ภาพรวมและแรงจูงใจ

ทุกทีมบริการมีคิว ไม่ว่าจะใช้คำนั้นหรือไม่ เหตุขัดข้องรอการคัดแยก คำขอรอการอนุมัติ การเปลี่ยนแปลงรอช่องเวลาทบทวน และรายการในแบ็กล็อกรอให้ใครสักคนมาดึงไปทำ เวลาที่ผ่านไปในระบบเหล่านี้ส่วนใหญ่หมดไปกับการรอ ไม่ใช่การทำงาน การวัดในหัวข้อนี้อธิบายว่าเหตุใดการรอจึงเพิ่มขึ้น จะเห็นได้แต่เนิ่น ๆ อย่างไร และทีมทำอะไรกับมันได้

ปริมาณหลักคืองานระหว่างทำ (work in process: WIP) คือจำนวนรายการที่เริ่มแล้วและยังไม่เสร็จ ทีมแบบคล่องตัวที่บริหารการไหลของงานทำให้ WIP มองเห็นได้บนบอร์ดและจำกัดด้วยขีดจำกัด WIP งานปฏิบัติการบริการภายใต้ ITIL นับเหตุขัดข้อง คำขอ และการเปลี่ยนแปลงที่เปิดอยู่ และเรียกกลุ่มนั้นว่าคิวหรือแบ็กล็อกของระเบียน ทั้งสองมุมมองอธิบายสิ่งเดียวกัน คือรายการภายในระบบที่ยังไม่ได้ส่งมอบ หัวข้อนี้ใช้ “งานระหว่างทำ” กับทั้งสองและระบุขอบเขตทุกครั้ง (สถานะใดนับเป็น “ระหว่างทำ” และสถานะใดไม่นับ) เพราะขอบเขตนั้นกำหนดทุกตัวเลขที่ตามมา

คณิตศาสตร์มาจากทฤษฎีการต่อคิว ซึ่งเป็นการศึกษาแถวคอย ผลลัพธ์ที่มีประโยชน์ที่สุดสำหรับทีมบริการคือกฎของลิตเติล ซึ่งจอห์น ลิตเติลพิสูจน์ไว้ในปี 1961 สำหรับระบบที่คงที่ จำนวนรายการเฉลี่ยในระบบเท่ากับอัตราการเข้ามาเฉลี่ยคูณกับเวลาเฉลี่ยที่รายการอยู่ในระบบ ในแง่ของการส่งมอบ WIP เฉลี่ยเท่ากับปริมาณงานที่เสร็จเฉลี่ยคูณรอบเวลาเฉลี่ย กฎนี้ใช้ได้ไม่ว่าจะให้บริการรายการตามลำดับใด จึงเป็นการตรวจสอบความสมเหตุสมผลที่ถูกสำหรับชุดตัวชี้วัดการไหลของงานใด ๆ (ดูหัวข้อ 2.1 “การวัดการไหลของงาน” และหัวข้อ 2.2 “ลีดไทม์ รอบเวลา และประสิทธิภาพการไหล”)

ผลลัพธ์ที่สองน่าสบายใจน้อยกว่า เมื่อทรัพยากรที่ใช้ร่วมกันเข้าใกล้การใช้เต็มที่ เวลารอเพิ่มขึ้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ การประมาณที่เกี่ยวข้องคือสูตรของคิงแมน แสดงว่าความล่าช้าของคิวเพิ่มขึ้นตามการใช้ทรัพยากรตามสัดส่วนของอัตราส่วนระหว่างการใช้ทรัพยากรกับส่วนที่ว่างเหลือ และเพิ่มขึ้นตามความแปรผันของการเข้ามาและเวลาให้บริการด้วย งานสนับสนุนและปฏิบัติการแปรผันโดยธรรมชาติ เพราะเหตุขัดข้องเข้ามาเป็นระลอกและความพยายามต่อรายการต่างกันมาก ทีมที่วางแผนให้ยุ่งร้อยละ 100 จึงวางแผนให้รอนาน และเหตุขัดข้องใหญ่ครั้งแรกเปลี่ยนการรอนานเป็นแบ็กล็อกที่ใช้เวลาหลายสัปดาห์เคลียร์

ศัพท์ที่ใช้ในหัวข้อนี้

  • อัตราการเข้ามา (arrival rate) คือจำนวนรายการที่เข้าสู่ระบบต่อหน่วยเวลา
  • ปริมาณงานที่เสร็จ (throughput) (หรืออัตราการออก) คือจำนวนรายการที่ออกจากระบบอย่างเสร็จสมบูรณ์ต่อหน่วยเวลา
  • รอบเวลา (cycle time) คือเวลาที่ผ่านไปจากที่รายการเข้าสู่ขอบเขตของระบบจนถึงที่ออกจากขอบเขตนั้น หัวข้อนี้ใช้นาฬิกาเดียวกับในหัวข้อ 2.2
  • เวลาในคิว (queue time) คือส่วนของเวลาที่ผ่านไปซึ่งรายการรออยู่และไม่มีใครทำงานกับมัน
  • การใช้ทรัพยากร (utilization) คือสัดส่วนของกำลังการทำงานที่ใช้อยู่ สำหรับทีม กำลังการทำงานแสดงเป็นชั่วโมงทำงานหรือจำนวนรายการที่จัดการพร้อมกันได้ การใช้ทรัพยากรเป็นคุณสมบัติของทีมหรือกลุ่มทรัพยากร ไม่ใช่ของบุคคล
  • ขีดจำกัด WIP (WIP limit) คือจำนวนรายการสูงสุดที่ตกลงกันในขั้นหนึ่งหรือในระบบทั้งหมด เมื่อถึงขีดจำกัดจะไม่เริ่มรายการใหม่
  • คอขวด (bottleneck) คือขั้นที่มีกำลังการทำงานน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับความต้องการ ซึ่งกำหนดจังหวะของห่วงโซ่ทั้งหมด ประเด็นที่พัฒนาโดยทฤษฎีข้อจำกัดและแนวคิดเรื่องคอขวด

มุมมองแบบคล่องตัวและ ITIL มาพบกันตรงนี้ ITIL 4 (2019) ถือว่าการจัดการกำลังการทำงานและผลการดำเนินงาน การจัดการเหตุขัดข้อง และการจัดการคำขอบริการ เป็นแนวปฏิบัติที่ขึ้นกับการจับคู่กำลังการทำงานกับความต้องการ และวิธีการแบบคล่องตัวแสดงแนวคิดเดียวกันเป็นการจำกัดงานระหว่างทำและทำให้เสร็จก่อนเริ่ม การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบลีนถือว่างานที่ยังไม่เสร็จเป็นสินค้าคงคลังที่มีต้นทุนการถือครองและความเสี่ยง

หลักการสำคัญ

  • การรอครอบงำเวลาที่ผ่านไป ในระบบบริการและการส่งมอบส่วนใหญ่ รายการรอนานกว่าที่ใครทำงานกับมันมาก การลดการรอจึงเป็นคันโยกที่ใหญ่กว่าการทำงานให้เร็วขึ้น
  • กฎของลิตเติลเชื่อมตัวเลขการไหลของงานสามตัว WIP เฉลี่ย ปริมาณงานที่เสร็จ และรอบเวลา กำหนดแยกกันไม่ได้ หากต้องการรอบเวลาที่สั้นลงที่ปริมาณงานที่เสร็จเท่าเดิม ต้องลด WIP
  • ความล่าช้าเพิ่มขึ้นชันใกล้การใช้เต็มที่ ความหย่อนคือราคาของการตอบสนอง ทีมที่ไม่มีกำลังสำรองรับงานที่เข้ามาเป็นระลอกหรือรายการเร่งด่วนไม่ได้โดยไม่ทำให้ทุกอย่างอื่นล่าช้า
  • ความแปรผันขยายคิว การเข้ามาที่ไม่สม่ำเสมอและขนาดรายการที่ไม่สม่ำเสมอทำให้คิวยาวขึ้นแม้ภาระเฉลี่ยดูยอมรับได้ ลดความแปรผันเท่าที่ทำได้ และกันชนสิ่งที่ทำไม่ได้
  • จำกัด WIP เพื่อทำงานให้เสร็จ ไม่ใช่เพื่อให้ดูยุ่ง ขีดจำกัด WIP เป็นตัวกระตุ้นการสนทนาเรื่องงานที่ติดขัดและกำลังการทำงาน ไม่ใช่กฎที่ต้องปฏิบัติตาม
  • วัดที่ระดับของระบบ WIP ความยาวคิว และการใช้ทรัพยากร อธิบายทีมและบริการ ไม่ใช่ผู้คนในนั้น
  • รายงานการกระจาย ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย เวลาในคิวมีหางยาว จึงแสดงค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์สูง เช่นที่ 85 หรือ 95 (ดูหัวข้อ 1.6 “ความรู้ด้านสถิติสำหรับตัวชี้วัดบริการ”)

นิยามตัวชี้วัด

เจ็ดการวัดครอบคลุมหัวข้อนี้ แต่ละอย่างนิยามสำหรับขอบเขตที่ระบุชื่อซึ่งทีมเขียนไว้ในทะเบียนตัวชี้วัด (ดูหัวข้อ 1.4 “การกำกับดูแลและความเป็นเจ้าของตัวชี้วัด”)

ตัวชี้วัด นิยาม สูตร หน่วย แหล่งข้อมูล แนวปฏิบัติของ ITIL ส่วนที่เทียบเท่าในแนวทางแบบคล่องตัว รอบการวัด
งานระหว่างทำ จำนวนรายการที่เริ่มแล้วและยังไม่เสร็จภายในขอบเขตที่ตกลงกัน จำนวนรายการในสถานะ “ระหว่างทำ” ณ เวลาภาพรวม ไม่นับรายการในแบ็กล็อกหรือคิว “พร้อม” ก่อนสถานะงานแรก และรายการที่เสร็จแล้ว รายการ ประวัติสถานะของระบบติดตามประเด็นหรือเครื่องมือ ITSM การจัดการเหตุขัดข้อง การจัดการคำขอบริการ จำนวน WIP บนบอร์ด ภาพรวมรายวัน ทบทวนรายสัปดาห์
ความยาวคิว จำนวนรายการที่รองานเริ่มหรือรออยู่ระหว่างขั้น จำนวนรายการในสถานะรอ (เช่น “ใหม่” “รอการคัดแยก” “รอการทบทวน”) ณ เวลาภาพรวม รายการที่ติดขัดรายงานแยก ไม่นำมารวม รายการ ประวัติสถานะของระบบติดตามหรือเครื่องมือ ITSM การจัดการเหตุขัดข้อง การเปิดทางให้เกิดการเปลี่ยนแปลง คอลัมน์พร้อมและคอลัมน์คิวบนบอร์ด ภาพรวมรายวัน ทบทวนรายสัปดาห์
เวลาในคิว เวลาที่ผ่านไปที่รายการรออยู่ก่อนงานเริ่ม ต่อขั้น นาฬิกาเริ่มเมื่อรายการเข้าสถานะรอ และหยุดเมื่อเข้าสถานะที่กำลังทำงานถัดไป เวลาในสถานะที่ทำเครื่องหมาย “ติดขัดที่ลูกค้า” ไม่นับและรายงานเป็นตัวเลขแยก รายงานค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ชั่วโมงหรือวัน เวลาการเปลี่ยนสถานะในระบบติดตามหรือเครื่องมือ ITSM เซอร์วิสเดสก์ การจัดการเหตุขัดข้อง การเปิดทางให้เกิดการเปลี่ยนแปลง เวลารอในสายธารคุณค่า เวลาในคอลัมน์คิว รายสัปดาห์
อัตราการเข้ามาและการออก รายการที่เข้าและออกจากระบบต่อช่วงเวลา และผลต่างเป็นการเติบโตสุทธิของคิว การเข้ามา = รายการที่เข้าสู่ขอบเขตในช่วงเวลานั้น การออก = รายการที่เสร็จในช่วงเวลานั้น การเติบโตสุทธิ = การเข้ามาลบการออก รายการที่เปิดใหม่นับเป็นการเข้ามาเมื่อทีมนิยามเช่นนั้นเท่านั้น รายการต่อสัปดาห์ เวลาสร้างและแก้ไขในระบบติดตามหรือเครื่องมือ ITSM การเฝ้าติดตามและการจัดการเหตุการณ์ การจัดการเหตุขัดข้อง ปริมาณงานที่เสร็จและแผนภาพการไหลสะสม รายสัปดาห์
อัตราส่วนภาระของทีม สัดส่วนของกำลังการทำงานของทีมที่งานที่วางแผนและคาดไว้จะใช้ ชั่วโมงของความต้องการที่คาดไว้ในช่วงเวลานั้น (การเข้ามาคูณความพยายามเฉลี่ยต่อรายการ) / ชั่วโมงกำลังการทำงานที่มีหลังหักวันลาและพันธสัญญาคงที่ ทีมระบุวิธีประมาณความพยายาม ไม่รายงานรายบุคคลเด็ดขาด ร้อยละ แผนกำลังการทำงาน ประวัติความพยายามในระบบติดตาม ตารางเวร การจัดการกำลังการทำงานและผลการดำเนินงาน การจัดการกำลังคนและความสามารถ กำลังการทำงานของทีมในงานที่วางแผนไว้ รายเดือน และในแต่ละกิจกรรมการวางแผน
อัตราการละเมิดขีดจำกัด WIP สัดส่วนของวันที่ขั้นหรือระบบเกินขีดจำกัด WIP ที่ตกลงกัน วันที่ WIP เกินขีดจำกัด / วันทำงานในช่วงเวลานั้น วันที่ทีมบันทึกข้อยกเว้นโดยเจตนาพร้อมเหตุผลรายงานแยก ร้อยละของวัน ภาพรวม WIP รายวันและบันทึกข้อยกเว้น การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง การจัดการเหตุขัดข้อง ข้อตกลงการทำงานเรื่องขีดจำกัด WIP รายสัปดาห์
อัตราส่วนความสอดคล้องกับกฎของลิตเติล ตรวจว่าตัวเลขการไหลของงานสามตัวสอดคล้องกัน WIP เฉลี่ยในช่วงเวลา / (การออกต่อวันคูณรอบเวลาเฉลี่ยเป็นวัน) สำหรับขอบเขตและช่วงเวลาเดียวกัน อัตราส่วนใกล้ 1 หมายถึงนิยามสอดคล้องกัน อัตราส่วนที่ห่างจาก 1 มากหมายถึงขอบเขตหรือนาฬิกาไม่สอดคล้อง อัตราส่วน ข้อมูลจากระบบติดตามชุดเดียวกับตัวชี้วัดการไหลของงานอื่น การวัดและการรายงาน การตรวจสอบความสมเหตุสมผลของตัวชี้วัดการไหลของงานในการทบทวนย้อนหลัง รายเดือน

ข้อเสนอแนะ

นิยามขอบเขตก่อน

1. เขียนขอบเขตของระบบก่อนนับสิ่งใด ระบุว่าสถานะใดเริ่ม “ระหว่างทำ” และสถานะใดสิ้นสุด และรายการใดไม่นับ (เช่น การบำรุงรักษาตามกำหนด หรือรายการที่รอลูกค้า) สองทีมที่นับ WIP ต่างกันจะให้ตัวเลขที่เปรียบเทียบกันไม่ได้ และขอบเขตที่เปลี่ยนอย่างเงียบ ๆ จะทำลายการตรวจสอบกฎของลิตเติล บันทึกขอบเขตในทะเบียนตัวชี้วัดและเปลี่ยนเมื่อมีเหตุผลที่บันทึกไว้เท่านั้น

2. แยกการรอออกจากการทำงานในแบบจำลองสถานะ หากสถานะเดียวครอบคลุมทั้ง “เข้าคิวรอทบทวน” และ “กำลังทบทวน” เวลาในคิวจะมองไม่เห็น ตั้งชื่อสถานะรอให้เป็นของตนเอง ตามที่อธิบายในหัวข้อ 1.5 “แหล่งข้อมูลและการติดตั้งเครื่องมือวัด” เพื่อให้เวลาการเปลี่ยนสถานะเผยความล่าช้า ต้นทุนของสถานะเพิ่มเติมหนึ่งสถานะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับคุณค่าของการเห็นว่ารายการอยู่ที่ใด

ใช้กฎของลิตเติลเป็นการตรวจสอบความสอดคล้อง

3. ตรวจสอบกฎของลิตเติลทุกเดือน คำนวณ WIP เฉลี่ย ปริมาณงานที่เสร็จ และรอบเวลาเฉลี่ยสำหรับช่วงเวลาและขอบเขตเดียวกัน และดูว่าสอดคล้องกันโดยประมาณหรือไม่ ความไม่ตรงกันมากมักหมายความว่ารายการเข้าหรือออกจากระบบโดยไม่ถูกนับ หรือรายการเก่าถูกพักไว้ในสถานะที่ไม่มีใครดูแล แก้ข้อมูลก่อนตีความแนวโน้มใด กฎนี้เป็นทฤษฎีบทเกี่ยวกับระบบที่คงที่ จึงควรใช้กับช่วงเวลาที่คิวไม่ได้โตหรือหดลงอย่างมาก

เฝ้าดูการใช้ทรัพยากรและการเติบโตของคิว

4. วางแผนความหย่อนในที่ที่ความแปรผันสูง สำหรับการจัดการเหตุขัดข้อง งานเวรเรียกฉุกเฉิน และคิวใดที่ป้อนด้วยความต้องการสุ่ม ให้วางแผนต่ำกว่ากำลังการทำงานเต็ม เพื่อไม่ให้ช่วงที่งานเข้ามาเป็นระลอกกลายเป็นแบ็กล็อก ทีมมักพบว่าอัตราส่วนภาระที่ดูสบายบนกระดาษสูงเกินไปแล้วเมื่อนับการขัดจังหวะ (ดูหัวข้อ 2.9 “งานปฏิบัติการและงานที่ไม่ได้วางแผน”) ตกลงช่วงเป้าหมายกับผู้ที่ทำงาน และทบทวนหลังเหตุขัดข้องใหญ่ทุกครั้ง

5. ติดตามการเติบโตสุทธิของคิวและขนาดคิว คิว 40 รายการที่กำลังหดเป็นเรื่องดี และคิว 15 รายการที่เพิ่มสัปดาห์ละ 5 รายการไม่ดี เปรียบเทียบการเข้ามาและการออกทุกสัปดาห์ และแสดงแนวโน้มด้วยแผนภาพการไหลสะสม ซึ่งแถบที่กว้างขึ้นของขั้นหนึ่งส่งสัญญาณว่า WIP ในขั้นนั้นกำลังเพิ่ม เมื่อการเข้ามามากกว่าการออกติดต่อกันหลายสัปดาห์ คิวกำลังเติบโตโดยไม่มีขีดจำกัดและถึงเวลาตัดสินใจ คือเพิ่มกำลังการทำงาน ลดความต้องการ หรือเปลี่ยนสิ่งที่รับ

6. อ่านเวลาในคิวตามขั้นเพื่อหาคอขวด แยกเวลาที่ผ่านไปเป็นช่วงรอตามขั้น ขั้นที่มีเวลาในคิวนานที่สุดและมีรายการรอมากที่สุดเป็นตัวเลือกคอขวด การปรับปรุงขั้นอื่นไม่ทำให้ทั้งระบบสั้นลง จึงควรมุ่งความพยายามปรับปรุงที่ข้อจำกัด และตรวจสอบอีกครั้งในภายหลังเพราะข้อจำกัดเคลื่อนที่

จำกัด WIP ให้ได้ผล

7. ตั้งขีดจำกัด WIP แรกจากการสังเกต แล้วปรับ เริ่มใกล้ WIP เฉลี่ยปัจจุบัน หรือต่ำกว่าเล็กน้อย และสังเกตว่ารอบเวลาและรายการที่ติดขัดเปลี่ยนอย่างไร ลดขีดจำกัดทีละขั้นตราบที่ทีมยังทำให้ทุกคนมีผลผลิตในการทำงานให้เสร็จได้ ไม่มีตัวเลขที่ถูกต้องสากล และตัวเลขที่ยืมจากทีมอื่นไม่มีหลักฐานสำหรับทีมของท่าน

8. ถือการละเมิดเป็นตัวกระตุ้น ไม่ใช่การทำผิด เมื่อ WIP เกินขีดจำกัด ถามว่าอะไรขวางการทำให้เสร็จและใครรุมช่วยได้ การละเมิดที่บันทึกพร้อมเหตุผล เช่น การแก้ไขด่วนในระบบจริง เป็นข้อมูล หากการละเมิดกลายเป็นเรื่องปกติ ขีดจำกัดผิดหรือระบบรับภาระเกิน และการตอบสนองคือการสนทนาเรื่องกำลังการทำงาน ไม่ใช่การตำหนิ

9. ใช้ขีดจำกัดกับสายธารคุณค่าทั้งสาย ไม่ใช่คอลัมน์เดียว ขีดจำกัดเฉพาะ “กำลังดำเนินการ” ทำให้งานกองที่คิวทบทวน ทดสอบ และอนุมัติ จำกัดจำนวนรายการในระบบแบบครบวงจร และเพิ่มขีดจำกัดระดับขั้นที่คิวเฉพาะเติบโตต่อเนื่อง ขั้นที่ใช้ร่วมกัน เช่น การทบทวนของคณะกรรมการที่ปรึกษาการเปลี่ยนแปลงหรือสภาพแวดล้อมทดสอบ สมควรมีขีดจำกัดที่มองเห็นได้และเวลาในคิวของตนเอง

จัดการงานเร่งด่วนและงานที่แปรผันอย่างจงใจ

10. ให้งานเร่งด่วนมีนโยบาย หากไม่มี รายการเร่งด่วนจะเกินทุกขีดจำกัดอย่างเงียบ ๆ และทีมแยกภาระที่วางแผนไว้จากที่ไม่ได้วางแผนไม่ได้ นิยามว่าอะไรเข้าเกณฑ์ ให้มีรายการเร่งด่วนที่ดำเนินอยู่พร้อมกันได้กี่รายการ และงานใดหยุดพัก นับรายการเร่งด่วนและผลต่อเวลาในคิว เพื่อให้ผู้ร้องขอเห็นต้นทุนของความเร่งด่วน (ดูหัวข้อ 2.9 “งานปฏิบัติการและงานที่ไม่ได้วางแผน”)

ช่องทางการบิดเบือนและมาตรการป้องกัน

ตัวชี้วัด วิธีที่ถูกบิดเบือน ตัวชี้วัดหรือแนวปฏิบัติป้องกันที่จับคู่
งานระหว่างทำ ย้ายรายการไปสถานะ “จอดไว้” หรือ “พักไว้” เพื่ออยู่ใต้ขีดจำกัด แบ่งรายการให้ดูเล็กลง เริ่มงานนอกบอร์ด จำนวนรายการในสถานะที่จอดไว้และอายุของมัน สุ่มตรวจบอร์ดเทียบกับงานจริง รายงานรายการที่เก่าที่สุดในระหว่างทำ
ความยาวคิว ปิดแล้วเปิดรายการใหม่ ปฏิเสธรายการใหม่ที่ประตู เปลี่ยนชื่อสถานะรอให้ตกนอกการนับ อัตราการเปิดใหม่และอัตราการปฏิเสธข้างความยาวคิว ทบทวนนิยามสถานะในการทบทวนตัวชี้วัดแต่ละครั้ง
เวลาในคิว เริ่มนาฬิกาช้าโดยสร้างระเบียนหลังงานพร้อมแล้ว หยุดนาฬิกาผ่านสถานะติดขัดหรือรอลูกค้า ทำเครื่องหมายรายการว่ากำลังดำเนินการทั้งที่เพียงเปิดดู การกระจายของเวลาในสถานะติดขัดและหยุด สัดส่วนรายการที่สร้างหลังจากเริ่มแล้ว เวลารอที่ผู้ขอรายงานจากแบบสำรวจสั้น ๆ
อัตราการเข้ามาและการออก ปิดรายการเร็วเพื่อเพิ่มการออก แบ่งคำขอหนึ่งเป็นหลายคำขอเพื่อเพิ่มทั้งสองการนับ นับรายการซ้ำเป็นการเข้ามา การวัดคุณภาพและการเปิดใหม่ของรายการที่ปิด (ดูหัวข้อ 3.3 “เวลาตอบสนองและเวลาแก้ไขเหตุขัดข้อง”) การกระจายขนาดรายการ การตรวจผลลัพธ์ของลูกค้า
อัตราส่วนภาระของทีม ประมาณความพยายามต่ำเพื่อแสดงกำลังสำรอง หรือพูดเกินความต้องการเพื่อขอเพิ่มกำลังคน รายงานอัตราส่วนสำหรับช่วงที่เอื้อ เปรียบเทียบความพยายามที่ประมาณและจริงต่อรายการ แสดงอัตราส่วนพร้อมแนวโน้มและสัดส่วนการขัดจังหวะ ให้เพื่อนร่วมงานทบทวนวิธีประมาณ
อัตราการละเมิดขีดจำกัด WIP เพิ่มขีดจำกัดเพื่อหยุดการละเมิด ซ่อนการละเมิดด้วยการย้ายรายการออกจากบอร์ด ให้ข้อยกเว้นอย่างหลวม ๆ จำนวนและเหตุผลของข้อยกเว้น ประวัติการเปลี่ยนขีดจำกัดพร้อมวันที่ เปอร์เซ็นไทล์ของรอบเวลาควบคู่กับอัตราการละเมิด
อัตราส่วนความสอดคล้องกับกฎของลิตเติล ปรับขอบเขตหรือช่วงเวลาจนอัตราส่วนเข้าใกล้ 1 ตัดรายการที่อยู่นานออกเป็นค่าผิดปกติ กำหนดขอบเขตและช่วงเวลาล่วงหน้า เผยแพร่รายการที่ตัดออกและจำนวน ทบทวนการเปลี่ยนขอบเขตพร้อมเหตุผล

การอ่านค่าที่ดีคือทีมที่ WIP คงที่หรือลดลง เปอร์เซ็นไทล์ของเวลาในคิวคงที่หรือดีขึ้น การเข้ามาและการออกสมดุลโดยประมาณ และการละเมิดมาพร้อมเหตุผลที่นำไปสู่การลงมือทำ อัตราส่วนกฎของลิตเติลวนอยู่ใกล้ 1 เพราะข้อมูลสอดคล้องกัน ไม่ใช่เพราะมีใครปรับแต่ง

ข้อแลกเปลี่ยน: ข้อดีและข้อเสีย

แนวทาง จุดแข็ง จุดอ่อน
ขีดจำกัด WIP ที่เข้มงวด รอบเวลาสั้นลง พบปัญหาเร็วขึ้น ทำงานเสร็จมากขึ้น อาจเกิดเวลาว่างในบางขั้น ต้องมีวินัยและการฝึกทักษะข้ามสายงาน อาจทำให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่อยากให้เริ่มงานรู้สึกหงุดหงิด
ขีดจำกัด WIP ที่หลวมหรือไม่มี ทุกคนดูยุ่งและรับคำขอได้เร็ว คิวยาว การส่งมอบช้า การติดขัดที่ซ่อนอยู่ การสลับบริบทหนัก
กำลังสำรองที่วางแผนไว้ รองรับงานที่เข้ามาเป็นระลอกและงานเร่งด่วน รักษาเวลาตอบสนองให้สั้น ดูเหมือนความสูญเปล่าในรายงานการใช้ทรัพยากร ต้องให้ผู้นำยอมรับประสิทธิภาพที่ดูต่ำลง
การใช้ทรัพยากรสูงที่วางแผนไว้ ดูมีประสิทธิภาพและถูกต่อชั่วโมง การรอเพิ่มชันเมื่อภาระใกล้กำลังการทำงาน เปราะบางเมื่อมีสิ่งรบกวนใด ๆ
ใช้กฎของลิตเติลในการวางแผน เรียบง่าย ทั่วไป และใช้ได้เร็ว ใช้ได้เฉพาะระบบที่คงที่และค่าเฉลี่ย ไม่บอกอะไรเกี่ยวกับรายการเดียว

จำกัด WIP และคงความหย่อนไว้ในที่ที่ความแปรผันและต้นทุนของความล่าช้าสูง และยอมรับขีดจำกัดที่หลวมกว่าในที่ที่งานคงที่และเป็นอิสระต่อกัน

ในแบบจำลองตำราที่ง่ายที่สุดของผู้ให้บริการรายเดียวที่มีการเข้ามาและเวลาให้บริการแบบสุ่ม (คิว M/M/1) เวลาเฉลี่ยในระบบเท่ากับเวลาให้บริการหารด้วยหนึ่งลบการใช้ทรัพยากร คือ 2 เท่าที่ร้อยละ 50 5 เท่าที่ร้อยละ 80 10 เท่าที่ร้อยละ 90 และ 20 เท่าที่ร้อยละ 95 ทีมจริงไม่ใช่ผู้ให้บริการรายเดียว จึงควรถือตัวเลขเหล่านี้เป็นรูปร่างของเส้นโค้ง ไม่ใช่การพยากรณ์

คำถามสำหรับอภิปรายกับทีม

1. อะไรนับเป็น “ระหว่างทำ” สำหรับเรา และเรานับเหมือนกันหรือไม่ ขอให้แต่ละคนระบุสถานะแรกและสถานะสุดท้ายที่ทำให้รายการเป็นส่วนหนึ่งของ WIP แล้วเปรียบเทียบคำตอบ มองหาสถานะ เช่น “พักไว้” หรือ “รอลูกค้า” ที่บางคนนับและบางคนไม่นับ ตกลงขอบเขตเดียวและเขียนไว้ ผู้อำนวยการประชุมควรจดว่าคำตอบจะเปลี่ยนตัวเลข WIP อย่างไร เพราะแสดงว่าตัวชี้วัดไวต่อนิยามเพียงใด

2. รายการของเรารอนานที่สุดที่ใด และใครเป็นเจ้าของคิวนั้น วาดการไหลจากการเข้ามาถึงเสร็จและทำเครื่องหมายจุดรอ โดยใช้ข้อมูลเดือนล่าสุด ประมาณเวลารอที่ค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ที่แต่ละจุด อภิปรายว่าคิวใดไม่มีใครเป็นเจ้าของ เช่น ขั้นอนุมัติหรือสภาพแวดล้อมทดสอบร่วม ตกลงคิวหนึ่งเพื่อตรวจสอบโดยละเอียดและบุคคลที่จะนำข้อมูลมาในครั้งหน้า

3. ยุ่งแค่ไหนจึงถือว่ายุ่งเกินไปสำหรับงานประเภทที่เราทำ เปรียบเทียบภาระที่วางแผนไว้กับสัดส่วนเวลาที่ใช้จริงกับการขัดจังหวะและรายการเร่งด่วน ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับคิวครั้งล่าสุดที่ความต้องการพุ่ง อภิปรายแนวคิดที่ว่าทีมที่ไม่มีกำลังสำรองตอบสนองได้ไม่เร็ว ผู้อำนวยการประชุมควรนำไปสู่ช่วงเป้าหมายของอัตราส่วนภาระ ไม่ใช่ตัวเลขเดียว และแผนว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเกินช่วงนั้น

4. คิวของเรากำลังโต หด หรือคงที่ และเรารู้ได้อย่างไร ดูการเข้ามาและการออกในแปดสัปดาห์ล่าสุด แผนภูมิง่าย ๆ ก็เพียงพอ ถามว่าจะมีใครสังเกตเห็นการเพิ่มอย่างช้า ๆ ก่อนกลายเป็นปัญหาหรือไม่ และสัญญาณใดจะกระตุ้นการลงมือทำ ตกลงว่าทีมควรทำอะไรเมื่อการออกตามหลังการเข้ามาสามสัปดาห์ติดต่อกัน

5. จะเกิดอะไรขึ้นหากเราลดขีดจำกัด WIP ลงหนึ่ง ขอให้ผู้คนทำนายว่ารายการใดจะรอ รายการใดจะเสร็จเร็วขึ้น และพวกเขาจะทำอะไรเมื่อเริ่มสิ่งใหม่ไม่ได้ นำความกลัวออกมา เช่น การถูกมองว่าว่างงาน

6. ตัวเลขของเราสอดคล้องกันหรือไม่ นำข้อมูลหนึ่งเดือนมาคำนวณ WIP เฉลี่ย ปริมาณงานที่เสร็จ และรอบเวลาเฉลี่ย ตรวจว่า WIP เท่ากับปริมาณงานที่เสร็จคูณรอบเวลาโดยประมาณหรือไม่ หากไม่ ให้ตามหาสาเหตุ เช่น รายการที่เสร็จแล้วแต่ไม่ปิด หรือรายการที่ปิดโดยไม่เคยเริ่ม ผู้อำนวยการประชุมควรถือว่าความไม่ตรงกันเป็นของขวัญ เพราะชี้ไปที่ปัญหาข้อมูลหรือนิยามที่มิฉะนั้นจะบิดเบือนทุกตัวชี้วัดการไหลของงานอื่น

สี่มุมมอง

ทีมผลิตภัณฑ์และการส่งมอบ

ทีมส่งมอบรู้สึกถึงผลของ WIP ส่วนเกินเป็นการสลับบริบท ข้อเสนอแนะที่ล่าช้า และงานที่ไม่เสร็จซึ่งเสื่อมสภาพ ได้ประโยชน์สูงสุดจากขีดจำกัด WIP ที่มองเห็นได้ รายการขนาดเล็ก และนิสัยทำให้เสร็จก่อนเริ่ม ทีมควรดูเวลาในคิวของตนเองระหว่างขั้น เช่น การรอทบทวน เพราะความล่าช้าเหล่านี้มักมากกว่าเวลาที่ใช้เขียนโค้ด (ดูหัวข้อ 2.7 “ตัวชี้วัดพูลรีเควสต์และการทบทวนโค้ด”)

ทีมบริการและปฏิบัติการ

ทีมปฏิบัติการเผชิญกับความต้องการสุ่ม ผลของการต่อคิวจึงรุนแรง เซอร์วิสเดสก์ ตารางเวรเรียกฉุกเฉิน และคณะกรรมการทบทวนการเปลี่ยนแปลงต่างทำตัวเป็นคิวที่มีการเข้ามาแปรผัน ทีมเหล่านี้ต้องการความหย่อนที่ชัดเจน กฎลำดับความสำคัญที่ชัดเจน และนโยบายสำหรับงานเร่งด่วนเพื่อไม่ให้รายการเร่งด่วนแทนที่ทุกอย่างอื่นอย่างเงียบ ๆ (ดูหัวข้อ 3.1 “ตัวชี้วัดเซอร์วิสเดสก์” และหัวข้อ 5.7 “ตัวชี้วัดงานซ้ำซากและเวรเรียกฉุกเฉิน”) วัดเวลาในคิวที่การส่งต่อแต่ละจุด และเฝ้าดูงานที่เด้งไปมาระหว่างกลุ่ม (ดูหัวข้อ 9.3 “ตัวชี้วัดการทำงานร่วมกันและการส่งต่องาน”)

ภาวะผู้นำและการกำกับดูแล

ผู้นำมีอิทธิพลต่อคิวผ่านความต้องการที่ยอมรับและการใช้ทรัพยากรที่ให้รางวัล ควรขอเปอร์เซ็นไทล์ของเวลาในคิวและการเติบโตสุทธิของคิวควบคู่กับการใช้ทรัพยากร และคาดหวังว่าบริการที่แข็งแรงทำงานต่ำกว่ากำลังการทำงานเต็ม คำขอให้เพิ่มโครงการให้ทีมที่ถึงขีดจำกัดแล้วคือการตัดสินใจยืดรอบเวลาของทุกคน และการกำกับดูแลควรทำให้การแลกเปลี่ยนนี้ชัดเจน จัดสรรกำลังการทำงานให้ข้อจำกัด แทนการผลักดันประสิทธิภาพทั่วไป (ดูหัวข้อ 5.4 “ตัวชี้วัดความจุและประสิทธิภาพ”)

ลูกค้าและผู้ใช้

ลูกค้าประสบการต่อคิวเป็นการรอคำตอบ และไม่ค่อยสนใจว่าทีมยุ่งเพียงใด พวกเขาต้องการความคาดหวังที่ตรงไปตรงมาซึ่งอิงการกระจายของการรอในอดีต วิธีดูสถานะคำขอ และเส้นทางยกระดับสำหรับความต้องการเร่งด่วน การจำกัด WIP อาจหมายถึงการรับคำขอใหม่ช้าลงและทำคำขอที่รับแล้วเสร็จเร็วขึ้น และควรอธิบายทางเลือกนั้นให้พวกเขาทราบ (ดูหัวข้อ 6.2 “ข้อตกลงระดับประสบการณ์”)

ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบคล่องตัว

แผนกไอทีของโรงพยาบาลประจำภูมิภาคแห่งหนึ่งมีเซอร์วิสเดสก์ ทีมโครงสร้างพื้นฐาน และทีมแอปพลิเคชัน ตัวเลขทั้งหมดในตัวอย่างนี้เป็นตัวอย่างเพื่ออธิบาย

ทีมแอปพลิเคชันจัดการคำขอบริการและการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยสำหรับระบบทางคลินิก ตลอดหนึ่งไตรมาส แดชบอร์ดแสดงค่ามัธยฐานของรอบเวลาที่เพิ่มจาก 6 วันทำการเป็น 11 ขณะที่ทีมรายงานว่า “ทำงานเต็มที่” อัตราส่วนภาระที่ทีมคำนวณสำหรับไตรมาสคือร้อยละ 98 เปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของเวลาในคิวสำหรับขั้น “รอการลงนามทางคลินิก” คือ 9 วันทำการ และ WIP เฉลี่ยบนบอร์ดคือ 44 รายการเทียบกับปริมาณงานที่เสร็จ 4 รายการต่อวันทำการ เมื่อใช้กฎของลิตเติล 44 หารด้วย 4 ให้รอบเวลาเฉลี่ยโดยนัย 11 วันทำการ ซึ่งสอดคล้องกับตัวเลขที่วัดได้ ข้อมูลจึงสอดคล้องกันและทีมเชื่อถือมัน

หัวหน้าแผนกเสนอให้จ้างผู้รับเหมาก่อน หัวหน้าทีมชี้ไปที่การแยกตามขั้น ใน 11 วัน คิวก่อนการลงนามทางคลินิกและคิวก่อนการติดตั้งใช้งานคิดเป็นเวลาที่ผ่านไปส่วนใหญ่ และงานที่กำลังทำเป็นสัดส่วนเล็ก การเข้ามาตลอดไตรมาสมากกว่าการออกประมาณ 2 รายการต่อสัปดาห์ คิวจึงเติบโตอย่างสม่ำเสมอ ทีมยังรับทุกคำขอเร่งด่วน และรายการเร่งด่วนไม่มีนโยบาย

ทีมตัดสินใจสี่อย่าง บันทึกในบันทึกการตัดสินใจ ตั้งขีดจำกัด WIP ทั้งระบบที่ 30 รายการ โดยมีขีดจำกัดขั้นที่ 8 สำหรับคิวการลงนาม วางแผนอัตราส่วนภาระประมาณร้อยละ 80 เพื่อให้การขัดจังหวะที่คาดไว้พอดี เขียนนโยบายงานเร่งด่วนที่อนุญาตรายการเร่งด่วนที่ดำเนินอยู่ได้ไม่เกินสองรายการ และขอให้กลุ่มลงนามทางคลินิกจัดช่วงเวลาทบทวนสั้น ๆ ทุกวันแทนการประชุมรายสัปดาห์ หลังแปดสัปดาห์ ทีมรายงานค่ามัธยฐานของรอบเวลา 7 วันทำการ เปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของเวลาในคิวที่การลงนาม 3 วันทำการ และอัตราการละเมิดร้อยละ 10 ของวัน พร้อมเหตุผลที่บันทึกไว้

ทีมจับความเสี่ยงของการบิดเบือนได้ในเดือนที่สอง อัตราการละเมิดดูยอดเยี่ยม แต่การสุ่มตรวจบอร์ดพบหลายรายการในสถานะใหม่ชื่อ “รอดำเนินการ” ซึ่งอยู่นอกการนับ WIP และมาตรการป้องกันจำนวนสถานะที่จอดไว้มีแนวโน้มสูงขึ้น ทีมลบสถานะนั้น ย้ายรายการกลับเข้าสู่การนับ และกำหนดให้ทุกสถานะใหม่ต้องเพิ่มเข้าทะเบียนพร้อมนิยาม อัตราการละเมิดสูงขึ้นเป็นร้อยละ 18 เป็นเวลาไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งทีมยอมรับว่าเป็นตัวเลขที่ตรงไปตรงมา แล้วลดลงเมื่อรายการที่ติดขัดได้รับการแก้ไข

มุมมองตามประเภทองค์กร

สตาร์ทอัป ความต้องการไม่สม่ำเสมอและมีแรงล่อใจให้เริ่มทุกอย่าง บอร์ดง่าย ๆ ที่มีขีดจำกัด WIP ที่มองเห็นได้และการตรวจรายการที่เก่าที่สุดในระหว่างทำทุกสัปดาห์ก็เพียงพอ คงความหย่อนไว้สำหรับปัญหาในระบบจริง เพราะการหยุดทำงานครั้งเดียวอาจกินทั้งทีม

ธุรกิจขนาดเล็ก คนหนึ่งหรือสองคนมักจัดการทั้งงานสนับสนุน โครงการ และงานธุรการ และกล่องจดหมายคือคิว แยกงานที่วางแผนไว้ออกจากงานเชิงรับ ตั้งขีดจำกัดรายวันของงานที่เริ่ม และบอกลูกค้าถึงเวลารอปกติสำหรับคำขอแต่ละประเภท

องค์กรขนาดใหญ่ หลายทีมใช้ขั้นร่วมกัน เช่น การอนุมัติการเปลี่ยนแปลง การทบทวนด้านความมั่นคงปลอดภัย และสภาพแวดล้อมทดสอบ และคิวที่ใช้ร่วมกันมักยาวที่สุด วัดเวลาในคิวที่ขั้นร่วมและเผยแพร่ ให้แต่ละขั้นร่วมมีเจ้าของ และหลีกเลี่ยงการรายงานการใช้ทรัพยากรเป็นเป้าหมาย เครื่องมืออาจนับ WIP ต่างกันข้ามทีม จึงควรตกลงขอบเขตร่วมและคำศัพท์สถานะร่วมก่อนรวมยอด (ดูหัวข้อ 2.4 “ตัวชี้วัดสายธารคุณค่า”)

หน่วยงานภาครัฐและภาคสาธารณะ กรอบเวลาตามกฎหมาย ขั้นตอนการจัดซื้อจัดจ้าง และการอนุมัติอย่างเป็นทางการสร้างคิวยาวที่ทีมควบคุมไม่ได้ แยกเวลาที่ทีมควบคุมได้ออกจากเวลาที่รอหน่วยงานอื่น และรายงานทั้งสอง เมื่อเป้าหมายบริการถูกกำหนดในกฎหมายหรือข้อบังคับ ให้บันทึกกฎนาฬิกาและการหยุดใด ๆ และเก็บร่องรอยการตรวจสอบ (ดูหัวข้อ 8.5 “การรายงานตามข้อกำหนดและต่อภาครัฐ”)

กรณีทางธุรกิจ: แรงจูงใจ ROI และ TCO

แรงจูงใจคือการส่งมอบที่เร็วขึ้นและคาดการณ์ได้มากขึ้นโดยไม่เพิ่มบุคลากร เพราะการรอครอบงำเวลาที่ผ่านไป และการลด WIP เล็กน้อยหรือคิวอนุมัติที่ยาวทำให้รอบเวลาสั้นลงสำหรับทุกรายการที่ตามมา ความหย่อนที่วางแผนไว้ยังช่วยให้ทีมรับเหตุขัดข้องใหญ่ได้โดยไม่สูญเสียงานอื่นไปหลายสัปดาห์

ต้นทุนไม่สูงและส่วนใหญ่เป็นเรื่องของบุคลากร คือความพยายามในการนิยามขอบเขตและสถานะ การสร้างภาพรวม WIP รายวันและรายงานเวลาในคิวจากข้อมูลเครื่องมือที่มีอยู่ และการจัดการทบทวนรายสัปดาห์สั้น ๆ การจำกัด WIP ยังหมายถึงการบอกว่า “ยังไม่” กับบางคำขอ ซึ่งต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และกำลังการทำงานที่ว่างเป็นต้นทุนที่ปรากฏซึ่งผู้นำต้องเข้าใจว่าเป็นการประกันความล่าช้า

ควรอธิบายผลตอบแทนผ่านรูปแบบที่องค์กรวัดได้เอง ไม่ใช่ผ่านเปอร์เซ็นต์ที่ยืมมา ติดตามค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของรอบเวลาก่อนและหลังการตั้งขีดจำกัด จำนวนรายการที่เก่าเกินเกณฑ์ที่ตกลงกัน อัตราการละเมิดและเหตุผล และสัดส่วนเวลาที่ใช้กับงานเร่งด่วน กรณีทางธุรกิจแข็งแรงที่สุดเมื่อผูกเวลาในคิวกับสิ่งที่ธุรกิจรู้สึกอยู่แล้ว เช่น การรอสิทธิ์เข้าถึงของพนักงานใหม่ การเปลี่ยนแปลงระบบทางคลินิก หรือการแก้ไขให้ลูกค้า ต้นทุนรวมของความเป็นเจ้าของ (TCO) ส่วนใหญ่คือเวลาของผู้ที่ทบทวนและลงมือทำตามตัวเลข จึงควรนับเวลานั้นเทียบกับความล่าช้าที่ขจัดได้ ทีมควรสร้างเส้นฐานของตนเอง เพราะไม่ได้อ้างค่าเกณฑ์มาตรฐานในที่นี้

รูปแบบที่ไม่ควรทำและข้อควรระวัง

  • ตั้งเป้าการใช้ทรัพยากรร้อยละ 100 รับประกันการรอนานและการส่งมอบที่เปราะบาง วางแผนอัตราส่วนภาระที่มีความหย่อนและทบทวนหลังเหตุรบกวน
  • จำกัดเฉพาะคอลัมน์ “กำลังดำเนินการ” งานจะกองที่คิวนอกขีดจำกัด จำกัดระบบแบบครบวงจรและเพิ่มขีดจำกัดระดับขั้นที่คิวเติบโต
  • ถือขีดจำกัด WIP เป็นกฎที่ต้องบังคับ ผู้คนซ่อนงานเพื่อให้เป็นไปตามกฎ ใช้การละเมิดเป็นตัวกระตุ้นให้ถามว่าอะไรติดขัด และบันทึกเหตุผล
  • จอดรายการไว้ในสถานะที่ไม่จำกัด ตัวเลขยังต่ำขณะที่งานรออยู่โดยไม่มีใครเห็น รวมสถานะที่จอดไว้ในการนับที่มองเห็นได้และทบทวนอายุของมัน
  • วัดการใช้ทรัพยากรของบุคคล ให้รางวัลแก่การดูยุ่งและเชื้อเชิญให้จัดอันดับ วัดทีมหรือกลุ่มทรัพยากร และไม่เผยแพร่ตัวเลขรายบุคคล
  • มองข้ามด้านการเข้ามา ทีมทำงานกับการออกขณะที่ความต้องการเติบโตต่อไป ติดตามการเข้ามา และเมื่อเกินกำลังการทำงาน ให้ตัดสินใจอย่างชัดเจนว่าจะรับอะไร

แบบจำลองวุฒิภาวะ

มิติ 1 เริ่มต้น 2 พัฒนา 3 ทำให้เป็นมาตรฐาน 4 บริหารจัดการ 5 ประสานจัดการ
นิยามและขอบเขต แต่ละคนนับ WIP ตามวิธีของตนเอง บางทีมเขียนขอบเขตสำหรับบอร์ดของตน มีขอบเขตและคำศัพท์สถานะที่เขียนไว้หนึ่งฉบับ โดยแยกสถานะรอจากสถานะทำงาน บันทึกการเปลี่ยนขอบเขตและตรวจสอบกฎของลิตเติลรายเดือน ขอบเขตสอดคล้องกับผู้ให้บริการและทีมพันธมิตร และปรับปรุงเมื่อไม่ช่วยการตัดสินใจอีกต่อไป
ขีดจำกัด WIP และความหย่อน ไม่มีขีดจำกัด ทุกคนยุ่ง ขีดจำกัดไม่เป็นทางการที่คอลัมน์หนึ่ง ขีดจำกัดทั้งระบบและระดับขั้น พร้อมบันทึกการละเมิดและช่วงภาระที่ระบุ ปรับขีดจำกัดจากหลักฐานรอบเวลาและคิวตามรอบ ประสานขีดจำกัดและกำลังการทำงานข้ามทีมที่ใช้ขั้นร่วมกัน
การมองเห็นคิว เห็นการรอผ่านข้อร้องเรียนเท่านั้น นับความยาวคิวบนบางบอร์ด แสดงเปอร์เซ็นไทล์ของเวลาในคิวตามขั้นให้ทีมเจ้าของ ติดตามแนวโน้มการเติบโตสุทธิของคิวพร้อมมาตรการป้องกัน และลงมือทำด้วยงานที่มีงบประมาณ รายงานเวลาในคิวที่ขั้นร่วมและขั้นภายนอกอย่างเปิดเผยแก่ลูกค้าและผู้ให้บริการ
การใช้ในการตัดสินใจ โต้เถียงคำขอกำลังการทำงานด้วยเรื่องเล่า อ้างการใช้ทรัพยากรเพื่อสนับสนุนการขอกำลังคน ใช้หลักฐานคิวและรอบเวลาในการวางแผน ตัดสินการแลกเปลี่ยนระหว่างความต้องการกับกำลังการทำงานด้วยข้อมูลในการทบทวนการกำกับดูแล กำหนดรูปร่างความต้องการร่วมกับลูกค้าโดยใช้การกระจายของเวลารอ

รายการตรวจสอบ

  • เขียนขอบเขตของระบบสำหรับ WIP แล้ว พร้อมสถานะเริ่มต้นและสิ้นสุดและรายการที่ยกเว้น
  • สถานะรอและสถานะทำงานแยกเป็นสถานะต่างกันในเวิร์กโฟลว์
  • เก็บภาพรวม WIP และคิวรายวันและรักษาไว้
  • รายงานเวลาในคิวเป็นค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์สูง ตามขั้น
  • แสดงการเข้ามาและการออกเป็นแผนภูมิรายสัปดาห์ พร้อมแผนภาพการไหลสะสม
  • มีขีดจำกัด WIP สำหรับระบบและสำหรับขั้นใดที่คิวกำลังเติบโต
  • บันทึกการละเมิดขีดจำกัดพร้อมเหตุผลและทบทวนรายสัปดาห์
  • มีนโยบายที่นิยามงานเร่งด่วนและจำกัดจำนวนที่ดำเนินอยู่
  • ประมาณอัตราส่วนภาระของทีมที่ระดับทีม ไม่ใช่รายบุคคล โดยระบุวิธี
  • ตรวจสอบกฎของลิตเติลรายเดือนและสอบสวนความไม่ตรงกัน
  • นับสถานะที่จอดไว้และติดขัด และทบทวนอายุของมัน
  • บันทึกทุกการเปลี่ยนขอบเขต สถานะ หรือขีดจำกัดพร้อมวันที่และเหตุผล

พรอมต์ AI

ตรวจสอบขอบเขตและสถานะที่อยู่เบื้องหลังการนับ WIP

ฉันต้องการนิยามงานระหว่างทำสำหรับ [ทีมหรือบริการ] สถานะเวิร์กโฟลว์ของเรา
คือ [รายการสถานะพร้อมความหมายหนึ่งบรรทัดของแต่ละสถานะ] และรายการเหล่านี้
ไม่นับรวม: [รายการที่ยกเว้น] ระบุความกำกวมว่าสถานะใดนับเป็นระหว่างทำ
สถานะใดเป็นการรอ และสถานะใดติดขัด เสนอขอบเขตและรายการสถานะที่ชัดเจนขึ้น
และบอกว่าการเปลี่ยนแปลงจะทำอะไรกับตัวเลข WIP อย่าเดาว่าเครื่องมือของเราตั้งค่าไว้อย่างไร
และอย่าคิดค่าเกณฑ์มาตรฐานขึ้นเอง ระบุสมมติฐานของคุณและคำถามที่ฉันควรตอบ

ตรวจสอบความสอดคล้องกับกฎของลิตเติล

นี่คือข้อมูลของ [ทีมหรือบริการ] ในช่วง [ช่วงเวลา]: WIP เฉลี่ย [ค่า]
การออกต่อวัน [ค่า] และรอบเวลาเฉลี่ยเป็นวัน [ค่า] โดยใช้ขอบเขต
[คำอธิบายขอบเขต] คำนวณอัตราส่วนของ WIP เฉลี่ยต่อการออกคูณรอบเวลา
และอธิบายว่าความไม่ตรงกันอาจหมายถึงอะไรสำหรับขอบเขตนี้
เช่น รายการที่จอดไว้ รายการที่ปิดโดยไม่เคยเริ่ม หรือช่วงเวลาที่ไม่คงที่
เสนอการตรวจสอบที่ฉันทำได้ใน [ระบบติดตามหรือเครื่องมือ ITSM] อย่าคิดตัวเลขหรือเกณฑ์ขึ้นเอง
ระบุสมมติฐานของคุณ

วางแผนการทดลองขีดจำกัด WIP ครั้งแรก

ทีมของเราคือ [ขนาดทีมและบทบาท] ทำงานเกี่ยวกับ [ประเภทงาน] WIP เฉลี่ยปัจจุบัน
คือ [ค่า] โดยมีขั้น [รายการขั้น] และคิวที่ยาวที่สุดคือ [ขั้น] ร่าง
การทดลองที่กำหนดกรอบเวลาเพื่อนำขีดจำกัด WIP มาใช้ ได้แก่ สมมติฐาน ขีดจำกัดที่จะลอง
และเหตุผล การวัดที่ต้องเฝ้าดู (รวมมาตรการป้องกันอย่างน้อยหนึ่งอย่าง) สิ่งที่นับเป็น
ข้อยกเว้น และวันทบทวน อย่าระบุขีดจำกัดที่ถูกต้องสากลหรือค่าเกณฑ์มาตรฐาน
ระบุสมมติฐานของคุณและความเสี่ยง

ค้นหาคอขวดที่น่าจะเป็นจากข้อมูลตามขั้น

สำหรับ [ทีมหรือบริการ] นี่คือเวลาในคิวและ WIP ตามขั้นในช่วง [ช่วงเวลา]: [ตาราง
ของขั้น ค่ามัธยฐานของเวลาในคิว เปอร์เซ็นไทล์ที่ 85 ของเวลาในคิว รายการที่รอ และหมายเหตุ
เรื่องกำลังการทำงาน] จัดอันดับขั้นเป็นตัวเลือกของข้อจำกัด อธิบายเหตุผล
ด้วยภาษาธรรมดา และเสนอการทดลองต้นทุนต่ำหนึ่งอย่างสำหรับตัวเลือกอันดับแรกและการวัดหนึ่งอย่าง
ที่จะแสดงว่าได้ผล อย่าคิดข้อมูลหรือเกณฑ์มาตรฐานขึ้นเอง ระบุสมมติฐานของคุณและข้อมูล
เพิ่มเติมที่จะเปลี่ยนอันดับ

ทักษะ AI

  • ทักษะ Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อค้นหาว่าหัวข้อใดนิยามการวัดการไหลของงานหรือกำลังการทำงานที่ท่านกำลังเพิ่ม และมาตรการป้องกันที่ควรอยู่ข้างกัน
  • ทักษะผู้ดูแล Agile ITIL Metrics: ใช้เพื่อตรวจสอบว่าตัวชี้วัดที่แก้ไขแล้วระบุนาฬิกา ขอบเขต ช่องทางการบิดเบือน และมาตรการป้องกัน

ข้อสรุปสำคัญ

  • การรอครอบงำเวลาที่ผ่านไป จึงควรวัด WIP ความยาวคิว และเวลาในคิวตามขั้น และรายงานค่ามัธยฐานและเปอร์เซ็นไทล์สูง
  • กฎของลิตเติลผูก WIP เฉลี่ย ปริมาณงานที่เสร็จ และรอบเวลาเข้าด้วยกัน จึงเป็นการทดสอบอย่างรวดเร็วว่านิยามของท่านสอดคล้องกันหรือไม่
  • ความล่าช้าเพิ่มชันเมื่อการใช้ทรัพยากรเข้าใกล้กำลังการทำงานเต็ม จึงควรวางแผนความหย่อนในที่ที่ความต้องการแปรผัน
  • จำกัด WIP สำหรับทั้งระบบ ถือการละเมิดเป็นตัวกระตุ้นการสนทนา และป้องกันการเปลี่ยนป้ายงานเพื่ออยู่ใต้ขีดจำกัด
  • เฝ้าดูการเข้ามาและการออก เพราะคิวที่เติบโตสัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่าต้องการการตัดสินใจเรื่องกำลังการทำงานหรือความต้องการ
  • วัดทีมและบริการ ไม่ใช่บุคคล และตกลงขอบเขตที่เขียนไว้หนึ่งฉบับก่อนเปรียบเทียบตัวเลข

เอกสารอ้างอิงและแหล่งอ่านเพิ่มเติม

  1. Little, J. D. C., "A Proof for the Queuing Formula: L = λW," Operations Research, 9(3), 1961.
  2. Reinertsen, D. G., The Principles of Product Development Flow: Second Generation Lean Product Development, Celeritas Publishing, 2009.
  3. Anderson, D. J., Kanban: Successful Evolutionary Change for Your Technology Business, Blue Hole Press, 2010.
  4. Vacanti, D. S., Actionable Agile Metrics for Predictability: An Introduction, Daniel S. Vacanti, Inc., 2015.
  5. Goldratt, E. M., and Cox, J., The Goal: A Process of Ongoing Improvement, North River Press, 1984.
  6. Hopp, W. J., and Spearman, M. L., Factory Physics, 3rd edition, Waveland Press, 2011.
  7. Kleinrock, L., Queueing Systems, Volume 1: Theory, Wiley, 1975.
  8. Forsgren, N., Humble, J., and Kim, G., Accelerate: The Science of Lean Software and DevOps, IT Revolution, 2018.
  9. Beyer, B., Jones, C., Petoff, J., and Murphy, N. R. (eds.), Site Reliability Engineering: How Google Runs Production Systems, O'Reilly Media, 2016, https://sre.google/sre-book/table-of-contents/
  10. Wikipedia, Work in process.
  11. Wikipedia, Queueing theory.
  12. Wikipedia, Little's law.
  13. Wikipedia, Kingman's formula.
  14. Wikipedia, Theory of constraints.
  15. Wikipedia, Bottleneck (production).
  16. Wikipedia, Lean software development.
  17. Wikipedia, Cumulative flow diagram.

ตัวชี้วัด ITIL แบบคล่องตัว — วัดบริการไอทีแบบคล่องตัวโดยไม่บิดเบือนงาน

ซอร์สและการมีส่วนร่วม: github.com/agile-itil-metrics. สร้างด้วย Lily Design System™.

สร้างโดย Joel Parker Henderson.