ภาพรวมและแรงจูงใจ

หนึ่งในหลักการของ Agile Manifesto กล่าวว่าทีมทบทวนอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะว่าจะเพิ่มประสิทธิผลได้อย่างไร แล้วปรับและแก้ไขพฤติกรรมของตนตามนั้น ITIL แสดงความเชื่อเดียวกันในหลักการนำทางและแนวปฏิบัติด้านการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง บริการและวิธีดำเนินงานควรได้รับการปรับปรุงตลอดเวลา เป็นก้าวเล็ก ๆ โดยอาศัยหลักฐาน ทั้งสองขอสิ่งเดียวกัน คือนิสัยการปรับปรุงที่ดำรงอยู่ ไม่ใช่โปรแกรมเป็นครั้งคราว

องค์กรส่วนใหญ่เชื่อว่าตนทำเช่นนี้ หลายแห่งมีการประชุมแบบทบทวนที่สร้างรายการการดำเนินการ ทะเบียนแนวคิดการปรับปรุง หรือแผนปรับปรุงรายปี ความล้มเหลวที่พบบ่อยคือรายการยาวขึ้นแต่เกิดผลน้อย การดำเนินการถูกตกลงในที่ประชุมแล้วถูกลืม การปรับปรุงถูกทำแล้วไม่เคยถูกตรวจสอบ จึงไม่มีใครรู้ว่าช่วยหรือไม่ ปัญหาเดิมกลับมาภายใต้ชื่ออื่น ตัวชี้วัดการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องเป็นวิธีแยกแยะองค์กรที่กำลังปรับปรุงออกจากองค์กรที่เพียงพูดถึงการปรับปรุง

กระบวนการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องมีรากลึกในการจัดการคุณภาพ วงจร Plan-Do-Check-Act ซึ่งเกี่ยวข้องกับ W. Edwards Deming และ Walter Shewhart อธิบายการปรับปรุงเป็นการทดลองเล็ก ๆ ซ้ำ ๆ คือวางแผนการเปลี่ยนแปลง ลองทำ ตรวจผล และลงมือตามสิ่งที่เรียนรู้ ไคเซ็น (Kaizen) เป็นคำภาษาญี่ปุ่นสำหรับการปรับปรุงแนวปฏิบัติในการทำงานอย่างต่อเนื่องโดยมีทุกคนมีส่วนร่วม ทั้งสองมาจากการผลิตแบบลีนและระบบการผลิตของโตโยต้า และปัจจุบันเป็นคำศัพท์มาตรฐานในงานบริการและซอฟต์แวร์ ITIL 4 เสนอแบบจำลองการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องที่มีขั้นตอนถามว่าวิสัยทัศน์คืออะไร ตอนนี้อยู่ที่ใด ต้องการไปที่ใด จะไปถึงที่นั่นได้อย่างไร ลงมือทำ ไปถึงแล้วหรือยัง และจะรักษาแรงขับเคลื่อนไว้ได้อย่างไร เป็นข้อกระตุ้นให้เกิดการสนทนา ไม่ใช่ขั้นตอนที่ทำตามอย่างเครื่องจักร

มีบางแนวคิดที่ช่วยได้

  • ปรับปรุงข้อจำกัด ทฤษฎีข้อจำกัด (theory of constraints) ซึ่งพัฒนาโดย Eliyahu Goldratt กล่าวว่าปริมาณงานที่ผ่านของระบบถูกจำกัดโดยส่วนที่ช้าที่สุด ดังนั้นการปรับปรุงที่อื่นเพิ่มได้น้อย ค้นหาข้อจำกัดโดยใช้การวัดการไหลของงานจากส่วนก่อนหน้าของหนังสือ และปรับปรุงที่นั่นก่อน (ดูหัวข้อ 2.3 “งานระหว่างทำและการต่อคิว”)
  • ค้นหาสาเหตุ ไม่ใช่อาการ การวิเคราะห์สาเหตุราก มองหาสาเหตุเบื้องหลังของปัญหาเพื่อให้การแก้ไขหยุดการกลับมา การใช้วิธีง่าย ๆ มากเกินไปอาจทำให้เข้าใจผิดเมื่อปัญหามีหลายสาเหตุ จึงควรตรวจปัจจัยที่มีส่วนร่วม
  • ตั้งคำถามกับสมมติฐาน การเรียนรู้สองวง (double-loop learning) คำจาก Chris Argyris และ Donald Schön ไปไกลกว่าการแก้การกระทำ ไปสู่การตรวจความเชื่อและกฎที่นำไปสู่การกระทำนั้น ทีมที่แก้เพียงอาการ (การเรียนรู้วงเดียว) มักพบปัญหาเดิมอีก
  • การปรับปรุงต้องมีขีดความสามารถ ทีมที่ทำงานเต็มกำลังไม่มีที่ว่างจะปรับปรุง ขีดความสามารถที่ได้รับการปกป้องเป็นเงื่อนไขเบื้องต้น และจังหวะที่รักษาได้อย่างยั่งยืนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ทำให้การปรับปรุงเป็นไปได้ (ดูหัวข้อ 9.2 “ตัวชี้วัดความพึงพอใจและความเป็นอยู่ที่ดี”)

ตัวชี้วัดการปรับปรุงเชื้อเชิญให้บิดเบือนในแบบของตนเอง หากจำนวนการดำเนินการที่เสร็จเป็นเป้าหมาย ทีมจะตกลงการดำเนินการเล็กน้อย หากการประหยัดจากการปรับปรุงเป็นเป้าหมาย ข้ออ้างจะพองขึ้น หากจำนวนแนวคิดที่ส่งเป็นเป้าหมาย แนวคิดจะหลั่งไหลเข้ามาและไม่มีใครลงมือทำ มาตรการป้องกันจากกฎของกูดฮาร์ตใช้ได้ จงวัดว่าการปรับปรุงได้ผลหรือไม่ ไม่ใช่ว่าโปรแกรมปรับปรุงดูยุ่งเพียงใด (ดูหัวข้อ 1.2 “กฎของกูดฮาร์ตและจิตวิทยาของตัวชี้วัด”)

หลักการสำคัญ

  • การปรับปรุงเป็นของผู้ที่ทำงาน พวกเขาเห็นปัญหาและวิธีแก้ที่เป็นไปได้ก่อน
  • ทำเป็นก้าวเล็ก ๆ และตรวจแต่ละก้าว การทดลองเล็กลดความเสี่ยงและเร่งการเรียนรู้
  • วัดการติดตามผลและผลลัพธ์ ไม่ใช่กิจกรรม การดำเนินการที่เสร็จและผลที่ยืนยันแล้วสำคัญกว่าแนวคิดที่สร้างขึ้น
  • ปรับปรุงข้อจำกัดก่อน ความพยายามที่ห่างจากคอขวดเพิ่มผลได้น้อย
  • แก้สาเหตุ มองหาปัจจัยที่มีส่วนร่วม และตั้งคำถามกับสมมติฐานเบื้องหลัง
  • ปกป้องขีดความสามารถสำหรับการปรับปรุง จะไม่เกิดขึ้นในเวลาว่างที่ไม่มีอยู่จริง
  • เฉลิมฉลองการเรียนรู้ รวมถึงจากการทดลองที่ล้มเหลว แนวคิดที่ลองแล้วไม่ได้ผลคือข้อมูล

นิยามตัวชี้วัด

ตัวชี้วัด นิยาม สูตร หน่วย แหล่งข้อมูล แนวปฏิบัติ ITIL คู่เทียบแบบคล่องตัว ความถี่
อัตราการติดตามผลการดำเนินการ สัดส่วนของการดำเนินการปรับปรุงที่ตกลงในการทบทวนและเสร็จภายในวันที่ตกลง การดำเนินการที่เสร็จตามกำหนด / การดำเนินการที่ครบกำหนดในช่วงเวลา เปอร์เซ็นต์ ทะเบียนการปรับปรุงหรือแบ็กล็อกของทีม การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การดำเนินการจากการทบทวนที่ส่งมอบแล้ว รายเดือน
อายุของแบ็กล็อกการปรับปรุง อายุของรายการปรับปรุงที่ยังเปิดอยู่ โดยใส่ใจกับรายการที่เก่าที่สุด มัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของอายุเป็นวันของรายการที่เปิดอยู่ อายุของรายการที่เก่าที่สุด วัน ทะเบียนการปรับปรุง การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง อายุของแบ็กล็อก รายเดือน
อัตราการตรวจผล สัดส่วนของการปรับปรุงที่เสร็จแล้วซึ่งตรวจผลเทียบกับค่าฐาน การปรับปรุงที่เสร็จพร้อมบันทึกการตรวจก่อนและหลัง / การปรับปรุงที่เสร็จ เปอร์เซ็นต์ ทะเบียนการปรับปรุงที่มีฟิลด์ค่าฐานและผลลัพธ์ การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การวัดและการรายงาน การเรียนรู้จากการทดลอง รายไตรมาส
เวลาจากแนวคิดถึงการทดลอง เวลาตั้งแต่ยกแนวคิดปรับปรุงขึ้นมาจนถึงการทดลองครั้งแรกในงานจริง มัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของจำนวนวันตั้งแต่ยกขึ้นมาจนถึงการทดลองครั้งแรก วัน ทะเบียนการปรับปรุง การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การป้อนกลับที่รวดเร็วต่อการเปลี่ยนแปลง รายเดือน
สัดส่วนแนวคิดจากหน้างาน สัดส่วนของแนวคิดการปรับปรุงที่เสนอโดยผู้ที่ทำงานจริง นับที่ระดับทีม แนวคิดที่เสนอโดยสมาชิกทีมที่ทำงานจริง / แนวคิดที่เสนอ เปอร์เซ็นต์ ทะเบียนการปรับปรุง การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ทีมที่จัดการตนเอง รายไตรมาส
อัตราปัญหาที่เกิดซ้ำ สัดส่วนของปัญหาที่เกิดซ้ำหลังการปรับปรุงที่ตั้งใจจะขจัดสาเหตุ ปัญหาที่เกิดซ้ำภายในช่วงเวลาที่กำหนดหลังการปรับปรุงที่เกี่ยวข้องปิดแล้ว / การปรับปรุงที่ปิดแล้วซึ่งมีสาเหตุที่เกี่ยวข้อง เปอร์เซ็นต์ บันทึกเหตุขัดข้อง ปัญหา และการปรับปรุงที่เชื่อมโยงตามสาเหตุ การจัดการปัญหา การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ข้อบกพร่องที่หลุดรอดหลังการแก้ไข รายไตรมาส
สัดส่วนขีดความสามารถเพื่อการปรับปรุง สัดส่วนของขีดความสามารถของทีมที่ใช้กับงานปรับปรุง ขีดความสามารถหรือรายการที่เสร็จซึ่งติดแท็กเป็นการปรับปรุง / ขีดความสามารถหรือรายการที่เสร็จทั้งหมด เปอร์เซ็นต์ ประเภทงานในตัวติดตามงาน การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การจัดการขีดความสามารถและสมรรถนะ เวลาสำหรับการทบทวนและความเป็นเลิศทางเทคนิค รายเดือน

นิยาม “รายการปรับปรุง” ในทะเบียนและแยกจากงานแบ็กล็อกปกติและการซ่อมแก้ไข นาฬิกาการติดตามผลเริ่มเมื่อตกลงการดำเนินการพร้อมผู้เป็นเจ้าของและวันที่ การตรวจผลต้องมีค่าฐานที่บันทึกก่อนการเปลี่ยนแปลงและตัวบ่งชี้ที่นิยามไว้ และผลอาจเป็น “ไม่มีผล” หรือ “บอกไม่ได้” อัตราปัญหาที่เกิดซ้ำขึ้นกับสาเหตุที่บันทึกไว้ และกฎการจับคู่เขียนไว้ในทะเบียน การวัดทั้งหมดอธิบายทีมและระบบ ไม่ใช่บุคคล

ข้อเสนอแนะ

ทำให้การปรับปรุงมองเห็นได้และมีเจ้าของ

1. เก็บรายการปรับปรุงที่มองเห็นได้หนึ่งรายการต่อทีม วางรายการปรับปรุงในที่ที่ทีมมองอยู่แล้ว เช่น กระดานหรือแบ็กล็อก และติดแท็ก แต่ละรายการมีผู้เป็นเจ้าของ ปัญหาที่ระบุ ผลที่คาดหวัง ตัวบ่งชี้ และวันที่ รายการที่อยู่ในเครื่องมือแยกหรือเอกสารที่ไม่มีใครเปิดจะเสื่อมสลาย แสดงรายการที่เก่าที่สุดเพื่อไม่ให้รายการซ่อนตัวได้

2. จัดการทบทวนสั้น ๆ อย่างสม่ำเสมอ ด้วยจังหวะที่คงที่ ทีมถามว่าอะไรไปได้ดี อะไรขวางทาง และจะลองอะไรต่อ ให้สั้นและเฉพาะเจาะจง และจบด้วยการดำเนินการจำนวนน้อยที่มีผู้เป็นเจ้าของ หากทีมเลือกใช้รูปแบบที่มีชื่อเรียกสำหรับเรื่องนี้ เช่น รีโทรสเปกทีฟ ก็เป็นทางเลือกของทีม หลักการคือนิสัยที่สม่ำเสมอ

3. ตกลงการดำเนินการให้น้อยลงและทำให้เสร็จ สองหรือสามการดำเนินการที่เสร็จสอนได้มากกว่าสิบกว่าการดำเนินการที่ไม่เสร็จ ตรวจอัตราการติดตามผล เมื่อการดำเนินการเลื่อนซ้ำ ๆ ให้ถามว่าเพราะเหตุใด ความเป็นเจ้าของไม่ชัด ไม่มีขีดความสามารถ หรือการดำเนินการใหญ่เกินไป แบ่งรายการใหญ่เป็นก้าวเล็ก ๆ

4. ปกป้องขีดความสามารถ กันสัดส่วนหนึ่งของขีดความสามารถไว้เพื่อการปรับปรุงและวางแผนเหมือนงานอื่น (ดูหัวข้อ 2.5 “ตัวชี้วัดการพยากรณ์และการวางแผนการส่งมอบ”) เมื่อทีมรับภาระเกิน ให้ลดการรับงานใหม่แทนการยกเลิกการปรับปรุง เพราะการปรับปรุงมักเป็นสิ่งที่ลดภาระเกิน ติดตามสัดส่วนที่ใช้

ค้นหาสิ่งที่สำคัญ

5. มองหาข้อจำกัด ใช้ข้อมูลการไหลของงานเพื่อค้นหาว่างานรออยู่ที่ใดและอะไรจำกัดปริมาณงานที่ผ่าน การปรับปรุงที่ข้อจำกัดเพิ่มผลผลิตของทั้งระบบ การปรับปรุงที่อื่นอาจเพียงย้ายกองงาน ใช้มุมมองเดียวกันกับการจัดการเหตุขัดข้อง การอนุมัติการเปลี่ยนแปลง และการดำเนินการตามคำขอ

6. ใช้หลักฐานเพื่อเลือก เลือกการปรับปรุงจากข้อมูลและจากบุคลากรที่ใกล้ความเจ็บปวดที่สุด ได้แก่ เหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำ การรอนาน งานแก้ซ้ำ ข้อร้องเรียนของผู้ใช้ รายการอุปสรรค เชื่อมแต่ละการปรับปรุงกับปัญหาที่บันทึกไว้ สิ่งนี้เชื่อมทะเบียนการปรับปรุงกับการจัดการปัญหา (ดูหัวข้อ 4.1 “ตัวชี้วัดการจัดการปัญหา”)

7. มองหาสาเหตุและปัจจัยที่มีส่วนร่วม สำหรับปัญหาที่เกิดซ้ำ ถามว่าทำไมมากกว่าหนึ่งครั้ง และมองหาเงื่อนไขเช่นเดียวกับตัวกระตุ้น ระวังการหยุดที่สาเหตุแรกที่น่าเชื่อ หรือที่ตัวบุคคล ตั้งคำถามกับสมมติฐาน ทำไมเราทำงานแบบนี้ และกฎนั้นยังจำเป็นหรือไม่ นั่นคือที่ที่การเรียนรู้สองวงให้ผล

ลองเล็ก ๆ แล้วตรวจ

8. ทำการทดลองเล็กพร้อมค่าฐาน ระบุการเปลี่ยนแปลง ผลที่คาดหวัง และตัวบ่งชี้ บันทึกค่าฐานก่อนการเปลี่ยนแปลง ลองในขนาดเล็กในช่วงเวลาสั้น แล้วเปรียบเทียบ วงจร Plan-Do-Check-Act เป็นกรอบง่าย ๆ ยิ่งเวลาจากแนวคิดถึงการทดลองสั้น การเรียนรู้ยิ่งเร็ว

9. ตรวจผลและบันทึกอย่างซื่อตรง หลังการเปลี่ยนแปลง เปรียบเทียบตัวบ่งชี้กับค่าฐานและกับสิ่งอื่นที่เปลี่ยนไป บันทึกว่าเห็นผล ไม่เห็นผล หรือไม่ชัดเจน ทีมที่ไม่เคยพบ “ไม่มีผล” น่าจะไม่ได้ตรวจอย่างละเอียด (ดูหัวข้อ 6.5 “การบรรลุคุณค่าและผลลัพธ์ทางธุรกิจ”)

10. เก็บสิ่งที่ได้ผลและทิ้งสิ่งที่ไม่ได้ผล กระจายการปรับปรุงที่ได้ผลไปยังทีมอื่นในที่ที่เหมาะสม และเลิกการเปลี่ยนแปลงที่เพิ่มต้นทุนโดยไม่มีประโยชน์ ทบทวนการเปลี่ยนแปลงเก่า เพราะเงื่อนไขเปลี่ยน มาตรฐานควรพัฒนาตามที่ทีมเรียนรู้

รักษานิสัยให้มีชีวิต

11. ทำให้ปลอดภัยที่จะเสนอและที่จะหยุด บุคลากรยกแนวคิดเมื่อแนวคิดก่อนหน้าได้รับการรับฟังและลงมือทำ พวกเขาเงียบเมื่อแนวคิดหายไปหรือนำงานเพิ่มมาให้ผู้เสนอ ตอบทุกแนวคิด แม้คำตอบคือ “ไม่ใช่ตอนนี้” พร้อมเหตุผล อนุญาตให้ทีมหยุดการปรับปรุงที่ไม่ได้ผล

12. อย่าทำให้การปรับปรุงเป็นเป้าหมาย อย่ากำหนดเป้าหมายจำนวนแนวคิด จำนวนการดำเนินการที่ปิด หรือการประหยัดที่อ้าง รายงานการติดตามผล การตรวจผล อัตราการเกิดซ้ำ และเรื่องเล่าบางเรื่อง เปรียบเทียบแต่ละทีมกับอดีตของตนเอง และแบ่งปันแนวคิดดี ๆ ข้ามทีมโดยไม่จัดอันดับ

ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน

ตัวชี้วัด ถูกบิดเบือนได้อย่างไร ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่กัน
อัตราการติดตามผลการดำเนินการ ตกลงการดำเนินการเล็กน้อย เลื่อนวันครบกำหนด ปิดโดยไม่ได้ทำ ทบทวนขนาดและคุณค่าของการดำเนินการ บันทึกการเปลี่ยนวันที่ อัตราการตรวจผล
อายุของแบ็กล็อกการปรับปรุง ปิดรายการเก่าเป็น “ไม่ทำ” โดยไม่มีการตัดสินใจ แบ่งรายการเพื่อรีเซ็ตอายุ บันทึกเหตุผลของการปิด ติดตามรายการที่ปิดโดยไม่ได้ลงมือ ทบทวนรายการที่เก่าที่สุด
อัตราการตรวจผล บันทึกการตรวจโดยไม่มีค่าฐาน ตรวจเฉพาะที่สำเร็จ ค่าฐานที่ลงวันที่ก่อนการเปลี่ยนแปลง รวมผลที่ไม่มีผลและผลลบ
เวลาจากแนวคิดถึงการทดลอง เรียกแผนว่าการทดลอง ทดลองรูปแบบเล็กน้อย นิยามการทดลองว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงในงานจริง ดูความสำคัญของแนวคิดที่ทดลอง
สัดส่วนแนวคิดจากหน้างาน ผู้จัดการยื่นแนวคิดในนามพนักงาน โควตาแนวคิดภาคบังคับ บันทึกแนวคิดตามผู้เสนอที่ระดับทีม ไม่มีโควตา ถามทีม
อัตราปัญหาที่เกิดซ้ำ บันทึกสาเหตุต่างกันสำหรับปัญหาเดียวกัน ปิดบันทึกก่อนหน้าภายใต้ประเภทอื่น จับคู่ตามสาเหตุด้วยกฎที่บันทึกไว้ ทบทวนโดยผู้ที่อยู่นอกทีม
สัดส่วนขีดความสามารถเพื่อการปรับปรุง ติดแท็กงานปกติเป็นการปรับปรุง จัดเวลาแล้วนำไปใช้กับการส่งมอบ สุ่มตรวจรายการตามประเภท เปรียบเทียบกับเวลาที่ใช้จริง

ผลที่อ่านได้ว่าดีคือรายการสั้นที่มีการดำเนินการที่เสร็จ แนวคิดที่ถึงการทดลองภายในไม่กี่วันหรือสัปดาห์ ผลที่ถูกตรวจและบางครั้งน่าผิดหวัง ปัญหาที่เกิดซ้ำลดลง และขีดความสามารถที่ได้รับการปกป้องและถูกใช้

ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย

แนวทาง จุดแข็ง จุดอ่อน
โปรแกรมปรับปรุงขนาดใหญ่ มองเห็นได้ จัดการประเด็นใหญ่ได้ ช้า ขาดการเชื่อมกับงานประจำวัน
การทดลองต่อเนื่องขนาดเล็ก เรียนรู้เร็ว เสี่ยงต่ำ อาจพลาดปัญหาเชิงโครงสร้าง
ทีมปรับปรุงส่วนกลาง ทักษะและความสอดคล้อง ห่างจากงาน แนวคิดสะดุด
การปรับปรุงที่ทีมเป็นเจ้าของ เกี่ยวข้องและมีแรงจูงใจ คุณภาพผันแปร ต้องมีการสนับสนุน
โครงการแนวคิดที่มีรางวัล สร้างปริมาณ โควตาและการบิดเบือน คุณภาพต่ำ
การเลือกโดยใช้หลักฐาน มุ่งที่ปัญหาจริง ต้องใช้ข้อมูลและเวลา
การตรวจผลอย่างเป็นทางการ การเรียนรู้ที่ซื่อตรง ใช้ความพยายาม อาจรู้สึกเป็นระบบราชการหากหนัก
ไม่ตรวจ เร็ว ไม่เรียนรู้ว่าอะไรได้ผล

คำตอบเชิงบรรยายคือให้เก็บการปรับปรุงไว้ใกล้ทีม ในการทดลองเล็กพร้อมการตรวจผลแบบเบา ๆ สนับสนุนโดยบุคลากรไม่กี่คนที่ช่วยเรื่องข้อมูลและวิธีการ และโดยผู้นำที่ปกป้องขีดความสามารถและรับฟังผล

คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม

1. เราตกลงการปรับปรุงอะไรในการทบทวนครั้งล่าสุด และเกิดขึ้นจริงหรือไม่ ดูการดำเนินการ สำหรับแต่ละรายการ ถามว่าเสร็จ ถูกละทิ้ง หรือถูกลืม และเพราะเหตุใด ผู้อำนวยการกระบวนการควรจดเหตุผล ตกลงว่าทีมทำเสร็จได้จริงกี่การดำเนินการ และตัดรายการถัดไปให้เหลือเท่านั้น

2. การเปลี่ยนแปลงใดที่เราทำเมื่อไม่นานมานี้ที่เรารู้ว่าช่วยได้ และรู้ได้อย่างไร เลือกการเปลี่ยนแปลงล่าสุดและมองหาค่าฐานและผลลัพธ์ หากไม่มี ให้อภิปรายว่าจะตรวจครั้งหน้าอย่างไร ตัดสินใจเรื่องตัวบ่งชี้ง่าย ๆ สำหรับการทดลองครั้งต่อไป

3. อะไรที่กลับมาเรื่อย ๆ ไม่ว่าเราจะแก้กี่ครั้ง ระบุรายการปัญหาที่เกิดซ้ำ สำหรับหนึ่งเรื่อง ถามว่าเหตุใดจึงกลับมาและสมมติฐานใดอยู่เบื้องหลังแนวทางปัจจุบัน พิจารณาว่าการแก้ไขรักษาเพียงอาการหรือไม่ เลือกปัญหาที่เกิดซ้ำหนึ่งเรื่องเพื่อดูให้ลึกขึ้น

4. งานรออยู่นานที่สุดที่ใด และข้อจำกัดคืออะไร ใช้ข้อมูลการไหลของงาน ถามว่าการปรับปรุงที่ทีมกำลังทำแตะข้อจำกัดหรือไม่ หากไม่ ให้อภิปรายว่าควรเปลี่ยนจุดเน้นหรือไม่

5. เวลาในสัปดาห์ของเราไปกับการปรับปรุงเท่าใด และอะไรปกป้องมัน เปรียบเทียบแผนกับความเป็นจริง อภิปรายว่าอะไรแย่งเวลาไป ตกลงกฎเพื่อปกป้องสัดส่วนเล็ก ๆ และสิ่งที่จะตัดหากทีมรับภาระเกิน

6. เกิดอะไรขึ้นกับแนวคิดล่าสุดที่มีผู้เสนอ และเขาได้ยินเรื่องนั้นอย่างไร ตามรอยแนวคิดหนึ่ง มีการตอบ ลอง หรือสูญหาย อภิปรายวิธีทำให้แน่ใจว่าทุกแนวคิดได้รับการตอบพร้อมเหตุผล

สี่มุมมอง

ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ

ทีมส่งมอบเป็นแหล่งหลักของแนวคิดการปรับปรุงและเป็นผู้ตัดสินที่ดีที่สุดว่าได้ผลหรือไม่ ควรเก็บรายการที่มองเห็นได้ ทำการดำเนินการให้เสร็จจำนวนหนึ่งในแต่ละรอบ ตรวจผล และแบ่งปันสิ่งที่เรียนรู้ ต้องมีขีดความสามารถที่ได้รับการปกป้องและผู้นำที่ตอบสนอง

ทีมบริการและปฏิบัติการ

ทีมปฏิบัติการเห็นเหตุขัดข้องซ้ำ การอนุมัติที่ช้า และงานซ้ำซากแบบทำมือทุกวัน ควรเชื่อมการปรับปรุงกับปัญหาที่บันทึกไว้ ติดตามปัญหาที่เกิดซ้ำ และจัดเวลาสำหรับการแก้ไขที่ลดภาระของตนเอง ข้อเสนอแนะของทีมแสดงว่าการปรับปรุงถึงผู้ใช้หรือไม่

ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล

ผู้นำสร้างเงื่อนไข ได้แก่ ขีดความสามารถที่ได้รับการปกป้อง ความปลอดภัยที่จะเสนอและที่จะหยุด และความใส่ใจต่อผลลัพธ์ ควรขอการติดตามผลและการตรวจผล ยอมรับข้อค้นพบ “ไม่มีผล” อย่างตรงไปตรงมา หลีกเลี่ยงโควตา และจัดสรรทุนให้การปรับปรุงที่ต้องการการลงทุน การกำกับดูแลควรดูทะเบียนการปรับปรุงข้ามทีมเพื่อหารูปแบบที่ต้องการการดำเนินการเชิงโครงสร้าง

ลูกค้าและผู้ใช้

ผู้ใช้ได้ประโยชน์จากบริการที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ และเป็นแหล่งแนวคิดที่อุดมสมบูรณ์ ควรถูกถาม ได้รับแจ้งว่าอะไรเปลี่ยน และได้รับเชิญให้ตรวจผล ข้อร้องเรียนซ้ำเรื่องเดียวกันเป็นสัญญาณว่าการปรับปรุงไม่ถึงสาเหตุ

ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว

กลุ่มบริการดิจิทัลของหน่วยงานภาษีระดับชาติแห่งหนึ่งดูแลพอร์ทัลยื่นแบบ ระบบชำระเงิน และแพลตฟอร์มศูนย์ติดต่อด้วยแปดทีม แต่ละทีมเก็บรายการปรับปรุง และกลุ่มรายงานจำนวนการปรับปรุงที่เสร็จในแต่ละไตรมาส ตัวเลขด้านล่างเป็นตัวอย่างประกอบ

หัวหน้าฝ่ายปรับปรุงบริการสังเกตว่าตัวเลขที่รายงานเพิ่มขึ้นขณะที่จุดเจ็บปวดเดิมยังคงอยู่ เธอทบทวนรายการ ทั่วทั้งกลุ่ม มี 212 รายการปรับปรุงที่ยังเปิดอยู่ โดยมัธยฐานของอายุ 7 เดือนและรายการที่เก่าที่สุด 26 เดือน จากการดำเนินการที่ตกลงในการทบทวนไตรมาสที่แล้ว ร้อยละ 38 เสร็จตามกำหนด จาก 64 การปรับปรุงที่เสร็จเมื่อปีที่แล้ว มีเพียง 9 รายการที่บันทึกค่าฐานและผลลัพธ์ อัตราการตรวจผลร้อยละ 14 และ 3 ใน 9 รายการนั้นไม่แสดงผล ปัญหาที่เกิดซ้ำพบได้ทั่วไป จาก 25 เหตุขัดข้องที่เชื่อมกับการปรับปรุงที่ตั้งใจขจัดสาเหตุ 11 เหตุเกิดซ้ำภายในหกเดือน อัตราเกิดซ้ำร้อยละ 44 งานปรับปรุงใช้ราวร้อยละ 4 ของขีดความสามารถ

กลุ่มตกลงสี่การเปลี่ยนแปลงกับทีม แต่ละทีมตัดรายการให้เหลือรายการที่จัดการได้ในสองเดือนข้างหน้า และระบุเหตุผลที่พักหรือปิดรายการที่เหลือ ทีมตกลงไม่เกินสามการดำเนินการในแต่ละครั้ง พร้อมผู้เป็นเจ้าของที่ระบุชื่อ สำหรับแต่ละการปรับปรุง บันทึกค่าฐานและตัวบ่งชี้ก่อนการเปลี่ยนแปลง และบันทึกผลหลังจากนั้น รวมถึง “ไม่มีผล” การทบทวนรายไตรมาสดูปัญหาที่เกิดซ้ำข้ามทีมและเลือกสองเรื่องเพื่อวิเคราะห์สาเหตุให้ลึกขึ้น โดยทีมศูนย์ติดต่อและทีมชำระเงินตรวจสอบสาเหตุร่วมกัน แต่ละทีมกันขีดความสามารถร้อยละ 10 ไว้เพื่อการปรับปรุง ปกป้องด้วยกฎว่าการยกเลิกต้องได้รับความเห็นชอบจากหัวหน้าทีมและมีรายการบันทึก รายงานถึงผู้นำเปลี่ยนจากจำนวนการปรับปรุงที่เสร็จเป็นการติดตามผล การตรวจผล และปัญหาที่เกิดซ้ำ

หลังสองไตรมาส รายการที่เปิดอยู่ลดเหลือ 74 โดยมัธยฐานของอายุ 2 เดือน การติดตามผลเพิ่มเป็นร้อยละ 81 อัตราการตรวจผลเป็นร้อยละ 70 โดย 9 จาก 36 การปรับปรุงที่ตรวจแล้วไม่แสดงผลและถูกยกเลิก อัตราปัญหาที่เกิดซ้ำลดเหลือร้อยละ 20 และเวลาจากแนวคิดถึงการทดลองมีมัธยฐาน 9 วัน รองผู้อำนวยการขอเป้าหมาย 100 การปรับปรุงที่เสร็จต่อไตรมาส หัวหน้าฝ่ายปรับปรุงบริการอธิบายว่าการนับคือเหตุผลที่ตัวเลขก่อนหน้านำไปสู่ความเข้าใจผิด และเสนอติดตามการติดตามผล ผล และอัตราการเกิดซ้ำ การตัดสินใจถูกบันทึกไว้ และคำขอของทีมหนึ่งที่จะทำการทดลองสี่สัปดาห์กับกระบวนการอนุมัติของตนได้รับอนุมัติ

มุมมองตามประเภทองค์กร

สตาร์ทอัป การปรับปรุงเกิดอย่างต่อเนื่องและไม่เป็นทางการ เก็บรายการสั้น ๆ เขียนผลที่คาดหวังและตรวจ และปกป้องเวลาส่วนเล็ก ๆ หลีกเลี่ยงกระบวนการหนัก และสังเกตว่าการปรับปรุงถูกเบียดออกไปทั้งหมดโดยการเติบโตหรือไม่

ธุรกิจขนาดเล็ก หนึ่งหรือสองคนทำทุกอย่าง และการปรับปรุงแข่งกับการดับไฟ เลือกปัญหาที่เกิดซ้ำหนึ่งเรื่องในแต่ละไตรมาส แก้สาเหตุ และตรวจผล ถามผู้ใช้ว่าอะไรน่ารำคาญและลงมือทำหนึ่งเรื่อง

องค์กรขนาดใหญ่ ขนาดทำให้การปรับปรุงไม่สม่ำเสมอและแนวคิดแบ่งปันยาก จัดรูปแบบทะเบียนร่วมและการโค้ชแบบเบา ๆ ให้ทีมเป็นเจ้าของรายการ และใช้เวทีข้ามทีมเพื่อกระจายสิ่งที่ได้ผลและจัดการข้อจำกัดร่วม หลีกเลี่ยงโควตาจากส่วนกลาง

ภาครัฐและภาคสาธารณะ การปรับปรุงอาจถูกจำกัดโดยการจัดซื้อจัดจ้าง กฎหมาย และสายการอนุมัติ และถูกตรวจสอบโดยสาธารณะ บันทึกการทดลองและผล ให้ผู้ใช้มีส่วนร่วมในการเลือกและตรวจการปรับปรุง และรายงานผลอย่างตรงไปตรงมา รวมถึงที่ไม่ได้ผล มองหาการปรับปรุงที่ขจัดภาระจากประชาชน (ดูหัวข้อ 8.5 “การรายงานตามข้อกำหนดและต่อภาครัฐ”)

กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO

ต้นทุนคือขีดความสามารถที่ได้รับการปกป้อง ซึ่งเป็นต้นทุนหลัก ความพยายามในการบันทึกค่าฐานและผลลัพธ์ และการโค้ชหรืออำนวยการบางส่วน เครื่องมืออาจง่ายเพียงกระดานที่ทีมมีอยู่

ผลตอบแทนคือปัญหาซ้ำที่น้อยลง งานซ้ำซากที่ลดลง การรอที่สั้นลง และขวัญกำลังใจที่ดีขึ้นในทีมที่เห็นแนวคิดของตนกลายเป็นการเปลี่ยนแปลง สร้างกรณีจากข้อมูลของตนเอง ได้แก่ ต้นทุนของเหตุขัดข้องที่เกิดซ้ำและสัดส่วนที่การปรับปรุงขจัดไป เวลาที่ประหยัดจากการปรับปรุงที่ตรวจผลแล้ว และต้นทุนของการปรับปรุงที่ทำแล้วไม่ได้ผล ซึ่งการตรวจผลตอนนี้ป้องกันไม่ให้ทำซ้ำ หลีกเลี่ยงการอ้างผลตอบแทนที่ตีพิมพ์ของโปรแกรมปรับปรุง เว้นแต่จะตรวจสอบย้อนถึงแหล่งที่มาและวิธีการได้ นับต้นทุนค่าเสียโอกาสของขีดความสามารถด้วย (ดูหัวข้อ 7.7 “ผลตอบแทนจากการลงทุนและกรณีทางธุรกิจ”)

รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง

  • นับการปรับปรุงที่เสร็จ ทีมตกลงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย จงวัดการติดตามผลและผลลัพธ์
  • โควตาแนวคิด สร้างปริมาณและเสียงรบกวน จงตอบแนวคิดที่เข้ามา
  • ไม่มีค่าฐาน ไม่มีใครรู้ว่าอะไรช่วยหรือไม่ จงบันทึกก่อนและหลัง
  • บันทึกเฉพาะความสำเร็จ การเรียนรู้จากความล้มเหลวหายไป จงบันทึกผลที่ไม่มีผล
  • รายการยาวโดยไม่ตัดแต่ง รายการสูญเสียความน่าเชื่อถือ จงตัดให้เหลือสิ่งที่ทีมจะทำ
  • ปรับปรุงในเวลาว่าง ไม่มีเวลาว่าง จงปกป้องขีดความสามารถ
  • แก้อาการ ปัญหากลับมา จงถามว่าทำไมมากกว่าหนึ่งครั้ง และตั้งคำถามกับสมมติฐาน
  • การปรับปรุงโดยทีมที่อยู่ห่างไกล แนวคิดสะดุด จงเก็บไว้กับผู้ที่ทำงาน

แบบจำลองวุฒิภาวะ

มิติ 1 เริ่มต้น 2 พัฒนา 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน 4 บริหารจัดการ 5 ประสานจัดการ
นิสัยและความเป็นเจ้าของ การปรับปรุงเป็นครั้งคราว มีการทบทวน การดำเนินการมักหาย รายการของทีมที่มองเห็นได้พร้อมผู้เป็นเจ้าของ ทำการดำเนินการจำนวนน้อยให้เสร็จ บริหารการติดตามผลและเวลาจากแนวคิดถึงการทดลอง ปกป้องขีดความสามารถ การปรับปรุงเป็นกิจวัตรและแบ่งปันข้ามทีม ผู้ให้บริการ และผู้ใช้
หลักฐานและผลลัพธ์ ความคิดเห็น มีการวัดบางส่วนหลังการเปลี่ยนแปลง บันทึกค่าฐานและผลลัพธ์สำหรับทุกการปรับปรุง การตรวจผลรวมผลที่ไม่มีผล ติดตามปัญหาที่เกิดซ้ำตามสาเหตุ การเรียนรู้ระดับพอร์ตโฟลิโอนำทางว่าจะปรับปรุงที่ใดต่อไปร่วมกับพันธมิตร
ความลึก แก้อาการ มีการวิเคราะห์สาเหตุบางส่วน วิเคราะห์สาเหตุสำหรับปัญหาที่เกิดซ้ำ ระบุข้อจำกัดจากข้อมูลการไหลของงาน ตั้งคำถามกับสมมติฐาน การปรับปรุงเชิงระบบทั่วสายธารคุณค่าพร้อมการกำกับดูแลร่วม

รายการตรวจสอบ

  • แต่ละทีมมีรายการปรับปรุงที่มองเห็นได้หนึ่งรายการพร้อมผู้เป็นเจ้าของ ผลที่คาดหวัง และวันที่
  • การทบทวนสั้น ๆ อย่างสม่ำเสมอจบด้วยการดำเนินการที่มีเจ้าของจำนวนน้อย
  • ทบทวนการติดตามผลการดำเนินการและอายุของรายการที่เก่าที่สุดทุกเดือน
  • วางแผน ปกป้อง และติดตามขีดความสามารถสำหรับการปรับปรุง
  • เชื่อมการปรับปรุงกับปัญหาที่บันทึกไว้หรือหลักฐาน
  • บันทึกค่าฐานและตัวบ่งชี้ก่อนการเปลี่ยนแปลงทุกครั้ง
  • ตรวจและบันทึกผล รวมถึงไม่มีผล
  • ติดตามปัญหาที่เกิดซ้ำตามสาเหตุหลังการปรับปรุง
  • ทุกแนวคิดได้รับการตอบพร้อมเหตุผล
  • ไม่มีโควตาหรือเป้าหมายสำหรับแนวคิด การดำเนินการ หรือการประหยัด

พรอมต์ AI

เลือกการปรับปรุงจากหลักฐาน

นี่คือปัญหาที่เกิดซ้ำและอุปสรรคของเราพร้อมจำนวนคร่าว ๆ และผลกระทบ:
[วาง] นี่คือข้อมูลการไหลของงานของเราว่างานรออยู่ที่ใด: [วาง] เสนอว่า
การปรับปรุงสองหรือสามเรื่องใดน่าจะสำคัญที่สุด เพราะเหตุใด และหลักฐานใด
จะยืนยันหรือขัดแย้ง แนะนำการทดลองเล็กสำหรับแต่ละเรื่อง พร้อมค่าฐานและ
ตัวบ่งชี้ อย่าแต่งตัวเลข ระบุสมมติฐานของคุณ

ออกแบบการทดลองเล็ก

เราต้องการลอง [การเปลี่ยนแปลง] เพื่อแก้ [ปัญหา] ใน [ทีมและกระบวนการ]
ออกแบบการทดลองเล็ก ได้แก่ ผลที่คาดหวัง ค่าฐานที่ต้องบันทึกตอนนี้
ตัวบ่งชี้และวิธีวัด ช่วงเวลาทดลอง วิธีบอกว่าการเปลี่ยนแปลงอื่นทำให้ผลสับสน
หรือไม่ และสิ่งที่เราจะทำหากไม่มีผล ให้เป็นแบบเบา ๆ ระบุสมมติฐานและความเสี่ยง
ของคุณ

ทบทวนรายการปรับปรุง

นี่คือรายการปรับปรุงของเราพร้อมอายุ ผู้เป็นเจ้าของ และผลที่คาดหวังของแต่ละ
รายการ: [วาง] ระบุรายการที่คลุมเครือเกินไป ใหญ่เกินไป หรือค้างนาน เสนอรายการ
ที่สั้นลงซึ่งทีมทำเสร็จได้ในสองเดือน และเสนอบันทึกอธิบายรายการที่เรา
พักไว้และเหตุผล อย่าตัดสินบุคคล ระบุสมมติฐานของคุณ

วิเคราะห์ปัญหาที่เกิดซ้ำ

ปัญหา: [อธิบาย] การแก้ไขที่ผ่านมาและเมื่อใดที่เกิดซ้ำ: [วาง] เสนอปัจจัยที่มี
ส่วนร่วมนอกเหนือจากสาเหตุแรกที่น่าเชื่อ สมมติฐานที่ควรตั้งคำถาม (การเรียนรู้
สองวง) และวิธีทดสอบแต่ละสมมติฐานอย่างประหยัดสองสามวิธี อย่าสมมติว่ามี
สาเหตุรากเพียงหนึ่งเดียว ระบุสมมติฐานและคำถามสำหรับทีม

ทักษะ AI

  • ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อค้นหามาตรการป้องกันที่จับคู่กับตัวชี้วัดการปรับปรุง
  • ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจสอบว่ารายการตัวชี้วัดการปรับปรุงวัดการติดตามผลและผลลัพธ์ พร้อมช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน

ข้อสรุปสำคัญ

  • เก็บรายการปรับปรุงที่มองเห็นได้หนึ่งรายการต่อทีม โดยมีการดำเนินการที่มีเจ้าของจำนวนน้อยในแต่ละครั้ง และทำให้เสร็จ
  • บันทึกค่าฐานก่อนการเปลี่ยนแปลงทุกครั้ง ตรวจผลภายหลัง และบันทึกผลที่ไม่มีผล
  • ติดตามการติดตามผล การตรวจผล ปัญหาที่เกิดซ้ำ และอายุของรายการที่เก่าที่สุด
  • ปรับปรุงข้อจำกัดก่อน และมองหาสาเหตุและสมมติฐานเบื้องหลัง
  • ปกป้องขีดความสามารถสำหรับการปรับปรุงภายในจังหวะที่ยั่งยืน
  • อย่ากำหนดโควตาสำหรับแนวคิด การดำเนินการ หรือการประหยัด

เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม

  1. AXELOS (now PeopleCert), ITIL 4 Practice Guide: Continual Improvement, TSO, 2020.
  2. Deming, W. E., Out of the Crisis, MIT Center for Advanced Engineering Study, 1982 (MIT Press edition, 2000).
  3. Imai, M., Kaizen: The Key to Japan's Competitive Success, McGraw-Hill, 1986.
  4. Goldratt, E. M., and Cox, J., The Goal: A Process of Ongoing Improvement, North River Press, 1984.
  5. Argyris, C., "Teaching smart people how to learn," Harvard Business Review, 69(3), 1991.
  6. Rother, M., Toyota Kata: Managing People for Improvement, Adaptiveness, and Superior Results, McGraw-Hill, 2009.
  7. Beck, K., et al., Principles behind the Agile Manifesto, 2001, https://agilemanifesto.org/principles.html.
  8. Wikipedia, Continual improvement process.
  9. Wikipedia, PDCA.
  10. Wikipedia, Kaizen.
  11. Wikipedia, Lean manufacturing.
  12. Wikipedia, Theory of constraints.
  13. Wikipedia, Root cause analysis.
  14. Wikipedia, Double-loop learning.
  15. Wikipedia, Goodhart's law.

ตัวชี้วัด ITIL แบบคล่องตัว — วัดบริการไอทีแบบคล่องตัวโดยไม่บิดเบือนงาน

ซอร์สและการมีส่วนร่วม: github.com/agile-itil-metrics. สร้างด้วย Lily Design System™.

สร้างโดย Joel Parker Henderson.