือเลิกให้บริการ
5. หากปัญหาที่แก้ไขแล้วกลับมา เรารู้หรือไม่ และรู้เร็วเพียงใด ถามว่าจะสังเกตเห็นอาการที่กลับมาได้อย่างไรและใครจะเปิดการวิเคราะห์ใหม่ อภิปรายว่าช่วงเวลาการเกิดซ้ำยาวพอสำหรับความล้มเหลวประเภทนั้นหรือไม่ ผู้อำนวยความสะดวกควรช่วยกลุ่มตกลงช่วงเวลาและกฎการจับคู่ และตัดสินใจว่าทีมใดทบทวนการจับคู่ เพื่อไม่ให้ทีมเจ้าของตรวจงานของตนเอง
6. ผู้อยู่เวรเรียกฉุกเฉินใช้ข้อผิดพลาดที่ทราบของเราหรือไม่ และอะไรจะทำให้พวกเขาหยิบมาใช้ ถามผู้ตอบสนองว่าค้นหาข้อผิดพลาดที่ทราบครั้งล่าสุดเมื่อใดและพบอะไร ดูว่ารายการอยู่ที่ใด ตั้งชื่ออย่างไร และบอกหรือไม่ว่าควรทำอะไรก่อน เลือกหนึ่งรายการมาเขียนใหม่ร่วมกับผู้ตอบสนองและทดสอบในสัปดาห์เวรเรียกฉุกเฉินถัดไป
สี่มุมมอง
ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ
ทีมส่งมอบเป็นเจ้าของการแก้ไขถาวรส่วนใหญ่ และรู้สึกถึงแรงดึงของงานฟีเจอร์ ทีมได้ประโยชน์จากการเห็นต้นทุนเหตุขัดข้องของความผิดพลาดที่เกิดซ้ำเทียบกับแรงที่ต้องใช้แก้ไข และจากการมีที่วางรายการแก้ไขในแบ็กล็อกอย่างชัดเจน ควรต้านทานการมองงานปัญหาว่าเป็นการขัดจังหวะ แต่สำรองสัดส่วนศักยภาพที่มองเห็นได้ไว้ให้แทน การทบทวนย้อนหลังเป็นที่ตามธรรมชาติสำหรับสังเกตรูปแบบและเปิดปัญหา (ดูหัวข้อ 2.1 “การวัดการไหลของงาน”)
ทีมบริการและปฏิบัติการ
ทีมปฏิบัติการเห็นอาการซ้ำก่อนและแบกรับต้นทุนในรูปของการถูกเรียกตัวและงานด้วยมือ ทีมเก็บบันทึกปัญหาและข้อผิดพลาดที่ทราบ ดำเนินการทบทวนรูปแบบ และตรวจสอบว่ามีการเชื่อมโยง ความเสี่ยงของทีมคือการใช้แรงไปกับบันทึกแทนการขจัดสาเหตุ ควรรักษารหัสการปิดให้เล็ก ทำให้ข้อผิดพลาดที่ทราบเป็นสิ่งแรกที่ผู้ตอบสนองเห็น และส่งต่อการแก้ไขให้ทีมเจ้าของพร้อมหลักฐานแนบ
ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล
ผู้นำตัดสินว่างานด้านความน่าเชื่อถือจะชนะงานฟีเจอร์หรือไม่ และกำหนดแรงจูงใจต่อสิ่งที่ถูกบันทึก ควรขอการเกิดซ้ำตามกลุ่มรุ่นและปัญหาที่เปิดอยู่เก่าที่สุดก่อนขอจำนวน และถือว่าการยอมรับความเสี่ยงเป็นการตัดสินใจที่ต้องมีเจ้าของที่ระบุชื่อและวันทบทวน การรายงานแบ็กล็อกที่ลดลงโดยไม่มีการเกิดซ้ำเป็นการให้รางวัลแก่การปิด การกำกับดูแลควรดูแนวโน้มและการตัดสินใจ ไม่ใช่ตารางจัดอันดับทีม (ดูหัวข้อ 4.6 “หนี้ทางเทคนิคและข้อผิดพลาดที่ทราบ”)
ลูกค้าและผู้ใช้
ผู้ใช้ตัดสินการจัดการปัญหาด้วยสิ่งเดียว คือสิ่งเดิมยังผิดพลาดอยู่หรือไม่ ผู้ใช้ไม่เห็นบันทึกปัญหา และไม่สนใจว่าปิดไปกี่รายการ เมื่อข้อตกลงอนุญาต ควรแจ้งลูกค้าเกี่ยวกับปัญหาที่ทราบ วิธีแก้ไขชั่วคราว และวันที่คาดว่าจะแก้ไขได้ แล้วรายงานกลับเมื่อการแก้ไขเสร็จสิ้น การแก้ไขที่ประกาศและส่งมอบจริงสร้างความไว้วางใจได้มากกว่าการแก้ไขอย่างเงียบ ๆ
ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว
แผนกไอทีของโรงพยาบาลระดับภูมิภาคแห่งหนึ่งสนับสนุนแอปพลิเคชันจัดตารางทางคลินิกที่หอผู้ป่วยและคลินิกผู้ป่วยนอกใช้ ทีมผลิตภัณฑ์สร้างและดำเนินการแอปพลิเคชัน ทีมโครงสร้างพื้นฐานดูแลแพลตฟอร์ม และเซอร์วิสเดสก์รับสายโทรศัพท์ ตัวเลขทั้งหมดในตัวอย่างนี้เป็นตัวเลขเพื่อประกอบภาพ
ในการทบทวนรายไตรมาส หัวหน้าแผนกสังเกตว่าแดชบอร์ดปัญหาดูยอดเยี่ยม คือปิดปัญหา 46 รายการเทียบกับเปิด 31 รายการ และปัญหาที่เปิดอยู่เก่าที่สุดอายุ 140 วัน แต่ผู้จัดการหอผู้ป่วยยังบ่นว่าหน้าจอตารางค้างตอนเปลี่ยนกะ เจ้าของบริการขอดูอัตราการเชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหาและอัตราการเกิดซ้ำหลังการแก้ไข ซึ่งยังไม่อยู่บนแดชบอร์ด
ข้อมูลเล่าเรื่องที่แตกต่างออกไป สัดส่วนรหัสการปิดแสดงว่า 22 จาก 46 รายการที่ปิดเป็น “ทำซ้ำไม่ได้” หรือ “ซ้ำ” อัตราการเชื่อมโยงสำหรับเหตุขัดข้องลำดับความสำคัญสูงอยู่ที่ 38 เปอร์เซ็นต์ เหตุขัดข้องหน้าจอค้างถูกบันทึกในสี่หมวดหมู่ จึงมองไม่เห็นรูปแบบ เมื่อเชื่อมโยงตัวอย่างเหตุขัดข้อง 30 รายการใหม่ด้วยมือ 17 รายการชี้ไปที่สาเหตุเดียว คือการล็อกฐานข้อมูลที่งานกลางคืนถือไว้ซึ่งทำงานเกินเวลาเข้าไปในกะเช้า การเกิดซ้ำของปัญหาที่แก้ไขในไตรมาสก่อนหน้าอยู่ที่ 27 เปอร์เซ็นต์ สูงกว่าที่ใครคาดไว้
ทีมตัดสินใจสามข้อ ข้อแรก อนุกรมวิธานสาเหตุและอาการเพิ่มรายการ “หน้าจอตารางค้าง” และการเชื่อมโยงกับปัญหาหรือ “ไม่พบ” กลายเป็นขั้นตอนที่ต้องทำเมื่อปิดเหตุขัดข้อง ข้อสอง ปัญหางานกลางคืนย้ายจากแบ็กล็อกโครงสร้างพื้นฐานไปอยู่บนบอร์ดของทีมผลิตภัณฑ์พร้อมเจ้าของและวันที่เป้าหมาย และวิธีแก้ไขชั่วคราว (การรีสตาร์ตตามกำหนดหลังงานเสร็จ) ถูกบันทึกเป็นข้อผิดพลาดที่ทราบและทดสอบกับเซอร์วิสเดสก์ ข้อสาม แดชบอร์ดแทนที่จำนวนที่ปิดด้วยตัวเลขสามตัว ได้แก่ สัดส่วนของการแก้ไขที่คงอยู่ได้หลัง 90 วัน ค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของเวลาจากสาเหตุที่บันทึกไว้ถึงการแก้ไข และปัญหาที่เปิดอยู่เก่าที่สุดพร้อมการตัดสินใจของแต่ละรายการ
แปดสัปดาห์ต่อมา การล็อกถูกขจัดด้วยการเปลี่ยนแปลงงาน เหตุขัดข้องในหมวดหน้าจอค้างลดจากประมาณเก้าครั้งต่อเดือนเหลือสองครั้ง และการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำเพิ่มเป็น 71 เปอร์เซ็นต์สำหรับอาการที่เหลือ ส่วนใหญ่เพราะเซอร์วิสเดสก์ค้นพบรายการรีสตาร์ตแล้ว ความเสี่ยงของการบิดเบือนที่ทีมจับได้อยู่ในนิสัยเดิมของทีมเอง คือการปิดบันทึกเป็น “ทำซ้ำไม่ได้” เมื่อเหตุขัดข้องเกิดนอกเวลาทำการ ปัจจุบันสัดส่วนรหัสการปิด ตัวอย่างบันทึกที่ปิดแล้วซึ่งอ่านทุกไตรมาส และกลุ่มรุ่นการเกิดซ้ำทำหน้าที่เป็นมาตรการป้องกัน ไม่มีใครถูกจัดอันดับ และการทบทวนระบุบริการและการตัดสินใจ ไม่ใช่นักวิเคราะห์
มุมมองตามประเภทองค์กร
สตาร์ตอัป มักไม่มีกระบวนการปัญหาแยกต่างหาก ทีมแก้ไขสาเหตุโดยตรง และความเสี่ยงคือไม่มีใครจำได้ว่าเพราะเหตุใด เก็บรายการเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำและสาเหตุไว้หนึ่งหน้า เชื่อมโยงการแก้ไขกับตัวติดตามงาน และทบทวนรายการทุกเดือน วัดการเกิดซ้ำและอายุของรายการที่เก่าที่สุด ข้ามรหัสการปิดอย่างเป็นทางการไปก่อนจนกว่าทีมจะเติบโต
ธุรกิจขนาดเล็ก เจ้าหน้าที่ไอทีคนเดียวหรือผู้ให้บริการที่มีการจัดการอาจดูแลทุกอย่าง ขอบันทึกปัญหาและหมวดหมู่เหตุขัดข้องที่อยู่เบื้องหลังจากผู้ให้บริการ และขอนิยามที่เป็นลายลักษณ์อักษรของคำว่า “แก้ไขแล้ว” รายการสั้น ๆ ของปัญหาซ้ำห้าอันดับแรก พร้อมเจ้าของที่ระบุชื่อและวันที่ของแต่ละรายการ ให้ผลดีกว่าเครื่องมือที่ซับซ้อน ส่งออกบันทึกเป็นระยะเพื่อหลีกเลี่ยงการผูกติดกับผู้ให้บริการ
องค์กรขนาดใหญ่ บริการและซัพพลายเออร์จำนวนมากสร้างความต้องการนิยามร่วมกันมากที่สุด ตกลงอนุกรมวิธานสาเหตุ รหัสการปิด และช่วงเวลาการเกิดซ้ำข้ามทีม ระบุชื่อเจ้าของปัญหาตามบริการ และรายงานตามบริการและกลุ่มรุ่น เมื่อซัพพลายเออร์ถือการแก้ไขอยู่ ให้ติดตามการตอบสนองของซัพพลายเออร์เทียบกับข้อตกลง (ดูหัวข้อ 8.4 “ตัวชี้วัดผู้ให้บริการและสัญญา”) และยกระดับผ่านเส้นทางที่บันทึกไว้
หน่วยงานภาครัฐและภาคสาธารณะ การตรวจสอบ การควบคุมการเปลี่ยนแปลง และการจัดซื้อจัดจ้างอาจทำให้เส้นทางจากสาเหตุถึงการแก้ไขยาวขึ้น นาฬิกาเวลาจนถึงการแก้ไขจึงควรแสดงว่าความล่าช้าอยู่ที่ใด คือการสืบสวน การอนุมัติ การจัดซื้อ หรือการกำหนดตาราง การยอมรับความเสี่ยงต้องมีเจ้าของและวันทบทวนที่บันทึกไว้ซึ่งรับการตรวจสอบได้ กฎการเก็บรักษาและความเป็นส่วนตัวใช้กับบันทึกเหตุขัดข้องและปัญหา โดยเฉพาะที่มีข้อมูลทางคลินิกหรือข้อมูลพลเมืองปรากฏอยู่
กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO
ต้นทุนมีสามส่วน ส่วนแรกคือเวลาสืบสวน ได้แก่ผู้ที่มีทักษะและสิทธิ์เข้าถึงเพื่อวิเคราะห์เหตุขัดข้อง ซึ่งแย่งเวลากับงานอื่นของพวกเขา ส่วนที่สองคือตัวการแก้ไขเอง ซึ่งส่งมอบผ่านแบ็กล็อกและกระบวนการเปลี่ยนแปลง ส่วนที่สามคือต้นทุนของการบันทึกและการรายงาน ได้แก่ การเชื่อมโยงเหตุขัดข้อง การดูแลอนุกรมวิธาน การทบทวนรูปแบบ และการดูแลฐานข้อมูลข้อผิดพลาดที่ทราบ ต้นทุนเหล่านี้ส่วนใหญ่คือเวลาของคน จึงควรนับชั่วโมง
ผลตอบแทนปรากฏเป็นเหตุขัดข้องที่หยุดเกิดซ้ำ การถูกเรียกตัวน้อยลงและแรงงานแก้ไขชั่วคราวด้วยมือน้อยลง การจัดการเหตุขัดข้องที่สั้นลงเพราะผู้ตอบสนองพบข้อผิดพลาดที่ทราบ และการส่งต่อให้วิศวกรน้อยลง ไม่มีตัวเลขสากลที่ใช้ได้ทุกกรณี จึงควรประมาณค่าของตนเอง สำหรับเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำ ให้คูณจำนวนครั้งต่อปีด้วยแรงเฉลี่ยในการจัดการและค่าประมาณผลกระทบทางธุรกิจต่อครั้ง แล้วเปรียบเทียบกับแรงที่ต้องใช้แก้ไข ทบทวนค่าประมาณกับเจ้าของบริการ ระบุว่าเป็นค่าประมาณ และกลับมาดูอีกครั้งหลังช่วงเวลาการเกิดซ้ำแสดงว่าเกิดอะไรขึ้น การจัดการปัญหาคุ้มค่าที่สุดกับสาเหตุเพียงไม่กี่อย่างที่ก่อภาระเหตุขัดข้องส่วนใหญ่ ซึ่งมุมมองแบบพาเรโตหาพบได้อย่างรวดเร็ว
รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง
- ปิดเป็นเป้าหมาย เป้าหมายปัญหาที่ปิดให้รางวัลบันทึกเล็กน้อยและการปิดก่อนเวลา รายงานตัวชี้วัดผลลัพธ์ก่อนและแสดงสัดส่วนรหัสการปิด
- บันทึกปัญหาเป็นสุสาน บันทึกเปิดค้างโดยไม่มีเจ้าของ วันที่ หรือการตัดสินใจ ทบทวนรายการที่เก่าที่สุดตามรอบและกำหนดให้ต้องมีการตัดสินใจสำหรับแต่ละรายการ
- หยุดที่ “ความผิดพลาดของมนุษย์” ระบุเพียงว่าใครแตะต้องระบบ ไม่ใช่เหตุใดระบบจึงปล่อยให้เกิดความล้มเหลว ยอมรับสาเหตุเมื่อระบุเงื่อนไขที่เปลี่ยนแปลงได้เท่านั้น
- ไม่แก้อะไรจนกว่าจะแน่ใจในสาเหตุราก ความล้มเหลวที่ซับซ้อนอาจไม่มีสาเหตุเดียว ใช้วิธีแก้ไขชั่วคราวและการแก้ไขที่มีหลักฐานสนับสนุนดีที่สุด แล้วเฝ้าดูการเกิดซ้ำ
- วิธีแก้ไขชั่วคราวที่ไม่มีทางออก วิธีแก้ไขชั่วคราวที่ไม่มีวันทบทวนจะกลายเป็นถาวร บันทึกเจ้าของและวันที่เมื่อสร้างข้อผิดพลาดที่ทราบ
- การเชื่อมโยงเหตุขัดข้องที่อ่อน การเชื่อมโยงที่ขาดหรือสะเพร่าทำให้มองไม่เห็นการเกิดซ้ำ ทำให้การเชื่อมโยงเป็นส่วนหนึ่งของการปิดเหตุขัดข้องและสุ่มตรวจการเชื่อมโยง
- งานปัญหานอกแบ็กล็อก การแก้ไขที่อยู่ในคิวแยกต่างหากต้องรอตลอดไป วางรายการแก้ไขบนบอร์ดของทีมเจ้าของและจัดลำดับความสำคัญเทียบกับฟีเจอร์
- เปรียบเทียบนักวิเคราะห์หรือทีมด้วยบันทึกที่ปิด ให้รางวัลบริการที่ง่ายและชวนให้บิดเบือน เปรียบเทียบบริการเมื่อเวลาผ่านไปกับประวัติของตนเอง และอ่านกลุ่มรุ่น
แบบจำลองวุฒิภาวะ
| มิติ | 1 เริ่มต้น | 2 พัฒนา | 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน | 4 บริหารจัดการ | 5 ประสานจัดการ |
|---|---|---|---|---|---|
| การระบุและการเชื่อมโยงปัญหา | เปิดปัญหาหลังการล่มครั้งใหญ่เท่านั้น ไม่มีการเชื่อมโยงเหตุขัดข้อง | บางทีมเชื่อมโยงเหตุขัดข้อง หมวดหมู่ต่างกันตามทีม | อนุกรมวิธานและรหัสการปิดร่วมกัน เชื่อมโยงเมื่อปิดเหตุขัดข้อง | สุ่มตรวจและทบทวนอัตราการเชื่อมโยงและคุณภาพการจับคู่ | ตรวจพบรูปแบบข้ามทีมและซัพพลายเออร์ พร้อมข้อผิดพลาดที่ทราบร่วมกัน |
| สาเหตุรากและข้อผิดพลาดที่ทราบ | บันทึกสาเหตุเป็นข้อความอิสระ หากมีการบันทึก | บางทีมเก็บข้อผิดพลาดที่ทราบไว้ในที่ต่าง ๆ กัน | ฐานข้อมูลข้อผิดพลาดที่ทราบหนึ่งเดียว บุคคลที่สองทบทวนสาเหตุ | ติดตามแนวโน้มและดำเนินการตามเวลาจนถึงสาเหตุรากและการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำ | ผู้ตอบสนอง ซัพพลายเออร์ และลูกค้าร่วมสร้างและใช้รายการที่ใช้ร่วมกัน |
| การส่งมอบการแก้ไข | แก้ไขเมื่อมีใครว่าง | ติดตามการแก้ไขในรายการของทีมเอง | การแก้ไขเชื่อมโยงกับรายการแบ็กล็อกหรือการเปลี่ยนแปลงที่มีเจ้าของและวันที่ | ทบทวนเวลาจนถึงการแก้ไขถาวร พร้อมสำรองศักยภาพไว้ให้ | กำหนดลำดับความสำคัญของการแก้ไขร่วมกับแผนงานผลิตภัณฑ์และซัพพลายเออร์ |
| ผลลัพธ์และการเรียนรู้ | รายงานจำนวนบันทึก | รายงานอายุของแบ็กล็อกในบางการทบทวน | รายงานการเกิดซ้ำหลังการแก้ไขและสัดส่วนที่มีเพียงวิธีแก้ไขชั่วคราวพร้อมนิยาม | จับคู่กลุ่มรุ่นกับมาตรการป้องกันและใช้ในการตัดสินใจจัดสรรทุน | ปรับนิยามเมื่อไม่ให้ข้อมูลต่อการตัดสินใจอีกต่อไป เป็นกิจวัตรการปรับปรุง |
รายการตรวจสอบ
- ทะเบียนตัวชี้วัดนิยามปัญหา ข้อผิดพลาดที่ทราบ และรหัสการปิดแต่ละแบบ
- การปิดเหตุขัดข้องรวมการเชื่อมโยงกับปัญหา ข้อผิดพลาดที่ทราบ หรือ “ไม่พบ”
- มีอนุกรมวิธานสาเหตุและอาการ พร้อมนิยามและตัวอย่าง
- ทุกปัญหามีเจ้าของ ตัวกระตุ้น และวันตัดสินใจ
- เวลาจนถึงสาเหตุรากและเวลาจนถึงการแก้ไขถาวรวัดแยกกัน โดยใช้เปอร์เซ็นไทล์
- การแก้ไขถาวรแต่ละรายการเชื่อมโยงกับรายการแบ็กล็อกหรือการเปลี่ยนแปลงที่มีเจ้าของ
- ทุกวิธีแก้ไขชั่วคราวมีเจ้าของและวันทบทวน
- ติดตามการเกิดซ้ำหลังการแก้ไขตามกลุ่มรุ่นรายไตรมาสพร้อมช่วงเวลาที่ระบุ
- วัดการนำข้อผิดพลาดที่ทราบกลับมาใช้ซ้ำในที่ที่ผู้ตอบสนองทำงาน
- ทบทวนปัญหาที่เปิดอยู่เก่าที่สุดตามรอบ และบันทึกการตัดสินใจแต่ละรายการ
- อ่านตัวอย่างบันทึกที่ปิดแล้วทุกไตรมาสเพื่อตรวจรหัสการปิดและสาเหตุ
- รายงานอธิบายบริการและทีม และไม่มีตารางใดจัดอันดับบุคคล
พรอมต์ AI
ค้นหาปัญหาที่เป็นไปได้ในชุดเหตุขัดข้อง
นี่คือข้อมูลส่งออกของเหตุขัดข้องสำหรับ [บริการหรือทีม] ตั้งแต่ [วันที่เริ่มต้น]
ถึง [วันที่สิ้นสุด]: [วางฟิลด์เหตุขัดข้อง เช่น รหัส เวลาที่เปิด หมวดหมู่ คำอธิบาย
โดยย่อ หมายเหตุการแก้ไข] จัดกลุ่มเหตุขัดข้องที่อาจมีสาเหตุเบื้องหลังร่วมกัน
อธิบายหลักฐานของแต่ละกลุ่ม และจัดอันดับกลุ่มตามจำนวนครั้งที่เกิดและตาม
[ตัวชี้วัดผลกระทบ เช่น ชั่วโมงของผลกระทบต่อผู้ใช้] ทำเครื่องหมายกลุ่มที่
หลักฐานอ่อน อย่าสร้างสาเหตุ จำนวน หรือค่าเปรียบเทียบขึ้นเอง ระบุข้อสมมติ
ของคุณ และข้อมูลเพิ่มเติมที่จะทำให้คุณมั่นใจมากขึ้น
ทบทวนรหัสการปิดและบันทึกของปัญหา
ด้านล่างคือบันทึกปัญหาที่ปิดแล้วจำนวน [จำนวน] รายการสำหรับ [บริการหรือทีม]:
[วางรหัส รหัสการปิด สาเหตุที่บันทึก การอ้างอิงการแก้ไข วันที่ปิด] ตรวจแต่ละ
บันทึกว่ามีรหัสการปิดที่ไม่ตรงกับข้อความ สาเหตุที่ระบุตัวบุคคลแทนที่จะเป็น
เงื่อนไข และการแก้ไขที่ไม่มีการเชื่อมโยงหรือไม่ สรุปรูปแบบที่พบและเสนอคำถาม
สามข้อสำหรับผู้ทบทวน อย่าจัดอันดับบุคคลหรือสร้างข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบันทึก
ขึ้นเอง ระบุข้อสมมติของคุณ
ออกแบบตัวชี้วัดการเกิดซ้ำ
เราต้องการวัดว่าปัญหาที่แก้ไขแล้วยังคงแก้ไขได้หรือไม่สำหรับ [บริการหรือทีม]
เครื่องมือของเราคือ [เครื่องมือ ITSM เครื่องมือติดตั้งใช้งาน] หมวดหมู่เหตุขัดข้อง
ของเราคือ [รายการ] และรหัสการปิดของเราคือ [รายการ] เสนอนิยาม สูตร จุดเริ่มและ
หยุดของนาฬิกา กฎการจับคู่อาการ ช่วงเวลาการเกิดซ้ำ และข้อยกเว้น พร้อมรูปแบบ
แผนภูมิที่แสดงกลุ่มรุ่นรายไตรมาส เสนอวิธีที่อาจถูกบิดเบือนและมาตรการป้องกัน
สำหรับแต่ละกรณี ให้ถามฉันเกี่ยวกับเกณฑ์ที่คุณต้องการแทนที่จะสร้างขึ้นเอง
ระบุข้อสมมติของคุณ
เตรียมการทบทวนเพื่อตัดสินใจเรื่องปัญหาที่ค้างนาน
นี่คือปัญหาที่เปิดอยู่ซึ่งเก่ากว่า [จำนวน] วันสำหรับ [บริการหรือทีม]:
[วางรหัส อายุ ลำดับความสำคัญ เจ้าของ การอัปเดตล่าสุด สถานะวิธีแก้ไขชั่วคราว]
ร่างวาระสำหรับการทบทวนความยาว [ระยะเวลา] นาที ซึ่งแต่ละรายการได้รับหนึ่งใน
สามการตัดสินใจ คือแก้ไขพร้อมวันที่ ยอมรับความเสี่ยงโดยมีเจ้าของที่ระบุชื่อและ
วันทบทวน หรือปิดพร้อมเหตุผล เสนอหลักฐานที่ควรนำมาสำหรับแต่ละการตัดสินใจ
อย่าสร้างต้นทุนหรือผลลัพธ์ขึ้นเอง ระบุข้อสมมติของคุณและคำถามที่ฉันควรตอบก่อน
ทักษะ AI
- ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อค้นหาหัวข้อที่นิยามตัวชี้วัดเหตุขัดข้อง การเปลี่ยนแปลง และความรู้ซึ่งตัวชี้วัดปัญหาพึ่งพา และมาตรการป้องกันที่ควรจับคู่กับแต่ละตัว
- ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจสอบว่าตัวชี้วัดปัญหาใหม่หรือที่แก้ไขระบุนาฬิกาจับเวลา ข้อยกเว้น ช่องทางการบิดเบือน และมาตรการป้องกันครบถ้วน
ข้อสรุปสำคัญ
- ตัวชี้วัดของการจัดการปัญหาคือการเกิดซ้ำ ได้แก่ เหตุขัดข้องที่เชื่อมโยงกับปัญหาหยุดกลับมาหรือไม่
- จับเวลาแต่ละขั้นตอนแยกกัน จากบันทึกถึงสาเหตุที่บันทึกไว้ และจากสาเหตุถึงการแก้ไขที่ทำงานในระบบจริง
- เชื่อมโยงเหตุขัดข้องกับปัญหาตอนปิด ตกลงวิธีจับคู่อาการ และสุ่มตรวจการเชื่อมโยง
- วิธีแก้ไขชั่วคราวเป็นขั้นตอนที่มีเจ้าของและวันทบทวน และสัดส่วนที่มีเพียงวิธีแก้ไขชั่วคราวแสดงว่ากำลังแบกรับความเสี่ยงเท่าใด
- วางการแก้ไขถาวรในแบ็กล็อกของทีมเจ้าของ และรายงานตัวชี้วัดผลลัพธ์ก่อนจำนวนบันทึก
- อธิบายบริการ กลุ่มรุ่น และการตัดสินใจ อย่าจัดอันดับนักวิเคราะห์หรือทีมด้วยปัญหาที่ปิด
เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม
- Beyer, B., Jones, C., Petoff, J., and Murphy, N. R. (eds.), Site Reliability Engineering: How Google Runs Production Systems, O'Reilly Media, 2016, https://sre.google/sre-book/table-of-contents/
- Forsgren, N., Humble, J., and Kim, G., Accelerate: The Science of Lean Software and DevOps, IT Revolution, 2018.
- Ohno, T., Toyota Production System: Beyond Large-Scale Production, Productivity Press, 1988.
- Vacanti, D. S., Actionable Agile Metrics for Predictability: An Introduction, Daniel S. Vacanti, Inc., 2015.
- AXELOS (now PeopleCert), ITIL Foundation: ITIL 4 Edition, TSO, 2019.
- Goodhart, C. A. E., "Problems of Monetary Management: The U.K. Experience," in Papers in Monetary Economics, Reserve Bank of Australia, 1975.
- Strathern, M., "'Improving ratings': audit in the British University system," European Review, 5(3), 1997.
- Wikipedia, ITIL.
- Wikipedia, Known error database.
- Wikipedia, Workaround.
- Wikipedia, Root cause analysis.
- Wikipedia, Five whys.
- Wikipedia, Ishikawa diagram.
- Wikipedia, Pareto chart.
- Wikipedia, Backlog.
- Wikipedia, Technical debt.